zaman tüneli

canım halen çok sıkılıyor.
sanki herkes dövüşüyor da ben öyle evde boş boş oturuyor gibiyim.

ellerim buz tuttu ama soğuktan değil.

son dönemlerde yaşadığım durumdur. uzun bir entry gördüğüm an muhterem yılmaz hazretleri gibi şekilden şekile giriyorum.

reel dopamin...

her şeye kendim koşturmaktan o kadar yoruldum ki.

(bkz: en sevdiğim an)*

o da bişey mi. 25 yıldır kendini kötü -hemde bayaa bi kötü- hisseden ülkeler var yahu.. bir de onları düşünün..

(bkz: uyku)

-bilmiyorum ama öğrenirim. bak, artistlik yok; seviye yerinde, içi boş değil. bilmiyor ama öğrenir öğretir ciğerim.
-benden bunu bekleme. bak, sınır belli; ötesi aşar. sen de bil, saygı duy der.
-şu an sana söz veremem der. -bunu yapamam der .
ve zamanla anlarsın ki:
güven veren insanlar çok şey söylemiyor
söylemedikleriyle güven veriyor.

görsel bağlanma, beynin ödül sistemi dopamin ile sahiplik algısının birlikte çalışmasından doğar. kişi, ortaya çıkan sonucu izlerken beynin "başardım" sinyali aktif kalır. bu yüzden bakışlar uzar, zaman algısı bozulur.

bunun en net örneği ateş yakmaktır.

herhangi bir ortamda bir ateş yakıldıysa — mangal, soba, kamp ateşi, şömine fark etmez — çok net bir kural devreye girer; ateşi yakan kişi, ateş ile görsel bağ kurar. bu bir tercih değil, reflekstir.

yapılan araştırmalara göre isviçre-almanya bilim insanlarının çalışması sonucu ateşi yakan bireylerin %92’si ateşi yaktıktan sonra hareketsiz şekilde alevleri izliyor. kalan %8 ise bakmadığını iddia ediyor ama göz ucuyla aralıklı olarak izliyor.

sebep basit; ateş hareketlidir, ışık yayar, büyür. odunu sen koydun, dengeyi sen ayarladın, rüzgarı sen kolladın. onu sen yarattın.

özet olarak insan yarattığı şeye bakmak ister. michelangelo’nun davut heykeline bakmasıyla benim odunun düzgün tutuşup tutuşmadığını izlemem arasında ilkesel bir fark yok.

gönül ne kahve ister ne kahvehane, gönül muhabbet ister kahve bahane.

arkadaşım olan polis memuru vefat etmiştir. çok çok üzgünüm. vatan sağ olsun diyoruz da, giden gittikten, arada gözü yaşlı bir eş ve çocuk bırakan, kendini paralayan insanları görünce, bir hiç uğruna, vatandaşlık verilen insanları gören biz daha nereye kadar dayanacağız...

türk vatandaşlığı verilen her kişi türk değildir. bazıları orospu çocuğu. görmüş olduk!

başımız sağ olsun, şehitlerimize rahmet, ailelerine ve bizlere sabırlar diliyorum.

konu hakkında yoldaş benjamin franklin'in,
"lütfen bizi 'mayışlı' yazarları olan platformlarla karıştırmayın" açıklamasında bulunması bekleniyor..
(yani sözlük kurulduğundan beri bekleniyor.)

30 diyelim günlük kaosumuzu alalım.*
hadi 41 olsun..

yahu hatunun birine söz verdim tee şehrin ucuna gideceğim, kaçıncı görüşmemiz hala kafe falan diyor. pahalı seks istesem veririm paramı paşa paşa yaparım, bu pahalı seks de değil, seks falan hayal, bu bambaşka bir şey. kahrolsun bağzı macırlar..

az insan çok huzur abi, nerede çokluk orada yokluk, kendi işimi kendim gördüğüm için ensem kalın benim, ekip çalışması da, imece de gerektiğinde gerekli ama her moka da sürüyle girişmek doğru değil.

(bkz: biz böle yiyoz)

adam gibi adam eylemidir. ne o öyle fino köpeği miain sen oğlum, ne çatalı? çatal ustada olur.

erkeği şarj etmek yerine, tüm enerjisini emerseniz 40'ı da bulmaz o.

erkeğin pili 40'tan sonra biter ama ne kadar sonra biter orası muamma. emekli olunca ülke ülke gezen de var bağ bahçeye dönen de. ağır brden işi yapan da var tüm gün direksiyon sallayan da. 71 yaşında 17lik kızla evlenen de var, sadettin saran gibi herkese yeten de.

kısaca bu 40 yaşından sonrası kesinlik içermediği gibi pilden kasıt ne o da anlaşılamamıştır.