yazarların pişmanlıkları

bazı gereken anlarda cesaret edip adım atamamak.

çünkü sürekli kısıtlı imkanlarla hayatı sürdürdüğümüz için elimizdekini de kaybetmekten korkar oluyoruz.

bazen çok konuşuyorum,sıkıntı çok konuşmakta değil de anlık farkındalıkla acısını çıkarırcasına susmaya başlamamda.

bunları saymaya başladığımda bir bebek doğsa, ben bitirdiğimde askerlik çağına gelmiş olur. ki sadece üstün körü bahsetsem bile bu şekilde…
ama sadece içlerinden biri, beni yıkan niteliklikte bir pişmanlıktı…

keşke daha erken evlenseydim. çocuklarımla birlikte büyürdüm. şimdiye torunlarım olurdu.

bence her şey olması gerektiği gibi olmuş, yaşanmış ve bitmiştir. geriye dönüp bakmam ben..

yüzüne tükürsen yağmur yağıyor diyen bir tiple fazla muhatap olmak (ilk 90 dakika)
küfürbaz oldum... şiddet taraftarı oldum... bembeyaz yüreğime abazan kelimeleri dinlettim...

peşman olmak vicdan azabı çekmektir. senin gibi elit, muteber biri nasıl hata yapıp pişman olabilir!

hatalarına pişman olmayan biri, bencilliğine göre bir ideoloji geliştirir ve ona inanır. evrensellik değeri taşımayan koffik ideoloji.

ulam adam olmanın yolu hata ve pişmanlıktan geçer. pişmanlık duymayan kalbe sıttın sene iman gitmez. size de merhamet etmezler.

keşke o fotoğrafı doğru başlıkla paylaşsaydım..

anlayan anladı.