zaman tüneli

2025 yılında işlerimi küçültme kararı aldığım için stajerımle yollarımı ayırmıştım. toplayıcı, çalışkan, biraz heyheyli ama sonuç olarak insan olan ve zeki olan birisiydi. seçerek işe almıştım. kimler kimler başvuruyor, tahmın edemezsınız.

adam karısı için başvuru falan yapıyor. ne bileyım. tuhaf bence. hani iyi niyet vardır illa ama onun iradesi onun bileceği iş sonuçta.

neyse iş ilişkimiz bitti ama abiliğimiz bitmedi. vefalı stajerım ''abiiiiii kahve içmeye çıkalım mı?'' diye geçenlerde yazdı. köftehoru bekliyorum,2 de modaya çıkacağız. iki bıdı bıdı yapacağız.

z nesline manyak derler ama benım stajer düzgün kız. umarım erkeklerden kazık yiyip kafayı yiyenlerden olmaz. insani yönünü koruyarak hayatta ilerier umarım. o tarz mayalarını da vermiştim.

zaman herkese herşeyi gösteriyor azizlerım.

edit : iyi oldu, zekı gençlere mentorlük yapmak çok güzel şey artı vefa görmek gerçekten hoş.

bu lüks değil ki. sorumsuzluk ve işbilmezlik.
(bkz: işsiz güçlü)

alarji belirtilerindendir.

son nickaltı benimken bir tane daha yazam bari.
toplam aldığım beğeni sayısına seri beğenileriyle ikiye katlamış cidden koca yürekli yazarımız.
hem dondurma kabından dondurma yiyecek kadar da şanslı.
bence birilerine sübliminal mesaj da çakıyo yazılarında ama hadi hayırlısı :)
keyifli sözlükleri olsun.

bugün işe gitmedim. gerçi tam bi işim yok, gittiğim yerde herkes babamın eline bakıyor. benim güne başlıyor olmamın tanımı oligarşi zaten.

yine de evden çıkmayı başardım. bu başarma kısmı abartı olabilir. bina kapısının önünde site görevlisi var. elinde süpürge, yüzünde devlet. o bana bakıyor, ben ona bakıyorum. ikimiz de bi şey soracak gibiyiz ama kimse ilk adımı atmıyor. anlamsız bi soğuk savaş. yeter dedim komik değil tam geçecekken “abi aidat” dedi. hadi buyur. ödemiyorum lan.

yürüdüğüm yolda bi durak var. herkes gibi bekledim. insanlar bi yerlere yetişiyor gibi gidiyor, ben de yetişemedim gibi duruyorum. otobüs geldi, binmedim. zorunda değildim zaten tamamen opsiyonel.

ezgi'yi aradım. işe gelmiyorum dedim. ezgi'nin şeyinde mi? değil. gerçi biraz şaşırdı çünkü hiç işe gelmemezlik ettiğimi bildirdiğim olmadı. veli aradı, açmadım. oh be rahatladım.

ben ölmem, eve dönerim. işten de kovulmam. dünya dönmeye devam eder. sermaye ve adam smith'in öz evladı olunca devrimcilik bu kadar oynanıyor.

her sokak röportajında "türküyem cennet türküyem dünyanın en güzel ülkesi hepiniz nankörsünüz götünün gılıyım hülööööğğğğ biz orda aclıgdan ölüyog (ama sakın o zaman buraya dön demeyin çünkü kurulu düzenimiz var)" diye götünü başını yırtan gurbetçilerin rağbet etmemesine şaşırmadığım marka.

bir almancıyı öpsen togg almaz çünkü mercedes s klasse alacak, onla türkiye'ye gelip fakir akrabalarına hava atacak. togg bir gün türkiye'de mb s klasse kadar ulaşılmaz bir araba olursa o zaman almayı düşünürler.

800 milyon demirörenın oldugu için 80 milyon üzerinden hesaplamaları yapınız.

olay matematık değil olay umut yiğen.

yavaş yavaş böyük humarlara alıştırır seni.

klasik chp'ci akp'ci tartışmalarından çok uzak akılcı bir eleştiriye sahip gazeteci. objektif olmanın karşklığını almış.

şimdi iki yüz lira verip aldırsan 2 hafta güzel hayaller kurdurur. bence mantıklı.

ya çıkarsa ? sorusuyla tüm matematiği alt üst edebiliriz.

abd'nin hızlı gelişimi ve gelecek ile alakalı bir entry girmiştim.

konuyla ilgili gündem olan bir paylaşım gördüm.

link


hani bir ara etki ajanları tarafından sıkça söylenen " göçmenlere ihtiyacımız var! " safsatası vardı... ne oldu onlara? hala bu saçmalığı konuşmaya devam ediyolar mı?

dünya robot devrimini yaşamaya başladı. mavi yakalılar sıkı tutunun!

öncelikle şu gariban arabaya o kadar bok atıldı ki. yok motoru yerli değil. yok cart curt. arkadaşım neredeyse hiç bir araba markası tek bir ülkeden çıkma değil. motor başka şanzuman başka ülkeden toplanabiliyor. onun dışında sevicilik yapacak değilim ama sürmesi de keyifli atik araba.

sonralıkla da piyasada hala sıfır satışı olan ve menzili daha kısa araçlar da var.

pahalılığına diyecek bir şey yok. benim markam olsa vatandaştan vergi bile almadan verirdim.

ve evet siyasi şov olarak kaldı maalesef.

oooo sağlam eleman geri döndü. severim kendisini.

mantar olmuşsunuz bi doktora görünün.

köyün küs itlerini baristirana muhtar değil kurt denir. avcı olabilir kendisi.

söslüq qısları tikkat etsin.

yeğenime yürüyenin bacakları dötüne kaçsın.

yeğennnn.

öncelikle kestane balının diyarı almanya'dan tüm dünyaya selamlar.
elektrikli araba klasmanında en kısa menzile ve boş donanıma sahip markadır kendisi.
yerli ve milli diye dalga geçmiyorum evet. gönül isterdi ki bağımsız bir girişim olsun ve bazı alanlarda inovatif çözümler sunsun. bugüne kadar bize yerli ve milli diye yedirilmeye çalışılan hiçbir şeyin devamı gelmedi mesela, öylece rantini yapan yapıp köşesine çekildi.
ya mesela yapay zeka donanımı koy ortaya. onu yapamıyorsan openai, google ile çalış otomatik park etme modu koy ki bildiğim kadariyla hiçbir araçta bu özellik yok piyasada inanılmaz reklam olur ve acemi şoförlerin birinci tercihi haline gelir.

byd mesela. piyasaya balıklama atladı. tasarımı kötü, donanımı zayıf olmasına rağmen ilk modelleri sırf ucuz olduğu için sattı. tutunca da adamlar ar ge ile bugün geldiği nokta belli.

ama sen kalkıp bu arabayı bı vw fiyatına devirmeye kalkarsan kimse almaz aga.

ve yanlış bilmiyorsam satış müdürlüğüne satışla hiç alakası olmayan cv'si sadece a4 kağıdında dolu olan birini getirmişler.

açıkçası togg'un sadece siyasi bir şov olduğunu düşünüyorum. geleceği olması için vizyoner ekibinin komple değişmesi lazım.

göz teması kurmak.

dışarı çıktım. kapının önünde komşu teyze var. elinde poşet, yüzünde “gel bakayım sen” ifadesi. kaçmam lazım ama kaçarsam suçlu olurum. durursam sohbet başlar. ikisi de istemediğim şeyler. arada bi üçüncü yol bulmaya çalışıyorum: yavaşlamak. belki beni fark etmez.

fark etti.

“oğlum sen çok zayıflamışsın” dedi. ben aslında son üç yıldır aynı kilodayım ama teyzenin gözünde herkes potansiyel hastadır. kendimi savunmaya geçtim. “yok teyze ben seferi sayılırım” dedim.

teyze poşeti yere bıraktı. bu bir ritüeldir. poşet yere konduysa sohbet en az 7 dakika sürer. ben bunu bildiğim için ayaklarımı 20 derece sola çevirip vücudu “acelesi var” moduna aldım. işe yaramadı.

tam o sırada arkamdan biri “abi senin cüzdan düştü” dedi. döndüm. cüzdanım cebimde. adam bana bakıyor, ben adama bakıyorum. cüzdan yok ama olay var. teyze de olaya dahil oldu. cüzdanı bulacağız.

kalabalık oluştu. biri “jandarma çağıralım” dedi. yok cia. ben sadece ekmek almaya çıkmıştım. kariyerim burada bitmemeli. “yanlış anlaşılma” deyip yürümeye başladım. kalabalık da benimle yürümeye başladı. ben önde, 5 kişi arkamda. kendimi lider gibi hissettim ama lider olmak istemiyorum.

marketin önüne geldik. içeri girdim. herkes girdi. kasiyer beni tanıyor. gözleriyle “yine mi sen” dedi. aha yine aynı bok. ekmek alcam lan. arkamdaki adam “abi cüzdan meselesi ne oldu” dedi. ben de refleks olarak “hallettik” dedim.

dışarı çıktım. kalabalık dağıldı. teyze yok. adam yok. olay yok. elimde ekmek, cebimde cüzdan, içimde anlamsız bir zafer duygusu.

eve döndüm. kahvaltı yapmadım.

kahve yerine ılık su içtim. bünyem biz bu kararı tanımıyoruz dedi. ben de kola içtim. şimdi de perşembelere küfreden abla gibi ketçaplı cips yicem.

teyzeyle bakışmanın bedeli bu.

damcılıkta bambaşka bir seviyedir. iddialara göre gazeteci mehmet akif ersoy'un icraatidir.

x.com/ajans_muhbir/status/2...

bakan tanıdığın yoksa sevgili/fokbadi bile yapamıyorsun canım ülkemde. yok ki bi bakan tanıdığımız.