zaman tüneli

kitap aldım. şükür ki kendim için yaşayabiliyorum.

yeterince ayrılınca hissedilemeyen acı

laleli biirrr
içeriye giirr
ipten tuuutt
dışarıya çııkk.
şeklinde şarkısını ip atlarken söylerdik çocukken.

şiir icabı bunlar hep, gerçek hayatta olmuyor..

#didemmadak

gri. çünkü o kadar belirsizdi ki.

hatırlamıyorum..

lalelim
lalelide oturur
laleli, lale kokar lalelimden

laleliden geçilir
lalelimden geçilmez!

5 sene sonra neredeyim

gençliğimde bir yazarı çok sevdim öyle sevdim ki;
şiirini odamın duvarına keçeli siyah kalemle yazdım. kapı arkasına yazdım, ergendim annem banam görürse arıza çıkarır diye kapı açıldığında arkaya denk gelen duvara şunları yazmıştım;
“bir cinnetin, bir karabasanın yaşandığı bu hayatta artık yoksun. iyiki de yoksun diyorum; çünkü çok acı çekerdin. beynindeki esrar da yetmezdi seni avutmaya…….”(bkz: cezmi ersöz) benim başkaldırımı anlatan en iyi yazardı o zamanlar şimdi yok bilmiyorum.
ben (bkz: cezmi ersöz) ün kitaplarını evirdim çevirdim okudum. yetmedi tavsiye ettim, hediye ettim.
o benim gençlik hatıram…

plüton. sanki benim olabilirmiş gibi.

olmadan oldum sananlar ölmeden öldüm demeye başlıyor. herkesin acısı kendine büyük tabi.

üç günlük kazalarını aşk sanıp ayrıldıktan sonra üçüncü günün şafağında yenisini bulana kadar aşk acısından ölüyorum, eridim diyenler öyle çok ki. ya çok konsantre yaşıyorlar ya da aşk sandıkları şeyin gerçek anlamı ile bildiğimiz hissiyatla bir ilintisi yok.

eskiler sevdasına kavuşabilmek için dağları kum, çölleri deniz eylemiş. şimdiki ergenler iki cümlelik mesajla son noktayı koyarken bile çok yorulur hale gelmiş. çabucak tatmin olup tüketiyoruz her şeyi, ondandır bu tükenmişlikle beraber gelen geçici acı hissi.

süs olarak alabilirsiniz. kabartma tozlu poğaça an itibari ile 35 dk'dır fırında. anca sırtı ısınmış hamurun. almayın, aldırmayın.
16 yıllık çeyizimde aldığım fırın nerdee bu nerde? pişmanım keşke almasaydım ama yapacak birşey yok. umarım kullandıkça bir hal yola girer. tez canlı insanım ben. hiç bana göre değilmiş.hııaağ:((

an itibariyle ben oluyorum

başıma gelmesini istediğim bir olay.

elim ayağım titredi okuyunca.

insanın hiç bağırmadan sesi kısılır mı

çoğuna haber denmez tv de bize sunulanların.kaldı ki magazinsel ve hikayesel kısımları defalarca tekrarlayarak asıl noktayı kaçırmamızı sağlıyorlar,tam bir uyanıklık.izlemiyorum,güvendiğim yerlerden seçerek takip ediyorum gündemi şahsen.

"dost, yanında yüksek sesle düşünebileceğin, kendinde unuttuğunu sana hatırlatandır" diye bir yazı okumuştum bir yerde. dertlerini sıkıntılarını birkaç saatliğine unutturan şey, sonraki gün insana sadece o gerçekle tekrar yüzleşmenin acısını verebilir.