zaman tüneli

elbette kırmızı hap. bu hikaye öyle yarım bırakılmamalı.

bu seneyi bacanak, baldız, kayınpeder kombosuyla evde geçirelim istedik. tv’de zap yaparken ibo şov bir 10 dakika kadar açık kaldı. bacanakla olayın saçmalığına adapte olup bir eleştirmen edasıyla programı inceledik.

ibo zaten malum, onun üzerinde pek durmadık. hayatın sillesini yemiş hatta yeri gelmiş mermisini de yemiş. allah affetsin ama ibretlik mi diyeyim ne diyeyim bilemedim.

yıldız tilbe ablamızın yüzsüzlüğünü bir kenara koyarsak * çok bariz otlanmış. bir ara elbisesinin göğüs kısmında maydonoz gibi bir şey sallanıyordu, güldürdü.

bülent ersoy genelde hiç ayağa kalkmadı. oturduğu yerden milleti azarlıyordu en son. değişik bir çar. muhtemelen madde etkisinde değil en doğal hali de bu.

şafak sezer kaynakçı gözlüğüyle arzı endam eyledi. bu ortamı sağlam kafayla çekebileceğini hiç sanmıyorum. bir ara cengiz kurtoğlu şarkı söylerken şafak sezer arkada uzun süre boşluğa baktı, öylece kıpırdamadan. ardından arkada siyahlı birinin koşarak ekrandan çıktığını gördük. kamera uzaklaştı ve şafak sezer yerinde yoktu. muhtemelen 1 litre gömüp gelmiş, tuvalete koştuğunu varsaydık. 5 dakika sonra geri geldi, rahatlamış tavırlarıyla dikkat çekti.

cengiz kurtoğlu en eğlenceli şarkıları bile arabesk tarzda okuyarak yılbaşı eğlence gecesine yeni bir soluk getirdi. az kalsın evde kendimizi jiletliyorduk.

tüm bunlar, bu rezalet yılbaşı şovundan bir eğlence çıkarmak maksadıyla eş dostla yaptığımız geyikten ibaret tabii ki. ama bir kez daha anladık ki bu memleketin ruhu ölmüş. ulusal kanalda şu rezaleti yılbaşı gecesinde eğlence diye yayınlamak… bu millete reva görülen bu oğlum işte. üzülüyorum ben kendimize. yılbaşı şovları 90larda ve 2000’lerin ilk 8-10 senesinde böyle miydi? bir düşünün. sanki o yıllar çok uzaklara gitmiş asla geri gelmeyecek eski bir dost gibi. inanılmaz, cidden inanılmaz.

öncelikle, morpheus bana mavi ve kırmızı hapı sunup "ikisinden birini almak zorundasın" baskısını kurduğu anda; ikisini de almıyorum, ya anlat ya da evime dönerim, derdim. yani neden mavi hapı alıp o ana kadar yaşadığım deneyimleri unutmak isteyeyim ki? kırmızı hapı alacak kadar idealist biri değilim ve morpheus'a deli gibi güvensem bile almazdım sanırım. mavi hapı da almazdım ama. bu iki seçenekten birine zorlandığım anda zaten ters reaksiyon verip ya anlat ya da evime döneceğim, derdim. bunu ikinci kere söyledim. deja vu! :d ama anlatırsa ve ikna olursam da kırmızı hapı alabilirdim.

ajan smith tabii ki totomu yesin. yani morpheus çok idealist bir insan ve the matrix evreninde bir direnişçi olmak her türlü soylu bir tavırdır.

ajan smith diyelim ki aynı karakterdeki (yani bir sentient program olarak bildiğimiz karakterini koruyan) bir insan olsun ve sizi bir şeylerle görevlendirsin. hadi siz de onu haklı bulun ve bu insanlık bir haltı hak etmiyor ve smith'in askerleriyiz deyin. yani öyle farz edelim. mobbing'in kralını yapardı size smith ve ilk fırsatta "morpheus adam gibi adammış" diye ona koşardınız.

matrix felsefesine uygun davranmak dışında aldığım herhangi bir karar yok.

yarınki menüme karar verdim.

tam 00 geçe bir aydınlanma geldi. elbette o sırada morpheus'u düşünüyordum. ''matrix bir sistemdir'' deyip, hangi simülasyonda olduğumu tahmin etmeye çalışıyordum.

merhaba diyorum

hakkım helaldir. gayet beğendim.

hele sonuna doğru yıldız tilbe coştu, her çeşit sevimlilk yaparak somurtan tipleri eğlendirdi.

cengiz kurtoğlu, şafak sezer, ibo, asena, diva bülent hepsi aşırı duygusal bir atmosferden sıyrılıp gerçekçi ve samimi bir eğlenceye giriştiler. ben sevdim programı.

ama bir zamanın azametli sanatçılarının ''bulaşık süngeri' gibi pörsümüş hallerini görmekte ibretlik bir olaydı. hepsi yılların her izini üstlerinde taşıyarak program yaptılar.

bir babadır bizim için.

ibo şov izleyerek keleş taciri de olabilirsiniz. alternatif.

başlığın bağlamı o kadar saçma ki benim yaptığım tanım bunun yanında hiç absürd durmadı ha?

mantıklı bir harekettir. posta yoluyla gelen bir telefonla aranırsanız mutlaka cevap verin. yolunuz bahtınız açılır.

seren selvin korkmaz

"ilaç yetersizliğinden bir oğlunu kaybeden gazzeli aile, sınırda gözaltına alınan eşleri olmadan ambulans uçakla ürdün üzerinden türkiye’ye getiriliyor."

tercih etmeyeceğim bir durum. en azından olacak o kadar'ın eski bölümlerini açıp izlerim. daha nostaljik olur ve yılbaşına gireceğimi hissederim en azından.

bye bye my love.

zaman var, beş dakka daha...

yoldaş şu kupalardan bolca yaptır, bir tane normalshop açıver alalım, parasıyla da alırım ama sen bize kıyamazsın belki karma puanıyla falan almamıza müsaade edersin, ağanın eli öpülmez karışmayayım çok şimdi ehehe..

şu an bulmaya üşendiğim 1-2 entryde de belirttiğim gibi bir ara baya boğazımı sıkmıştı bu bebek, ama yine de çok kötü hatırlamayacağım kendisini çünkü bir kötülük getirdiyse bir de güzellik getirdi. şarkı seçmekle uğraşamayacağım için şu an çalan şarkıyla güle güle diyorum kendisine.

mor ve ötesi - daha mutlu olamam

ucundan dönülendir. babam zap yaparken denk geldik. diva'nın şarkısı bitip geri saymaya başlayınca babam, "ben burada girmicem" deyip milyoneri açtı shsbsb.
belki normal bir gün gibi geçirdik, belki yarının dünden farkı da olmayacak, bunu değiştiremeyiz de. öte yandan kanalı değiştirebiliriz. çünkü yapabiliyoruz. jdjdjhsbd değiştirebildiklerimize odaklandığımız bir yıl olsun.