zaman tüneli

türkiye de doğmak ama bu benim elimde olan bir şey değil sonuçta.

onun için mi çoğumuz kürek sapı gibi geziyor?

bildiği yanıldığına yetmez diye güzel bir deyim vardır. buraya çok uydu.

double double....

cok sevgili erdogan’a sormak lazim o zaman; 200 kusur sivilin (bakin asker falan degil), hadi olsun 50 sivilin tarandigi saldiri, teror saldirisi degil midir? teror saldirisi denilebiliyorsa (baska aciklamasi yok zira) gerceklestiren gruba ne denir? peki simdi sen bu soylemle batiya hangi yuzle ypg’nin teror orgutu oldugunu kabul ettireceksin? ki ısvec’e nato uyeligini de peskes cektin. biraz insan akillanir be adam, kendini soktugun durumlardan biz utaniyoruz sen/siz utanmiyosunuz…

sakarlık

jinekologlar hariç çoğu böyle düşünüyor nedense.

virginia woolf haklı. kadınlar erkeklerin kendilerini yüzyıllardır dev aynalarında görüp kendilerini kandırdıkları sihirli birer ayna gerçekten.

o kadar çok ki saymaya vakit yetmez.
dolayısıyla direkt "keşke doğmasaydım" derim.

yeni türkü'nün muhteşem enstrümantalinin ismi.

300 kilo öküzgözü alarak başlattığım sezon...nasıl sıkacam ben bunu..."i" olsa sorun değil....

nietzsche insanca/ pek insanca.
ulus baker dolaylı eylem.
montaigne denemeler.

gereksiz yere uzadı bilmem kaçıncı sezonu bitsede kurtulsak...

yanık ses

cumhuriyetin 100. yil kutlamalarini erteleyen partinin duzenledigi mitingdir. umuyorum miting sonrasi gaza gelip topluca filistin’e giderler. neticede oyle kuru kuruya cigirtmakla olmaz. hadi bakalim…

türk yazar ve filozof takiyettin mengüşoğlu imzalı 542 sayfalık felsefik eserdir.

oysa onların tek gerçek kabul ettikleri bu dünya hayatı hakikatte sadece bir oyun ve eğlenceden ibarettir; âhiret yurduna gelince işte asıl hayat odur; keşke bunu bilselerdi!

-ankebut suresi, 64. ayet-

genelde şarkı girişi kısımlarında çalan keman ve diğer yaylı enstrümanlar, senfoni orkestrası havası veriyor. ses tınıları dinleyeni dalga gibi taşıyor.

(bkz: ağlamazsam uyuyamam)
(bkz: günaha girme)
(bkz: bizim sokaklar)
(bkz: seni dilendim)

sadık derken, hangi hanımına sadık acaba? bir de cariyelerle köleler sayılmıyor diye biliyorum.

gattaca, enteresan bir film. öncelikle wikipedia ve imdb'ye göre gişede ciddi zarar etmiş. 36 milyon dolarlık bütçe, 12 milyon dolar gibi bir hasılat... elbette bu gibi şeylerde pr ve bununla angaje olan pazarlama türünden hamleler de etkin olabiliyor. şuna kalıbımı basarım ki bu film 2000'lerin başlarında çıksaydı filmin bütçesi epey daha fazla olurdu ama gişede de zarar etmezdi en azından. jude law, gattaca'da henüz bir dünya yıldızı sayılmazdı. film için çok dev paralar almış olamaz. ethan hawke tahminimce çok büyük paralar almıyordur zaten. yani orta çapta bir yıldız sayılabilir. uma thurman da aynı şekilde. bunların üçü de yıldız elbette ama law, en parlakları oldu zamanla, bana göre.

o kadar "yıldız" muhabbeti yaptım. filme gelelim. yıldızları yakından görmek için her şeyini verebilecek başkarakterimiz (hawke) maalesef ki içine doğduğu distopik dünyada bu şansa sahip değildir, genetik sebeplerle. ama kendi şansını kendi yaratmak için akılalmaz bir işe kalkışır. "mükemmel" abisini kıskanmak gibi bir durumu yok gibidir ama vincent dezavantajını elemine edebilecek bir fırsat buluyor burada. filmin en beğendiğim taraflarından biri dramatik yönü oldu. tüm o sinemasal numaraların arkasında çok sağlam bir drama izliyoruz burada ve akıllara kazınan pek çok sahnesi var filmin. vincent'ın kardeşiyle, irene ile, dr. lamar ile (artık uzaya çıkabilmesine gıdım kala - onunla olan son sahne) olan sahneleri gerçekten de etkiliyor. görsel efektlere sırtını dayayan bilim kurgulardan değil yani gattaca. bu bakımdan da makul bütçeli bir yapım olmasının olası dezavantajlarını dramatik kuvvetiyle rahatlıkla ekarte ediyor.

filmin "havası" can sıkıcı bir distopya atmosferini yansıtsa da bu konuda çok ileri gitmiyor yapım ve daha çok insan ilişkilerine, tutkularına, arzularına, hayal kırıklıklarına, umutlarına... yani bizi biz yapan şeylere odaklanarak ilerliyor. sekanslar çok iyi "adımlamalarla" açılımlandırılmış ve bu da yapımın izlenebilirlik kalitesini "top class" seviyesine çıkartmış. en azından bir izleyici olarak benim fikrim bu yönde. merak ettiricilik konusunda yapım sınıfı geçiyor bence. yani, "şimdi ne olacak?!", "vincent bu durumdan kendini sıyırabilecek mi?!" falan dedim ben sürekli. (elbette ki içimden. heheh.)

bizim tv'lerimiz bunu 90'larda verdiyse de ben denk gelmemişim; hatta 2010'dan sonra izlemişimdir ben gattaca'yı ilk defa. gerçekten etkilendim. gişede gümlemişse bile zamanla hakkı verilmiş bir yapım olsa gerek bu zira imdb'de aldığı rating sayısı ve puanı gayet yüksek. bu, belki de daha önemli aslında sanatsal bazda. örneğin dark city filmi her sene hayranlarına hayran katarak çeyrek asırdır konuşulan bir film olmayı sürdürebiliyor ama gişede deli gibi başarılı olan birçok filmi seneler hatta zaman zaman aylar sonra kimse konuşmuyor bile. ha, "ekmek kapısı" olarak bakarsak durum farklılaşır lakin bu sektördeki insanlar ahmak değil. yani birçok projeyle ilgileniyorlar ve akıllı olanları kimi işlerinde maddi kimilerinde ise sanatsal olarak kendini tatmin edecek işler yaparak dengelerini bulabilirler.

kaldı ki bu, yönetmen andrew niccol'un ilk filmi. sonrasında da sinema için az ama öz iş yapmış adam. şöyle bir bakıyorum; truman show'un senaryo yazarlığı, lord of war'u hem yazıp hem de yönetmek ve aynı zamanda bu iki dev işin de prodüktörlüğünü yapmak... vallahi etkileyici.

gattaca'nın, üzerinde titizlikle çalışılan bir yapım olduğu kanısındayım. karşımızda net olarak sinematik bir başarı portresi duruyor. henüz izlemediyseniz mutlaka bir göz atın derim.

8.5/10

tekrara düşen diziler gibi hayatım. üstelik kendi hayatımın bile baş karakteri değilim. bu sezon çok tatsız evet.