zaman tüneli

sonuç olarak dün izledik ve çocuk, lütfen cinayeti işlememiş olsun diye dua ettik. niye böyle oldu peki? çünkü, bizim de 13 yaşında bir oğlumuz var ve dizide babanın çocukla yaşadıkları, bize oldukça tanıdık. mesela çocuk, spor yapmaktan hoşlanmadığını söylüyor. oysa bu çağda özellikle çocukların uzun süreler ekran başında vakit geçirmelerini önlemek için ebeveynlerin bulduğu çarelerin başında onu herhangi bir sportif faaliyete yönlendirmek geliyor. çocuğun anlattığına göre babası, onu futbola götürüyor, pek başarılı olamayınca çocuğu kaleci yapıyorlar. babası onun başarısız olduğu anlarda onunla göz göze gelmemeye çalışıyor, aslında babası, o üzülmesin diye böyle yapıyor ama çocuk, bunu babası ondan utanıyor diye algılıyor. aynısını biz de yaşadık. babası, oğlumu futbol okuluna yazdırmıştı, başarılı olamayınca kursu bıraktı. insan, bu kadar mı benzerlik olur diye düşünmekten kendini alamıyor. annenin, en çok da babanın çaresizliğini iliklerimize kadar hissettik. babanın "benim babam beni kemerle dövüyordu ama ben bir şekilde büyüdüm, ben kendime söz vermiştim, çocuklarımı asla dövmedim, niye böyle oldu?" diye sorgulaması da oldukça tanıdık. nesiller arası aktarılan o travmanın, babada belli zamanlarda ortaya çıkan yoğun öfkenin çocuğuna sirayet etmiş oluşu da ebeveyn olarak bizi hayli üzdü.