yenilen en kötü tatlı

tavuk göğüslü tavuk göğsü.

san sebastian. peynirle tatlı ne alaka ya

sütlü kabak tatlısı. kabak tatlısını bu kefeye koyacağımı hiç düşünmezdim ama hayatta bazen macera aramamak lazım. benim anne tarafım gürcistan baba tarafımın anne kısmı kırım göçmeni bunlar savaş zamanlarında kabaktan başka bir şey bulamadıkları için kabak tatlısınu çok seviyorlar. envayi çeşit kabağın tatlısını yapıyorlar. orjinali haricinde yapılan tatlılar her zaman hüsran olmuştur. bu seferde babaannem yenilikçi bir çalışma denemiş ama ben kabaklar o sütün içinde yüzerken anlamam lazımdı. o günden sonra sütün içinde eti cici bebe hariç hiç bir şeyi yememe kararı aldım.

(bkz: dolancır tatlısı). bak bunun üstüne tanımam. *

bici bici. şu zıkkıma tatlı diyen benimle iletişimi kessin birader.

kabak tatlısı.
insanlar bunu nasıl yiyor, hâlâ anlamam.

güllaç*
paket dondurma*
tulumba*
bici bici*

bonus- ablamın ilk yaptığı sütlaç

ben ortaokula gidiyorum, o da liseye o zaman. abimlerdeyiz ve evde bizden başka kimse yok.
bunun ablalık genleri aktiflendi* o gün
tutturdu yemek yapacak.
diyorum ki kahvaltı yapalım, yok... pilav yapacakmış.
sen pilav yapmayı biliyor musun diye soruyorum*, ne var ki, su ve pirinç diyo.

boğa burcuyum ben kötü yemeğe o zaman da tahaülü yoktu ama inandım buna

bir pilav yaptı... tane tane dökülüyor...
şaka tabii ki.
artık pirinçler pirinç değil, tuzu yok... lapa bile değil bambaşka bir form. dünyaya ait değil.
sonra dedi ki bu olmamış ben buna braz süt biraz da şeker koysam sütlaç olur... inanıyor buna. bir tencere pirinç ile yapılan ilk ve tek sütlaç. yani iddia o yönde...

süt şeker de ekledi pirinçlerde beyin namına bir şey kalmadı tabii... yenecek gibi de değil.
şekerli pirinç püresi yedirmeye çalıştı.

hala onun evine gittiğimde sütlaç ve yayla çorbası yapılacaksa ben yaparım. hiç güvenmiyorum elinin ayarına.

sütlü peçete desem herkes anlar ne olduğunu

fransa'da yemiştim. adını bile hatırlamıyorum. şekerpareye benziyordu görünüş olarak. ama şekere dair hiçbir şey yoktu içinde. sanki tabağa koyup konuşarak tatlı olduğuna ikna etmişler gibiydi. öyle tatsız tutsuz kupkuru bir şeydi.

(bkz: kerhane tatlısı)

hamur ve şeker. sıcak ise bir ihtimal soğuk ise evlerden ırak. he bu tatlının başka adı varsa onu da ben bilmiyorum.

şekerpare. annem evde yapıyordu hoşuma gide gide yiyordum ama geçen bir pastanede yiyeyim dedim, şekerden dolayı feleğim şaştı.

marketlerde satılan eker markalı sütlaç. nişaştayı suda açıp yesem bundan daha lezzetli bulabilirdim.

bugünün anketinden tatlı var.
güllaç ve revani hiç almayayım.

güllaç

benim için bu tatlı pepeçura'dır. ve bu yiyeceğe tatlı dediğim için de kendimden hiç hoşlanmadım şu an.

hayatımın çok büyük bölümü doğu karadeniz bölgesinde geçti. o zamanlar çok yağmur yağan bir şehirde büyüdüm. ve bu şehirdeki damak tadına bir türlü alışamadım.

pepeçura da bu bölgeye ait olan bir tatlı. tatlı dediğim için özür dilerim. siyah üzüm şırası, buğday unu, nişasta ve su ile yapılan bu tatlı, tekrar özür dilerim, bir nevi muhallebi.

ekşi ve tatlı dengesine sahip olduğu iddia edilen bu tatlı, yine, doğu karadeniz bölgesinde bir efsane gibi dilden dile aktarılıyor ve hazırlamayı bilenler tarafından sonraki nesillere öğretiliyor ki kimse bu işkenceden mahrum kalmasın.

aslında görsel olarak çok çekici bir yiyecek pepeçura. mor çalan rengi ile insanın iştahını açıyor açıkçası. ben de ilk kez önüme geldiğinde tamamen bu görsele aldanıp koca bir kaşık almıştım. o lokma ağzımda büyüdü resmen. eşkisinden mi tatlısından mı daha çok nefret ettim bilmiyorum.

sevenlere saygı duyuyorum. ama el insaf!

kıbrıs tatlısı;)