zaman tüneli

ben pek önemsemiyorum. bazen oylamıyorlar da onu da sorun etmiyorum.

bir gün mutlaka bir başkasının işine yarayacaktır. bugün değilse yarın.

vallahi o kadar uzun kitap tanımı giriyorum yok olup gidiyor. hakkınız var. ondan millet de boşluyor. evet.

dedeliğe soyunan bir arkadaşım baya kitaplar mevlanalar falanlar filanlar okuyordu.. çok kafaya takmış işte...
ya dedi mesela dedi bir koyun dedi bilmem nerenin suyunu içti.. o suyu içtiği yerin sahibinin o suyun içildiğinden haberi olmadan dedi.. işte o su o koyuna harammış dedi.. işte sen o koyunun etini yersen dedi o sana da harammış dedi..

sözün özü.

sebebi neydi ki lan denilesi taraftar. yetmemiş üzerine de tuvalete zarar vermiş.

x.com/61saat/status/1911509...

çoğu film tanımı hep böyle mazlum kalıyor.

izleyen az ne yapalım. gerçi izlese de yorumsuz kalanlarda var başka ilgi alanları var.

yürü bebeğim gidelim buralardan aşk bizimle değil?

yazma isteğini düşüren hede hödö bir şey.

okunmadığına aşırı ikna oluyorum.. boşa yazıyorum hissini tetiklemektedir..

şair orada ruhunda hicranını söyletme hikayesini domuz kemirmek olarak resmetmiştir.

(bkz: orada aslında öyle demek istemiyor)

#3515347

bunun gibi saçma hikayeler.

(bkz: aşk ıslatır) *

(bkz: nick altı kavgaları)
(bkz: nickaltı savaşları)

vahim bir durum. gerçek insanların birbirini bulamadığı, anlamadığı, yalnızlaştırıldığı ve sevgi vermediği bir zamanda, insanların önüne yapay olan ne varsa serdiler. herkes sevilmek, değer görmek, beğenilmek istiyor ama artık çaba göstermeyecek kadar takatten düşmüş durumdalar. bu işler insanın doğasına ters. insanı sanal bir dünyaya hapsedip, insanı insandan nefret ettirmeye çalışıyorlar. senin yanında olmayan, gerçek sesini duymadığın, dokunmadığın bir hayal alemi yaratıyorlar. zamanla sanırım acaba ben de gerçek miyim, simülasyon muyum soruları sorulmaya başlanacak. bizi kim yönetiyor, buna gerçekten ihtiyacımız var mı bilmiyorum. şeytan diyor ki, kır şu telefonu gir şu otun, ormanın içine ıssız, sessiz.. tek başına ayılar yer diye gitmiyorum ama şunu biliyorum o ayılar bile gerçek. gerçek olmayan her şeye karşıyım..

tövbe bey, sevişmek de ney; hoppa gangbang style'dan aşağısı kesmez deme ihtimalini de göz ardı etmeyelim lütfen.

tam göndere basarken yoklayan düşünce.

amaaaaaan bee içimizde mi kalsın diyerek devam ediyrouz.

olmaz abi, kadın dediğin baş başayken şeytan gibi olacak, hiç aklında yokken kitabımı okuyayım, araştırmamı yapayım derken masaya oturup seni tahrik edecek, sırnaşacak.

hemen konuyu balayına getirdi ya.. kızım ekonominin hali perişan, ne balayı?

bencil amaçlar (meme) içermediği için önemi yok şimdi. westworld dolores'in bedenine yükleseler şunu nefis olurdu mesela. dolores'i manyak ettiğimi az düşünmedim.

şerruh, bilinmeyen bir zaman yaşında, göbekli, kel ve kendi deyimiyle çekiciliği sadece nüfus cüzdanında yazan t.c numarasında ibaresinden ibaret bir adamdı. her sabah kahvesini alıp pencere kenarına geçer, karşı apartmanın 3. katındaki pencereye gözlerini dikerdi. çünkü orada o vardı.

ela gözlü, kumral saçlı, sanki rüzgar bile ona daha nazik esiyordu. pencere önünde kitap okur, bazen uzanır, bazen kedisini severdi. kel şerruh’un kalbi her gün biraz daha fazla çat çut sesleri ile inlerdi. ona göre bu aşk değilse, hiçbir şey aşk olamazdı.

bir gün, cesaretini topladı. gömleğini pantolonunun içine soktu gömlek hemen dışarı kaçtı tabii koca göbek sayesinde, saç olmayan o kel kafaya şapka taktı. kendini aynada süzdü.

valla kelim parlamıyor bugün iyi işaret dedi kendi kendine

bir kağıda not yazdı:

merhaba güzel hanım, ben pencere komşunuz. size şiir yazmayı düşündüm ama kelime dağarcığım menemen’le sınırlı o da bir somun ekmek ile. yine de bir çay içsek, belki kelimeler açılır. şerruh

notu bir drone siparişiyle penceresine uçurmayı düşündü ama drone'a mektup bağlamak yasal mı acep ? endişesiyle vazgeçti. en sonunda klasik yöntemle ilerledi: uçurtma

evet, şerruh, kendi göbeğine bağladığı ipin ucuna geniş bir uçurtma yaptı, ucuna mektubu bağladı. ama rüzgar o gün ters esti.

mektup kızın penceresine değil, iki kat üstteki dayının balkonuna indi. dayı notu okudu, kahkahayı bastı ve sonra pencereye çıktı:

lan şerruh ! o kız benim kızım, ama ben senin niyetini beğendim! yalnız önce biraz spor yap, kalp dayanmaz bu hızla ilerlemeye.

ertesi gün, pencere kızı (adı ece'ymiş), camdan dışarı baktı ve şerruh’a gülümsedi.

şerruh o an hissetti aşk, bazen kel bir adamın göbeğinde uçurtma uçarınca başlarmış.

avrupada da millet endüstriyel gıda tüketiyor. ama oradaki yönetmelikler, uyulması gereken kurallar çok net. halk sağlığını riske atmamak için abur cuburun bile mümkün olabilecek en sağlıklı şeklini sunuyorlar. raf ömrü 1/1.5 ay olan kekler vb. çok yaygın. katkı maddeleri, koruyucu oranları bizim ülkedekiler gibi değil..
bizlerin meyve ve sebzeleri zehirli. orada belirtilen oranın üzerinde tarım ilacı kullanılması söz konusu değildir. ne üreten ne satan bu b.ku yiyemez!
bu konuda çok hassaslar. çağ gıdada endüstriyelleşmeyi bi bakıma zorunlu kılıyor ama orada organik ürüne ulaşmak da çok basit.. marketlerde az bir farkla satışa sunuluyor aynı ürünlerin organik olanları...

mesela bizim 0 numara organik adı altında satılan yumurtalarımız onların 3 numara yumurtalarından kötü!!!

hile hurda, kâr için toplum sağlığını riske atmak yok avrupada. üretim kurallarına sıkı sıkıya bağlılık, üretim ahlakı, denetim var.