zaman tüneli

zordur. o acıyı yaşamayan kimse o insanın neler yaşadığını asla bilemez.

kimisinin tadı çorba kıvamında olan lezzet.

film ismi vermeden doğrudan olguya değineceğim filmlerdir şöyle ki, örneğin izleyicisinin zekasına güvenen bir yönetmen filmde bazı ipuçları vererek izleyicinin kendi zekasıyla doldurabileceği bilinçli boşluklar bırakır, ancak hedef kitle izleyicisinin zekasına güvenmeyen yönetmen insanlar bunu anlamaz diyerek ipucu ile falan uğraşmaz direkt izleyicinin gözüne sokar, örneğin kötü adam bir plan yaptığında izleyicisine küçümseyen yönetmen kötü adamı kendi kendine uzun uzun konuşturur mesela: ben şimdi ona gösteririm falancayı falanca yapacağım filancayı falanca yapacağım ondan sonra bunu bu şekilde yapacağım bunun sonucunda o böyle olacak aslında bütün bunları kendi kendine konuşuyor gözükse de seyirciye bakın yapacağım şeyler bunlar iyi dinleyin ha demektedir, gerçek hayatta hiçbir kimse bunu yapmaz, ama izleyicisinin zekasına güvenen bir yönetmen kötü adamı sadece düşünüp yılan gibi gözlerini kısarken gösterir sonra yapacağı kötülüğü hissettiren ipuçları verir ve izleyicinin takip etmesini sağlar, yine izleyicisine güvenmeyen yönetmen bir banka soygunu olayında boş kasayı göstermek yerine hırsızın bu kasa boş içindekileri boşaltmışlar bunu kim yapmış olabilir anladım bunu yapsa yapsa x yapmıştır şeklinde seyirciye bakın kasa boş bu adam bu kasayı falancanın boşalttığıdan şüpheleniyor bilin demek ister, ama seyircisinin zekasına güvenen bir yönetmen kasayı açtırır kamerayı da kasanın boş olduğunu izleyeceği gösterir sonrasında dolaylı yollardan kasayı kimin açıp soymuş olabileceği ile ilgili araştırmalara izleyici de dahil eder her neyse özetle yönetmen hedef kitle izleyicisinin zekasını küçümsememeli espri yapacaksa üst düzey bir espri yapıp seyircisinin zekasına güvenmelidir eğer bir gizem filmi yapıyorsa üst düzey bir gizem yapıp izleyicinin zekasına inanmalıdır ve yine hangi türde hangi filmi yapıyorsa bunu da üst düzey yapıp seyircesine sunulmalıdır baş yapıtlar ancak bu şekilde ortaya çıkar

evladını kaybetmiş ana babaya haberini vermeye gittik bir gece vakti. annenin feryatları çığlıkları, içine içine ağlayan bir baba. manzara bu. o geceyi birlikte geçirdik. önce omzunda bol yıldızlı adam geldi. dik durun, gurur duyun, ağlamayın dedi. o gittikten sonra ağlattık bir güzel. ağla dedik, yaşa acını, dinleme onları. sonrası yine feryatlar, figanlar. yine içine içine ağlayan bir baba. ve o haliyle insanlar, sabahın seherinde bize kahvaltı hazırlamak istediler. elleriyle çay demledi baba. bir insan o acıyla cebelleşirken nasıl bir başkasını, misafirini düşünebilir aklım hala ermez.

velhasıl, gayet insani bir şey. hiçbir şey söylememek gerek. tek bir söz dahi edilmemeli. bırakın gözleriyle kussun acısını, dövsün kolçakları. bir fazlalık gibi, işe yaramaz hissedin. olan bu, olması gereken bu.

kanun.

2024 te geleceği söyleniyor, umarım gelir.

merter metro köprüsü.

çok şey öğretirler, en önemlisi de kimseye güvenmemeniz gerektiğini öğretirler.. anlayana.

hiç.

duygusallık.

buyrun gelin. tanımlarimizi bir deneyin.

nefret.

okuduğunu anlamamaları.

hayatın en güzel günleri çoktan geçmişte kalanlardır.

#2773302 ben bunu harika hatırlıyorum tadını ama benim hatırladığımız 4 katı daha lezzetli çıktı, oğlum bu ne güzellik lan, tat reseptörlerim bayram etti.

saksafon ve çello

gavuristanda zorunlu olduğunuz şey. yoksa emekli maaşı yok.
en.wikipedia.org/wiki/Retir...

oluyor öyle arada dediğim durum.

depremde üç çocuğunu yitirmiş birinin yanında siyahtan başka renk giyememek ve onu hangi sözcükle teselli edeceğini bilmemektir.