zaman tüneli

bulgar yazar georgi gospodinov'un 200 sayfalık romanı.

kitap ilk cümleden insanın içine öyle bir işliyor ki, sizi nasıl bir hüznün beklediğini anlıyorsunuz:
"babam bir bahçıvandı. şimdi bir bahçe".

yazarın babasının kaybı üzerine kaleme aldığı çok etkileyici bir anlatı; hatta ağıt diyebiliriz.
kitabın üzerinde her ne kadar roman yazsa da, ben bu kitabı roman sınıfına koyamayacağım çünkü kitapta bir olay örgüsü yok aslında.
babasının ölüme her an biraz daha yaklaştığı hastalık günlerinde yazarın dolu dizgin hislerini, babasıyla arasında geçen küçük ve zaman zaman gülümseten anılarını ve ölümünden sonra da yine ölüm ve hayat ekseni üzerindeki duygularını okuyoruz.

kitabın insanın içine işlemesinin en temel sebebi aslında hayatın orta yerinde duran ve herkesin yaşadığı/yaşayacağı ölüm gerçeği. birçoğumuzun hayatında ölüm, hastalık ve yas mevcut. kitapta da bu temaların insanda uyandırdığı hisler o kadar güzel anlatılmış ki, ben birçok yerinde gözyaşları içinde tamamladım sayfaları. ifade etmeyi bilmediğimiz her hissimizi çok maharetli bir şekilde cümlelere dökmüş yazar. ölümle ilgili tüm hislerimi bu kitapla somutlaştırdım ve tekrar yüzleşmek çok çarpıcıydı.

ölüm o kadar yoğun, yas tutmak o kadar hırpalayıcı, bir insanın yokluğu o kadar eksiltici ki insan hayatına devam etmek için tutunacak bir cümle, bir teselli arıyor ve maalesef bu acıyı sadece bir kez yaşayacak olmanın tesellisinden bahsediyor yazar;


ve çok sevdiğiniz birini kaybettiğinizde hayat maalesef bir daha asla eski hayat olmayacak:

yoktur. korkunç bir başlık değil mi ya? bence öyle.... *

bizde de kendileri gelmeye tenezzül etmeyip hakan fidanı ayaklarına çağırıyorlar mesela. sonra eline ev ödevi listesi verip postalıyorlar geri. aynı şeyin laciverti.

ziyaret onun diplomatik ifadesidir. aslında uzun süredir sürdürülen ziyaretlerin, sonucunu teftiş ve görevlendirmeler toplantısıdır o..

haindir napolyondur. şimdi bunu yazdım, benim hakkımda da bir şeyler ..... neyse katlanacağız.

fala inanma, nihayetnihalesiz kalma. tekrardan bi fal baktırmak istediğim yazar.

vhs kaset kiralama dükkanı. daktilo tamirciliği falan herhalde. ya da yalnızca mektup ile sipariş alan restoran.

little little into the middle yazarı.

endişe yaratacak bir durum da olmayabilir.! (dışarısı sizi bunu başarabildiğine inandıracak kurtlarla dolu.)

hackliyor aliminyum, gelir idaresi başkanlığını hackliyor sanki.

henüz 9. bölüm yayınlanmadı sanırım. itici ve saçma birçok noktası olmasına rağmen yine de izlediğim mini dizi. sanırım show tv'de yayınlanan rüya gibi'nin ön sürümüydü bu. hikayeyi ilerletip show tv'de dizi yapmışlar gibi resmen.

melisa sözen ve ertan saban'li gain platformunda yayınlanan mini dizi. şu an tek sezon. ben ikisini partner olarak yakıştırdım bu arada.

mesaj geldi uyarısı.

ara verelim biraz...

tutuklanma sonrası ümit karan:

"şimdi gerçek galatasaray efsanesi oldum."

kimliği evde unutmak.

micro sd kart da bir seçenek. ben silmeye kıyamıyorum, özellikle de videoları.

15 yaşında çocuğun cebinde bıçakla sokaklara çıkıyor olmasından başlanacak sorgulama.
insan hayatı zaten ucuzlaştı da hayırdır bu çocuklardaki ne bu cesaret?
caydırıcı cezalar gelmediği sürece ne yazık ki bitmeyi bırak azalmaz bile bu haberler. ama olsun ya hangi ünlü uyuşturucu kullanmış kim grup yapmış gündemi oyalıyor zaten, asıl kaynağı kim ne yapsın allah aşkına?

cumartesi tatili kelimesinin, lügatinde olmaması... modern köle olarak çalışıyordur kendileri.

(bkz: insanın kendi kendinin kurdu olması) başlığını görünce diss atasım geldi.

geçmişe dönüp bakınca kendimize ne kadar da hayret ediyoruz di mi? ben bunu nasıl yaptım ben bunu nasıl söyledim ben bunu neden yapmadım? liste uzar gider. yaşamak aslında en çok da kendimizi tanıma yolculuğu. her gün bir önceki günden daha farklı başlıyoruz hayata. sınırlar değişiyor, insanlar değişiyor, istekler değişiyor, beklentiler değişiyor.
iyi yönde de kötü yönde de olanları cebimize koyup devam ediyoruz hayatımıza.
yolda öyle şeyler çıkıyor ki karşımıza bazen hayret edilecek kadar olumlu şeyler yapıyoruz, bazen hayret edilecek kadar kötü şeyler. önceden tahmin de edemiyoruz ne yapacağımızı çünkü kendi potansiyelimizi yeterince bilmiyoruz. sınanmadan, ben öyle yaparım ben böyle yaparım diye büyük büyük attığımız şeyleri o an nasıl da yapamıyoruz ama di mi?
kendi kendimizi hayret ettirdiğimiz kadar hiçbir arkadaş hiçbir aile üyesi hayret ettirmiyor.
velhasıl öyleyim böyleyim demekle olmuyor kendimizin kurdu değil kuzusu olduğumuzu anlıyoruz bir noktada.
boşa denmemiş kendine bile güvenmeyeceksin bu hayatta.