sıkıldığınız partnerden kurtulma yolu

oldukça basit bir formülü var.

annem bohçacı, babam gırnatacı, dedem davulcu, ananem fal bakar bakla atar deyiniz.

çok basit bir yolu vardır: insan gibi açık açık konuşmak. hem boğmasın hem de ihtiyaç duyduğumda elimin altında olsun diye götünüz başınız ayrı oynamadığı bir yere evrildiginizde, kadınların statüye verdiği değeri tartışırsınız. acele etmeyin.

ilişkiyi fb'lik seviyesine düşürmek
(bkz: ilişkileri maslahatgüzar seviyesine düşürmek)

kurtulma ifadesi yerinde bir ifade değil. ben biri beni yormaya başladığında onu daha az arar sorarım. araya zaman girerse belki birbirimizi özleriz diye düşünürüm. bu süreçte de durumu kendi içimde müzakere ederim ama başkasıyla görüşmem veya flört etmem.

süreç sonunda bir şeyler yolunda gitmiyorsa onun yanında neşesiz olduğumu gizlemem. suratsız olduğumda zaten beni kolay kolay kimse çekemez.

doğru olanı; anlaşamıyoruz, kendine iyi bak.

tercih edileni; sebepsiz iletişimsizlik, storylere bakıp tepkisiz kalmak, ghosting, engellenmek.

“kimsenin çocuğu oyuncak değil” kuralının işletilmesinden yanayım. gidin insan gibi söyleyin.

bence ayrılık sürpriz olmalı, ani gelişen ve sizi çok gıcık eden bir durumu takiben yaşanmalı.

“ben bundan voltayı alsam iyi olur” bakışı 35 yaşından sonra çocukça geliyor bana.

niye medenice ayrılmayı denemiyorsunuz?

insan gibi ayrılmak da bir seçenek. düşünün derim.