yazarların romantiklik seviyesi

mantığımla çelişmeyecek, karşıdakini değerli hissettirebilecek kadar.

eski sevgilim bunun kıymetini hiç bilmedi ama.

ona göre ona şiir yazmamalı, standart olmalıydım.

yürümedi tabi...

ben çalışmak istemiyorum, sen çalış bana bak deseydi bakardım. o sadece evde oturup yakışıklılığını korumaya odaklanabilirdi.
ah lan neden evet demedin be her şeyimi senin uğruna paspas etmeye hazırdım.

bana yetiyor.

“yok bu şehr içre senin vasfettiğin dilber
bir peri suret görünmüş bir hayal olmuş sana”
demiş şair nedim...
her devrimci biraz romantiktir. yoksa kim ölüme giderken rodrigo'nun gitar konçertosunu dinlemek ister ki?

-bana romantik bir şey yap da uyuyayım.
-he tm. bir dk.

karadayı menemen sahnesi.

-bu mu?
-evet aşırı romantik işte, mükemmel.

*

abi aşırı romantik sahne değil mi yav.

benlik bişey değildir. bu seviye bende yerle yeksandır.

romantik olmak bir şövalye tutumudur. orta çaga ait birçok şövalye hikayesinde, şövalyenin platonik bir aşk duyduğu, cinsel hiçbir temasın söz konusu olmadığı, yalnızca ona hizmetle tatmin olduğu, soylu ve çoğunlukla da evli bir sevgilisi vardır. cinsellikle kirlenmeyen, uzak mesafelerle pörsümeyen, gerektiğinde maşuğu için canını veren bu şövalye personası sadakat, cesaret, onur ve hizmetin bir simgesi haline gelir. ez cümle romantik olmak basitçe kavuşamamaktır.

ne demiş aşık veysel; kavuşamazsan aşk olur.

belki de sıfır. ama hayatı paylaşmaya inancım var.
aynı evde tamamen farklı meşguliyetlerle var olabilmeye ve birbirine batmamaya inancım var.
bu sanki gözlemcini seçmek gibi. varlığına şahitlik edecek kişiyi seçmek gibi.
kafan karıştığında destek almak, sevildiğini bilmek ve birbirine destek olmak gibi.
ben galiba bunun dışında ne laf olsun beri gelsinlere, ne görev gibi birlikte zaman geçirmeklere, ne de romantizm adı altında zoraki bakışmalara inanıyorum. ben bir anlık, içten ve tanıdık ve tanıdık olduğu için muhteşem bakışları/bakışmaları seviyorum.
ben birinin varlığı için minnet duymayı seviyorum. diken üstünde olmayı değil.