zaman tüneli

bazıları dertten kurtulmayı
dertle birlikte kendini de söndürmekte arar.
ne bir isyan vardır bunda
ne de gösterişli bir vedâ.
daha çok,
uzun süre taşınmış bir yükün
omuzda bıraktığı uyuşukluk gibi.
insan bir noktadan sonra
acıdan değil,
acıya sürekli uyanmaktan yorulur.
her sabah aynı ağırlık,
her akşam aynı iç hesaplaşma…
zaman ilerlemez artık,
sadece tekrar eder.
mantık der ki:
“bu kadar yükle yürünmüyor.”
duygu der ki:
“bir adım daha atacak hâlim kalmadı.”
ve insan,
kaçmakla kurtulmayı
aynı şey sanmaya başlar.
bu hâl bir anlık taşkınlık değildir.
yavaş yavaş sönen bir kandil gibidir.
alev bağırmaz,
duman çıkarmaz;
sadece ışığı azalır.
bir süre sonra karanlık
doğal bir sonuç gibi gelir.
biçarelik burada başlar işte:
çare arama gücünün de tükenmesi.
kapıyı çalacak takat kalmayınca
kapının varlığı da anlamını yitirir.
“dayan” denmiştir çok kez,
ama dayanmak da
bir yerden sonra kaynak ister.
ve yine de…
bu yorgunluğun içinde bile
insan aslında ölümü değil,
sükûtu ister.
acının konuşmadığı,
beklentinin yokladığı bir yer.
bir durak.
bir sus payı.
bunu anlamadan verilen her hüküm
eksik kalır.

işte böyle hocam.
bu satırlar bir çağrı değil,
bir teşhir de değil.
sadece,
yorulmuş ruhların
içinden geçen yolu
olduğu gibi tarif etme denemesi.
istersen devam ederiz.