zaman tüneli

hala nasıl aktif hale getirilmez, akıl alır gibi değifdfsdfssd

bu kadar zor mu ya.

normal sözlük radyosu iyiydi. seviyordum ben :(

yahaa çok mu abartılyor ne. aynısı cemal süreya denen herif için de geçerli gibime geliyor ama neyseee linçlenmeyelim şu ara hiç kaldıracak potansiyelim yok.

ya benimsin ya kara toprağından hallice bir alıntı yapılmasaydı bari.

şu alıntılanan lafı melting'e gönderseydim 'fdsfsdfsdsd' diye bir cevap gelir, liseli misin ya sen diye bozardı sısısıısıs

yine de.. ya benimsin ya toptagfdasfds

milena'ya mektuplar eserinin ismine öncülük eden; 1896/1944 yılları arasında yaşamış çek yazar/ gazeteci/ çevirmen.
aristokrat bir ailede doğup büyüse de kendisi bu yaşam tarzını pek sevmemiştir.

47 yaşında hayatını kaybetmiştir.

analıkızlı

elektrikli mangalım var. balkonda yaz aylarında cıztt cıztt onu yapıyorum bazen.

kanat manat faydalanıyoruz tavukcuklardan.

tavuk parçalarını seçtikten sonra, kasap ustaaa sos ver diyorum. 1 kaşık yoğurtla leğende harmanlaarsın koçum bunu diyor, tamamdır abemm diyorum, duygu seli bir ortam.

canım çekti bak. içine ne katıyorlar o sos baharatlarının bilmiyorum ama yesem de kanserim yemesem de.

kesin bundan kanser olurum hee. neyse o tat hiçbir şeyde yok. değer.

lounge fm dinlerim, iyidir

reklam allerjim yüzünden radyo programcılarını dinleyemez oldum. cem aslan, serdar gökalp vb.leri. artık radyolarım (dört tane var) sadece trt radyo 3'e ayarlı. evin her gittiğim yerinde oranın radyosunu açıyom. (evet ev biraz büyük 270m2 tripleks)

franz kafka'nın milena jesenská'ya yazdığı mektuplardan oluşan eserdir.
ama kitapta milena'nın mektupları yoktur. tek taraflı bir aşkı okuruz.

google da olabilir fbi da.

hayata ve yaşamıma duyduğum büyük bir öfke var. sebepleri bence çok karışık anlatsam belki de kulağa basit gelir ama beni zorluyor bu öfke. bazen canıma kıymayı gerçekten düşünüyorum ama ben korkak bir insanım. ciddi anlamda tarihin görüp görebileceği en ödlek kişi olabilirim. bir de hiç istediğim gibi olmasa da yaşamayı seviyorum aslında. güzel bir manzara gördüğümde, hoş bir müzik duyduğumda ya da en sevdiğim kitabın favori cümlesiyle karşılaştığımda. kahkahalarımda, yazdığımda, yaptığım yemekler istediğim gibi olduğunda, yemek yerken - özellikle karpuz yerken :) - hatta bazen sessiz ve karanlık bir odada yalnızken seviyorum yaşamayı. yaşamı bu kadar severken vazgeçebilmeyi düşünmek bile sarsıyor beni. dengesizliklerim ve korkularımda boğuluyorum sık sık. yapayalnızım bir yandan. ki bu kimse için bir sürpriz değil çünkü hep öyleydim ama küçük ben için öyle. onun bu yaşım ile ilgili hayalleri hiç böyle değildi. kendim için, beni sık sık görmek zorunda kalan ailem için büyük bir hayal kırıklığıyım ve bununla baş edemiyorum zaten içimden de gelmiyor.

yok böyle bir kültürüm mü diyeyim alışkanlığım mı diyeyim.

çok hızlı yemek yediğimden program başlamadan yemek bitmiş oluyor. aynısı film izlerken de başıma geliyor hep. ayarsızım ya.

açılış cangılı bitmeden abur cuburu gömüyorum. başrol oyuncularını göremedik daha len..

geriye düdük gibi sigara içmek kalıyor.

lanet gelsin be.

özellikle normal sözlük yazarlarını dinliyooo.

biden bile ortadoğuya gireceği zaman önce bi normal sözlük'ü kolaçan ediyor.

kesin bilgi.

damak zevkinin gelişimi açısından sakıncalı bir haldir

georges bataille imzalı imkansız kitabında rastladığım terim.
kadavra gibi itaatkâr olarak tanımlanmaktadır.


alıntı

tuttu.
günde 2.5 litre su iciyosun

tuttu frutti oynayalım bence en güzeli. sısısısııs

ileri yönlü ve geri yönlü olmak üzere iki tipi olan yolculuk.

geçmişe yönelik zaman yolculuğu genellikle büyükbaba paradoksu'na takılır. burada tek mesele büyükbabanızı katledip bir kısır döngüye sebep olmanız değildir*, kelebek etkisi dolayısıyla bundan yüz yıl evvel kaldırım kenarında beklemekte olan adamı itip öldürmeniz bile çok şeyi değiştirebilir. mesela orada ölen adamcağız yolculuğu keşfeden adamın annesini hastaneye yetiştiren taksicinin dedesi olabilir. bu bile bir kısır döngü demektir. bu tip şeyler bile sizin hayatınızı ya da zaman yolculuğunu olası kılacak adamların hayatını etkileyebileceği için geçmişe gitmek bence pek olası değildir.

geleceğe yönelik zaman yolculuğu ise bence hiç mümkün değildir. şöyle düşünelim, gittiniz ve çoluk çocuğa karıştığınızı gördünüz. yolculuğu başlattığınız tarihte ise evli bile değilsiniz. geri dönüp intihar ettiğinizde ne olacak, burj khalifa'dan bile atlasanız ölmeyecek misiniz*? tabii ki öleceksiniz, peki ama o zaman o gördükleriniz hayal mi olacak? bence hiçbir şey göremeyeceksiniz, genel olarak gidemeyeceksiniz bile.

bence zaman yolculuğunun ancak geçmişe gidilip hiçbir şey ile etkileşime geçilemeyen hâli mümkün olabilir. mesela mohaç'ta ordununun arasına karışabilirsiniz ancak ne görülürsünüz ne kılıç sizi keser*. bunun dışındaki herhangi bir senaryonun ben olanaksız olduğu görüşündeyim.

bahsettiğim kısa film bu.

yalnız yemek yerken tv'de tartışma programı izliyorum. konusunu sallamıyom. didişip duran gastecilerin atışması kafamı hoş ediyor.

tuttu.
polisiye romanları seviyorsun.