zaman tüneli

değişik bir ekosistem. ben gittim ve sevdim. hemen varoş zevklerimle dalga geçecek olan elitist entelektüelller için kültürel geçmişimi özetliyorum. arkadaşlar ben bir lisans, iki master bitirmis, evropalarda okumuş, dört dil bilen bir insanım. ailem türk aile yapısına çatalla dalan progresif bir ailedir. avrupa'da berlin'den paris'e, nantes'tan ibiza'ya her yerde cluba gitmiş yetinmemiş illegal free partylere katılmış bir genç dimağ olarak aranızdayım. yani sizin entelektüel seviyenizi kulağıma damlatmam bile. öyle düşünün. fakat pavyon tecrübemi unutamıyorum ulan. unutamıyorum. arka fonda emrah'tan unutabilsem çalıyor, motorlu çocuklar etrafımızda dönüyor fakat unutamıyorum bu anıyı. unutsam tekrar ilk heyecanla yaşamak isterim...

lisanstayken yerel balçova halkıyla ilişkim çok iyiydi. yerel torbacı abilerim vardı. agalar diyelim. adamlar hasta olsam bakıyordu bana. öyle seviyorlardı beni ve bipolar, deneysel, ılık, rastalı ev arkadaşımı. bir gün birinin elindeki torbayı emanet edeceği bir yer lazım oldu. acil durumda geçerken ben aliverdim. ne bileyim içinde ne var. fakat o hareket adamı üstü aranırken kurtarmış. dayı çok minnettar olunca çağırın bana bu gençleri tanışalım eğlenelim, teşekkür edelim demiş. türkçesi şiveli diyarbakırlı torbacı kankam mizgin bize bu haberle geldiğinde nereye gideceğimizi bilmiyorduk. varınca anladık. pavyonmuş. balçova'da teleferik yolundaki meşhur pavyon.

ortam çok alengirliydi. elektro saz sesiyle kavrulmuş bir dans pisti etrafında masalar ve bizler mezeye boğulmuş bir şekilde bira içiyorduk. rakı içsene salak, di mi? ne bilelim yav zaten 22 yaşında çocuğuyuz daha. ne oldu demeden 35-45 yaş arası iki hanım geldi masaya tanışalım diye. hayatımda ilk kez konsomatris gördüm. bildiğin sen daha çok iç diye seni motive eden, senle flört eden fakat katı kurallarına sıkıca bağlı bir emekçi ile karşı karşıyaydık. temiz de çocuklarız, bilmiyoruz racon falan. abla dedik kadınlara. flört falan da etmedik tabi ama onlar bizi motive etmeye ve mıncırmaya devam ettiler.

alkol su olup akıyor, fıstıklı tabaklar tavana yarışıyordu. ışıl ışıl her yer, yer her sanki pavyon der ya ezhel. harbiden öyleydi. ve biz çok eğlendik lan. bir sinema öğrencisi, bir mühendis bambaşka bir ekosistem içindeydik. avam kültür denen ortamlardan birinde yeni insanlar tanıyorduk. ıki taraf da birbirine yabancı ve nazikti. keşif hissini yaşıyorduk. çok iyiydi kuran çarpsın. hayatımda o güne kadar angara havasına ritm tutmamış, mentalcore, techno tutkunu ben kalktım kaşıkla oynamayı öğrendim o gün.

pavyon hayattır, herkese tavsiye ediyorum bu çılgın atmosferi. fransa'ya da açın pavyon. gelmezsem kaşığım kırılsın.

vardır böyle bir sıkıntı. normalde şu an 200. yılını kutluyor olmalıydık. 1800lerin başından itibaren zaten osmanlı diye bir devlet yok ortada, bir allahın kulunun da esaslı bir devrim yapmak aklına gelmemiş. bütün uluslar millet olmuş bunlar hala osman diye takılıyorlar ortada. ne zaman aklıma gelse delirecek gibi olurum.

marikaki ukdesi.

vokalistin feryal öney olduğu anadolu ezgilerini harmanlayan müzik grubu/ radyosu.


spotify

29 ekim cumhuriyet bayramımız 100.yılı
kutlu mutlu olsun...

ısaret dilinde kutlama

''giden de bir daha dönmedi'' biçiminde söyleyen ihtiyarlar da vardır.

bir de celal şengör'ü göbeğini kaşırken izleyince aynısı oluyor.

sefere giden türk askerlerinin çantalarına kavrulmuş buğday koyduklarını da okumuştum, ve yemen harbinden belki pek bilinmeyen bir anekdot aktarayım yemen'de türk kuvvetlerinin bulunduğu bölükte gıda sıkıntısı hat safhadadır bölük komutanının bakımlı, çok güzel bir atı vardır, bir gün açlıktan bitap düşmüş askerler yemekte et olduğunu görürler ve çok sevinirler ancak aradan geçen zaman zarfında bölük komutanının atına hiç bilmediğini fark ederler bölük komutanı bölüğün karnını doyurmak için çok sevdiği atını yemek yapılması için mutfağa teslim etmiştir , sonradan herkes durumu anlar bu konu bir daha açılmaz, günler sonra bir miktar erzak tedariki gelir , yemen'de bir türk zabitinin anılarından...

kutlu olsun, nice yıllara.

kutlu olsun. nice yüzyıllara.

lan bırak ukdesi.

bize doğru gelen, bizim düşündüğümüz bir olgunun herkes tarafından anlaşılacağı veya kabul edileceği sanrısı/ ön yargısı olarak ifade edilir.


buradan

güzel sabahlar olsun sözlük. en kıymetli emanet cumhuriyetimize sahip çıkalım.

şahsen sözlüğün sahibi çıkıp al sözlüğü sana verdim dese hemen kabul etmem düşünürüm. millet indirim bekliyor bir de yahu.

bence yalnız kalmaya alışanlar başka insanlarla uzun süreli birlikte yaşamaya alışamıyor. insan her şeyi kendi kendine karar verip yapmaya çok kolay alışıyor.

diğer türlü olunca da bocalıyor. insanları seven ve kalabalık ortalamları tercih edenler için yalnız kalmak daha zor olduğundan belki hemen adapte oluyor kalabalığa ama özellikle karakter olarak içedönük biri bir süre yalnız yaşadıktan sonra eve döndüğünde huzurlu bir ortam istiyor.

falancalar yemeğe gelecek tarzı emr-i vakitlere katlanmak zorunda olmak hoş bir şey değil hele ki gelenleri sevmiyorsanız.

size sormadan sizin adınıza karar verip ortak evinize insan çağırmak saygısız bir davranış. bunu bu şekilde söylerseniz eşiniz size ama onlar benim ailem veya onlar benim arkadaşlarım gibi şeyler söylediğinde itiraz edemezsiniz. etseniz de anlamlı olmaz.

uzun süre yalnız kalmaya alışan insanların evliliğe daha zor adapte olduğunu düşünüyorum. evliliğin bir kısmına diyeyim ama şehvet azalınca ya da bitince aynı evde başka bir insanla yaşamanın da zor gelmesi mümkün.

çoğu insan sadece şehvetle sevdiği insanla evleniyor ama onunla bir gün bile aynı çatıda kalmamış, ortak bir yaşamı paylaşmamış ve pratikte onu tanımıyor ona tahammül edebilir mi bilmeden evleniyor.

eskiden yani böyle anlaşmalı tek celsede boşanma kültür yaygın değilken kavga da etseniz, evden geçici sürede ayrılsanız insanlar araya girip sizi barıştırmaya çalışırdı ama x kuşağı ve z kuşağı bu barışma kültürünü de çok fazla kabullenmiyor gibi geliyor.

kötü ama gerçek olan sosyal medya ile tanışan insanlar çok kolay ilişkiye geçebildiği için bir taraf diğerine buna mı katlanacağım çocuğumuz da yok boşanalım gitsin diyebiliyor.

subjektif düşüncelerim elbette.

80 lerin korku filmlerinden bir klişe.
daha doğrusu bir grup genç kamp yerine giderken yolda rastladıkları yüzü fiziki dünya haritası gibi olan, göz çukurları çökmüş,ifadesiz suratlı bir ihtiyarın onları durdurup ürkütücü, tok bir ses tonuyla söylediği replik.
ve günümüzdeki korku filmlerinde bu klişe gene kullanılacaksa oraya 1990 yada 95 den beri kimse gitmedi şeklinde güncellenmesi gerekir. eğer katil 100 yaşında değilse tabi.

indirim istiyoruz, lütfen. please.

yaşasın cumhuriyet! 100. doğum günün kutlu olsun canım ülkem!

resmi olarak bu topraklarda yaşayan her bireyin, kölelikten özgür vatandaşlığa geçtiği gündür.

günün rozetiyle birlikte daha da güzelleşmiş gün.

kutlu olsun.

hiç tanışamasak da can dostum olarak gördüğüm ve 2019 yılında bedenen kaybettiğimiz küçük iskender imzalı 157 sayfalık can yayınları'ndan yayınlanan kitaptır. valiz bir ve ikinci waliz serisi olarak çıkmıştır.
kitabın adını neden valiz koyduğunu başta anlamamıştım, sonra anladım..

kitap değerli şairin anı/ günlük türündeki yazılarını içeriyor.
sabah uyandığında hissettiği gerçekliği ben okurken bile hissettim, çeşitli tarihlere dair izlek ve notlar yer alıyor, 15 temmuz darbesinden de bahsediyor, şiirden de, sansürden de, medyadan da, hayattan da, her şeyden bahsediyor valizini alıp gitmeden.
anılarını, seni okumak güzeldi güzel insan

binbir emekle elde edilen bir zafer, kurulan bir devlet, bağımsız olan bir millet.

cumhuriyetimizin 100. yılı kutlu olsun. ⁠♡