zaman tüneli

ilk çıktığı zaman üniversite öğrencisiydim. bildirim yapmayanlara en yüksekten primi dayayacağız lafını duyunca ev arkadaşıyla beraber koştur koştur kaymakanlığa gittik. şimdi nasıl bilmiyorum ama o ara kaymakamlıklarda sosyal yardımlaşma mı dayanısma mı öyle bir birim vardı. gittik durumu anlattık. genç bir memur elimize form verdi bunu doldurun dedi. formda geliriniz gideriniz kısımları var. öğrencinin geliri mi olur evden ne gönderiyorlarsa o kadar. memura dedik, babuş şu işi bir anlat hele ne yapalım nasıl dolduralım bu formu. dedi ki gelir gider farkınız asgari ücretin üçte birinden fazla olmasın yoksa prim ödersiniz. yazdık forma gelir sıfır tl, gider 500 tl. oradan kılları kadayıf olmuş bir memur atladı; yalan beyanda bulunursanız ortaya çıkar. evlere teftiş yapılacak. dedim topunuz gelin.

bu yıl da hiç tutasım yok büyük ihtimalle yapacağımdır. bu bir ibadetse zenginler yapmaşı aslında fakir oruç tutup ne yapacak ona o bile gelmez.

erkeklerde de testis kanseri tanısını doğrulamak için istenir.

başlık açıp, "içgüdü-zekâ" karşılaştırması yapacaktım. bir yazar arkadaşımızdan ilham aldım zira. lakin çaylaklar başlık açamıyormuş, ki mantıklı... neyse bu başlığa geliş nedenim bu. olur da yazarlık aşamasına geçersem, o versus için başlık açarım.

burada sadece şunu söylemek istiyorum. içgüdü her insanda var ama zeka (zibilyon tane zeka türü olsa da ben tekil olarak kullanıyorum şimdilik) her insanda bulunmuyor. dolayısıyla içgüdüler ile hareket etmek pek matah veya savunulacak yanı olan bir durum değil. hele hele, zekanız olduğu halde "ben içgüdülerime güveniyorum" tarzı bir cümle kuruyorsanız, var olan zekanız atıl durumda demektir ki bunun da zeki olmamaktan çok farkı yok benim nazarımda.

ağzımdaki böyle acı böyle buruk tatla iyi geceler.

bir çeşit değerlendirmeye tabi veridir. içgüdü de yapar bu değerlendirmeyi ya da artık bilinçaltı ya da kimya ya da genetik ya da kişisel tarih artık ne derseniz deyin. insan olan gerçi yaşamaya bakar, bunu mu düşüneceğim diye sordum kendi kendime. cevabını da vermiycem şimdi alüminyum.

olmayan hede. içgüdü dinlenemez. genelde eyleme iter zaten.

insan zihni garip bir varlık. risk analizi verisel olduğu gibi zaten bilindiği üzere içgüdüsel. bunun bir formülü yok.
düşünmek tartmak veri toplamak veriyi değerlendirmek tekrar değerlendirmek bir daha değerlendirmek fikir almak fikri sorgulamak fikri sorguladıktan sonra bir de eylemsel denemesini yapmak ve sonrasında birinci hata ikinci hata üçüncü hata derken ağzınıza sıçılana kadar denemek bir yöntem olabilir.
bunu pek tavsiye etmiyorum. dediğim gibi ağzınıza sıçılıyor.

düşünmek ve tartmak. konuşurken de böyle, yazarken de ve herhangi bir eylemde bulunurken de. önce düşünüp, tartmalı insan. bunu yaparsanız asla pişman olmazsınız diyemem ama pişmanlık yaşayacağınız durumlar önemli ölçüde azalır.

neden büyümek sorusu önemli tabi. cevap para ise başka fayda ise başka. fayda dediğin şey nedir ve ne faydalıdır diye sormak gerekir. soruların sonu yok tabi. ve burayı benimseyen insanların fikir belirtmesi kadar normal bir şey yok bu arada. fikirler muhtelif. insan denilen varlık en nihayetinde ihtiyacı doğrultusunda fikirleri savunur diye de bir laf duymuştum. vahşi kapitalizm açısından değerlendirme bile yapmaya gerek yok böyle bir sözlükte. sonuç itibariyle karar verici de evet bu sözlüğün sahip ve ya sahipleridir.

bir şeyi de bırakın olduğu gibi kalsın. hayır buna kafa yorması gereken yegane kişi veya kişiler bu sözlüğün sahip veya sahipleri olmalı ancak, o da istiyorlarsa tabii. yazarlar neden böyle bir motivasyona girer, anlamak zor. kâr payı filan mı alıyorsunuz yoksa ?

bakın bu amerika birleşik devletleri' nde görülen yaygın bir hastalıktır. büyütelim daha da büyüyelim... tamamen vahşi kapitalizm kafası bu. ne demişler önemli olan boyu değil, işlevi.

yardım etmeyi istemekle yarışan bir istek.

benim kendime uyguladığım reçete şu şekildir.
biraz kötü hissetmek, sonra belki ağlamak, sonra ağlamayla yerine gelen hormonlar vasıtasıyla daha berrak düşünmek. düşünmek. sonrası malum.

aslında hiçbir şey yapılmamalı. kötü hissetmek de olağan bir durum çünkü. iyi hissettiğimizde ekstra birşey yapmamıza nasıl gerek yoksa, kötü hissettiğimiz de bundan kurtulmaya çalışmak çok anlamlı değil. zaten bir süre sonra o histen kurtulursunuz. ama kötü hissetmenin süresi uzarsa hah o zaman durum biraz riskli.

böyle durumlarda da, psikoloğa gitmeyin de ne yaparsanız yapın. çünkü psikolog mesleği mabattan uydurulmuş bir meslektir ve sizi dinleyerek ve dinledikten sonra bomboş tavsiyeler vererek sizden bunun karşılığında para alan bir insan evladından hayır gelmez. evet psikologların tamamından tiksiniyorum. seri katil olsam kesinlikle sadece bu grubu seçerdim kendime av olarak.

bunu okuyan psikologlar direkt bana teşhis koymak için sıraya girecekler. mallar çünkü.

neyse konudan kopmayalım, ilk paragrafta yazdıklarıma uyun siz. üstelik para da talep etmiyorum, hadi iyisiniz köftehorlar sizi.

kotu hissetmeye daha da devam etmek de bir alternatif olarak degerlendirilmeli bence. bana kalirsa artik su modern zamanin empoze ettigi surekli mutlu olmak ve iyi hissetme zorbaligina ivedilikle bir son verilse iyi olur, zira sıktı artık.
insan milleti biraz kotu de hissetmeli sanki. acisini yasamali, kaygilanmali, yas tutmali. yataginda rahat rahat uyuyamadigi gunleri de olmali hani. yani bence kotu hissetmemek adina verdigimiz caba, daha dogrusu o cirpinis hali bile insani daha da kotu hissettiriyor. elin kolun kalkmaya mecali yokken tum gucuyle kosmaya benziyor bu biraz. gerek yok aslinda buna, bu cabaya. kendi halinde narkoza gerek duymaksizin kotu hissettigini de anlamali insan. dikkatinizi cekerim kotu hissettigini kabul etmeli demiyorum. kotu de hissedilebilecegini, iyi hissetme zorunlulugu olmadigini kabul etmeli, algilamali diyorum. duygularini bastirmadan, gormezden gelmeden falan…

çok naziksin, teşekkür ederim. harika imgeler.

başkanı olduğum dernek.

ne ağacı bilmiyorum. çeşit çeşit ağaç var. ben bir tane gördüm demin ziyadesiyle verimli bir ağaç.

tam bilmiyorum ne demek. tahmin yürütecek olursam çok deneme yanılma yoluyla yapıldığında zor olur.

tut ki karnım acıktı dolapta olan pastırmayı yedim
gece yatağa leş gibi kokarak girdim
girsem ne olacak kim var yatakta
hava soğuk petek yanı başımda
çalış çalış nereye kadar
az kaldı emekli olmaya
biraz daha ıkınmaya bakar
milletin hayali emeklilikte ege kıyıları
benim ise hayalim dağ başı
insanlardan sıkıldım sevmiyorum gibi
ama işim insanlar ile kovamıyorum maho ağa gibi.