yazarların emeklilik hayalleri

evime doldurayım bir sürü hobilerimi evde bol bol sakin sakin vakit geçireyim. benim emeklilik hayalim kafamın sakinliği.

(bkz: ölmeden ulaşmak)

kendime ait kitabevimi kurmak. öyle teknolojik alet zart zurt satılmayacak. sadece kitap satılacak. yine ders kitabı ya da edebi kaygısı olmayan bestseller falan gibi şeylerde olmayacak. gerçek edebi romanlar sadece. ismi kuppapiye olacak*. insanlar kuppapiye (zarf açacağı) kullanarak zarf, mektup açıp bilgiye ulaşıyorsa, mekanımın* kapısını açtıklarında da dostoyevski, dickens gibi yazarlara yani bilgiye ulaşacaklar...**

akdeniz ülkelerinden başlayıp senede üç ülke gezmekti ama emeklileri görünce emekli olamıyorum. malum maaşlar.

bir sürü kedişle deniz manzaralı müstakil evimde belki yalnız belki sevdiceğimle bol bol zaman geçirmek.

olmek istiyom

dertsiz tasasız sekilde balık tutarken sigara icmek. o an sadece baliği dusunmek istiyorummmmmm

#1030637
ben yaşıyorum. hakeden herkesin de yaşamasını dilerim.

ölmeden emekli olmak.

sağlığımiz el verirse hanımla üç dört sene daha çalışıp emekli olmayı düşünüyoruz. emekli olduktan sonra yerleşmeyi düşündüğümüz yer izmir'in karaburun ilçesi. ankara'daki evi satıp oradan müstakil bir ev alıp küçük bir bostan ekip sabahtan akşama kadar balık tutma hayalim var. hayatım boyunca bir kez bile gitmedim karaburun'a. kimseyle de yüz göz olmadan yaşlanır giderim.

öyle belli bir hayalim yok. emeklilik hayatımın merkeziydi. sonra ne yapacağım bilmiyorum.

hala sevişebiliyor olmak.

bakmayın efendim çok önemli bir şey bu elvis binadan gidince silecek kaldırırken beni hatırlar. lan ne kadar haklıymış dersiniz

yazarlığa başladım. en son şaheserim. yakında raflarda olacak.

bir kitap yazmak. bir de barınak şey etmek (milletin uğramadığı kofti barınaklar gibi değil, işleyen bir barınak). kitap yerine kısa film de olabilir kızlı mızlı teen slasher tarzı. tam ölmeden, lokal emekli amca olaraktan tarantino şekli koymak nefis.

emekliliğin kendisi bir hayal değil mi? hadi biz eyt falan bir şekilde hallettik o işi de, geride kalanlar için sabırlar diliyorum.

bir evim olsun altında da kendi işlettiğim bir meyhane. tamamen keyfime göre açıp kapatacağım bir meyhane olsun. her gece rakı içerken sızayım istiyorum.*

küçücük bir sahil kasabasında müstakil ama lüks olmayan, gerekirse tek göz odaya bile razı olduğum, geniş ve güzelce bahçesi olan bir ev istiyorum ben. biliyorum çocuğum olmayacak ama olur da evlat edinebilirsem ve torunum da olursa muhtemelen yaşlılığın getirdiği kemik kısalması ile iyice kamburlaşmış bedenimle anne babasının yoğun olduğu zamanlarda onu okuldan alabilsem bir de tadından yenmez benim için :)) mis gibi dedelik hayali daha ne olsun yahu?

bahçemde yetiştirdiğim meyve sebzeleri sanki çok lezzetliymiş de pazara tezgah açabilecek miktarda ürün almışçasına sevdiklerime övüne övüne tattırmak isriyorum bir de sabah kahvaltılarında ve akşam yemeklerinde. asla gerçekleşmeyecek bir de biliyorum ama onun da olmasını isterim bir de tatlı-çokça da huysuz ve genelde bilmiş bir ihtiyar olacağımı düşündüğüm o zamanlarda yanımda. sevdiklerimiz etrafımızdayken mutluluğumuzun farkındaymışçasına, verdiğimiz emeklerin ve geçirdiğimiz güzel zamanların bilincinde olarak birbirimize attığımız manalı bakışlar ve tebessümler eşliğinde zamanlar hayal ediyorum.

ne saydırmışım ama :d yok şu, yok bu; şöyle böyle… kezban paris’te arkadaşlar. o zamanlar geldiğinde de bunlar olmadığı için huysuz huysuz yakınırım size artık uzak gözlüğümle tıkır tıkır yazarken yine bir yerlere eheheh.

emekli olunca hayalim ; sözlükteki yeni yetmelere nutuk atmak.