yüksek sesle konuşan insanlar

bir arkadaşımın sanırım duyma problemi var, kendi kulağına gelen sesiyle normal konuştuğunu zannediyor ama bağırarak konuştuğunun farkında değil..duyuyorum seni, bağırma dediğimde ise dedikodu yapıyormuş gibi fısıldıyor..gerçekten abartmıyorum..yanında olmama rağmen cümleye ilk başladığında irkiliyorum bir an.. doktora gitmesini tavsiye ettim ama önce bağırarak konuştuğunu kabullenmesi gerekiyor..sadece ben mi uyarıyorum (rahatsız oluyorum) diye de şüpheleniyorum..

herhangi bir işitsel rahatsızlığı olmamasına rağmen yüksek sesle konuşan insanların genelde psikolojik bazı sıkıntıları olduğunu düşünüyorum. kendini ifade ederken, bir tartışmada veyahut toplum içinde sesli konuşmanın hiçbir mantıklı açıklaması bana göre yok çünkü .

şahsını duyamayan insandır o. at gözlükleriyle gezen bir profil çizer. görüş mesafesi pusludur, kafası gürültülüdür. dilinden çıkanları kendi işitemediği gibi etrafındakilerin de onu duyamadığı kanısındadır. iki yakasından tutup, silkelenmeli veyahut kafasındaki kütüphanenin tozunu almalıdır.

birçoğu ihtiyar oluyor bu grubun. haklı desen? vallahi değiller. ayarım kaçıyor. tahammül edemiyorum.

kendinden uzak insanlardır.

yüksek ses derken bağırmaktan mı bahsedıyorsunuz yoksa kendı kendıne içsel değilde sesli konuşanlardan mı? hayır ona göre cevabım değişecekte.
bir konu daha var ki bazı insanların desibelleri yüksektir.doğuştan. mesela ben hem sesim sakin konusurken de yüksek cıkıyor hem de kendı kendıme de bazen sesli düşünüyorum da.

pavarotti gibi de yükselebilirim aynen.

karşılarında bir yabancı turist olabilir.

yanlarında daha yüksek sesle konuşularak mlarına koyulabilecek insanlardır. ya da hayvanlar
dur lan zoofil yapmayın adamı

şu şekil bi yükselirler

toplu taşımada benimle konuşan bir arkadaşım ise beni gerer.

daha çok anlaşılmayan kişiler, yuksek sesli işte çalışanlar veya ağır işitenlere çok maruz kalanlar da olabilir. ama bir süre sonra sesleri sinek vızıltısına dönüşüp kafamın içini yiyor. pek tahammül edemiyorum. sakin ve normal bir desibel lütfen...

bir tane patlatasım gelen insanlardır
çok severim

savunma mekanizması olabilir.
şayet öyleyse bu insanlar hayat boyu pek ciddiye alınmamıştır.
diğer savunmalara örnek olarak; hızlı konuşmak veya konuşmaktan kaçınmak verilebilir.

sesini s..eyim onların.

rahatsız ederler ve umursamazlar da dünya da sadece onlar varmış kafasındadırlar

bunun bir desibel ölçüsü olmalı bence ben de kısık sesle ve kelimeleri yutarak konuşanlara ayar oluyorum. kulaklarımda hem tinnitus hem de bir miktar işitme kaybı var

bu benmişim fark etmeden yüksek sesle konuştuğum için sürekli bağırma deniyor farkında değilim siz de ısrarla söylüyorsunuz yeter

bana sürekli sus ya da kısık sesle konuş diyorlar. arkadaşlar bakın ben farkında olsam sizin eş*k ağzınızın beni uyarmasına kalmam tamam mı? ( bağırıyorum şu anda) ayrıca bağırırım! bağırııırrrımmmmmmmm! ne var yüksek sesle konuşuyorsak uyarmayın ya uyarmayın! uyarmaaaaaaaayınnnnn.

yüksek sesle konuşan insanların genelinde, ailelerindeki herkes de yüksek sesle konuşuyor. ha bir de bu kişiler özünde bastırılmış ve susturulmuş çocukluk sonrası birilerine sesini duyurmaya çalışıyorlar. kişisel tespitim bu.

bununla ilgili geçtiğimiz günlerde bir olaya şahit oldum.
izmir metrosuna, 3 genç bindi ve kız “hangi durakta inecektik bindik ama bla bla” dedi yanındakine. metro öyle sessiz öyle sakin, herkes kendi aleminde. bir anda kızın cümleleriyle doldu etraf. yanındaki sevgilisiymiş uyardı kısık sesle ve “ daha yavaş konuşmayı deneyebilir misin” dedi. kız da yine yüksek sesle “ha benden utanıyorsan ayrıl abi, benim sesim bu napabilirim alla allaa” dedi.
çocuk da “sesin değil ama şu üslubun iğrenç”deyip sonraki durakta indi. kızlar da arkasından.
vay be niye ayrıldınız diye soranlara ses uyuşmazlığı diyecekler deyip kıkırdadım. *

bu arkadaş gibi farkında olamıyorlar aslında yüksek notada konuştuklarının. üzerinde çalışmaları lazım.