zaman tüneli

yazdıklarıyla bana çok safe hissettiren yazar, hoş gelmiş sözlüğe. kendisini artılamaya devam edeceğim, neden bilmiyorum ama bana çocukken izlediğim huzurlu çizgifilmleri hatırlatıyor, bol sevgiler.

acıtır...

ilişkiyi fb'lik seviyesine düşürmek
(bkz: ilişkileri maslahatgüzar seviyesine düşürmek)

memeden bi ısırık almanın
cildi nemlendirdiğini biliyo muydunuz

pek de rahatsız etmiyor beni radyo gibi hahahaha

beleş mezar görse girer bunlar ya
popülasyonun çoğunluğunu mevcut politikaların mimarı emekli dayılardan oluşuyo bu arada

bizim duvarlar pardon kağıtlar birinci hamur. anasını sattigimin bazen aynı kanalı izliyoruz eko yapiyor. bir de aynı kanalı izlemiyorsak biz onu duymamak için sesi açıyoruz. o da bizi duymamak için sesi aciyor. a few moments lateğğ bütün apartman iki kanal dinliyor.

hani zombi filmlerinde çaresiz bir kişi arabasına sığınır da arabanın etrafını zombiler sarar, aynı öyle görünmüyorlar mı buradan

tabi ki kimse 1 tane alın lafını dinlemiyor. 4-5 tane alabilmek için ekmekleri yere düşürmekten hiç çekinmiyorlar. kendilerinden başkasını, gerçek muhtacı hiç düşünmüyorlar. sıraya girmek falan hak getire zaten. aldığın 4 pide olsun olsun 100 liradır, 100 lira için şu hareketleri yapmaya değer mi.
iddia ediyorum tamamı aynı partiye oy veriyordur, sorsan ekonomi iyi derler.

zeki olduğunu düşünen insanların
kendilerini de gizliden gizliye bahsettikleri kesime katarak
alttan alta kendini övmesi beni bi tık geriyo
annadın mı

(bkz: abe oooşt küpek!)

"bu yalanları kim uyduruyor a**?" şeklinde tepki göstereceğim hede.

edit: zeki birisi değilim.

maç akşamları ben
hop oturur hop kalkarım
fakat aramızda bi fark
ben ses yalıtımlı evde oturuyorum canım

kanayan yaramız

kapısını çalın ve sesi biraz daha açmasını, rahat duyamadığınızı söyleyin.

(bkz: babaanne veya anneannenin küçük çocukları lavabo pompası gibi öpmesi) ile yarışır. benim oyum ısırmadan yana.*

tanım: insanın içinde yavaş yavaş biriken hayal kırıklıkları, kayıplar ve tükenmiş umutların oluşturduğu karanlık nedenler.

ağzına s***ığ***n dünyasında sevdiğim herkes ölüyor.
behzat'a döndüm hepten, "senin sevdiklerin hep erken mi ölür?" durumundayım.
tamam ölümü kabullendik eyvallah. ama yeter be kardeşim.
ne güzel umreye gidecektim...

bugün de azra akın dilencilik yapmıyor diye şükrederek bir şeyimiz var çok şükür. evren mucizelerle dolu.

sevip de ısırmadığım insan olmadı bugüne kadar. manyak falansam hiçbir sorunum yok bunla.

yaşasın beyaz tenliler.

azra akın 2002'de miss world'de dünya güzeli unvanını kazandığında tv karşısında izlemiştim yarışmayı. onun güzel, muhteşem gülüşünü, yöresel kumaştan kıyafetini hatırlıyorum. yumuk gözleriyle öyle bir gülümsüyordu ki gözlerinden sanki yıldızlar yuvarlanıyordu. güzeldi, gençti, bence dünya derecesini fazlasıyla haketmişti.
hristiyan ismailin sanatçıların geçim şartlarını dert etmesini de önemsiyorum. bir vakıf kurun bari sayın yazar, mankenler sanatçılar aç kalmasın.

genelde ilk bakışta çocukça ya da vahşi bir hareket gibi görünebilir ama insanın sevdiğine karşı kendini tutamayıp hafifçe diş geçirmek istemesi gibi tatlı bir dürtüyü de yansıtır.

hani bazen birini o kadar seversin ki sarılmak yetmez, yanağını sıkmak yetmez, içinden “şunu bi ısırsam rahatlayacağım” hissi gelir… işte o his, zarar vermek değil, aksine fazla sevgiden taşan küçük bir eylemdir.

ve ben sevdiğim insanları ısırmayı çok seviyorum..

az önce de benimle uğraşmaya çalışan kardeşime haddini bildirmek için parmaklarını ısırdım. bay dişlerimin izi çıkmış. kendisi de “abla oha baya delik açmışsın artık hayatıma böyle devam edicem herhalde” dedi.
sonra şöyle bir alıcı gözüyle baktı eline, “senden gelen bir izle devam etmekten memnun olurum sorun değil” dedi.

gel de ısırma işte..