zaman tüneli

fiziğini, kimyasını, biyolojisini en çok merak ettiğim duygu.

aşk bünyeye hasıl olunca işte oksitosin, dopamin, serotonin artık. ne bokum varsa bünyeye zerk oluyor. eyvallah. ama özleyince bünyeye hangi hormon zerk oluyor da özlüyoruz ulan?

bunu eski sevgilileriniz için de düşününüz, kaybettiğiniz yakınlarınız için de. neden ve nasıl özlüyoruz? dün babannemi özlüyordum, şu an 10 sene önce bitmş ilişkimdeki kadını özlüyorum. yarın eski işimi özlüyor olacağım falan. daha da çoğaltılabilir bu.

o kişi ve durumları deneyimlediğim anda salgıladığım hormonlarla alakası olduğunu düşünmüyorum. öyle olsa her hormon salgıladığımda başka birini özlerdim. yokluk tetiklendiğinde başka bir hale girerdim.

bu başka bişi. babannem varken yaşadıklarımın yoksunluğu değil bu. 10-15 sene önceki sevgilimle o zamanlar yaşadığım/hissettiğim şeylerin eksikliği de değil. denişik bişi. özlemenin kimyası ve biyolojisi neyse bi şekilde çözülsün, özlem duygusu ortadan kalksın.

ana akım bilim tarafından concon malzemesi yapılsa da fransız bilim adamı (bkz: jacques benveniste) tarafından kanıtlanmış teori.

jacques babaya göre su ne kadar seyrelirse seyrelsin daha önce temas ettiği her şeyden hala izler taşıyor. uzun uzun yazmak isterdim ama halim yok bebekler, belki başka bir entryde artık.

umarım yarın bir gün trafikte bizi indirip
"bu sıktığın parfümü beğenmedim, burnuma hitap etmiyor" diye ceza yemeyiz.
ne saçma bir ülke oldu burası. paylaşanı bilmesem yapay zeka diyeceğim o derece.

varsa da balık hafızalıdir.

sevdiğim insanların beni yemeğe ve kahvaltıya davet ettiği bir gün oldu. gece sarma sardık, kahve içtik, muhabbet edildi. kahvaltıda çocukluk yadedildi. küçükken bayramları kuzenlerle dolu bir evde geçirdiğim bir çocukluğum olduğu için kalabalığı özlemişim. çekirdek ailemden ayrı ama akraba ailem olan sevdiğim, seçtiğim insanlarla birarada olmak bana iyi geldi. şimdi kedimle evde tek başıma the office izliyorum. umarım bayramınız güzel geçer. herkese mutlu bayramlar.

benden daha fazla olduğu kesin. ben de bu aralar hafif bir bunama hali var. ama toparlarım bir kac güne.

yalnızca istanbul'da bozası ile ünlü bir semt olarak kalmamalı.vefa eksiklik, güçsüzlük olarak görülmemeli .

bir insanın ümidini, yaşama sevincini aldığınız gün, o insanı diri diri toprağa gömmüşsünüz demektir. insanlara destek olun, onlara yardım edin. bazen o gücü kendinde bulamıyorsun çünkü.

hafızası yoktur ama yolunu bulur.

mutfakta sigara içtiğine delalettir. esaslı kadınmış ya da adammış. ben yapamam açıkçası. o sigarayı bana yedirirler.

türkiye'nin sözde aydın kesiminden biri. izmir belediye başkanının karısı.

chp seçmenine sorsanız hüloğ çekip yine tepeden kim aday gösterilirse gösterilsin oy verir. yani bir dahaki seçimde aday gösterilse muhtemelen başkan seçilir. hele bir de kadın aday. cumhuriyet kadını, çağdaş kadın bilmem ne diye basarlar feminist propagandayı. halbuki kadın-erkek fark etmez, liyakatliyse seçelim demezler. aynı şey geçen yerel seçimde de olmuştu. türk milleti niye bu kadar şekilci bilmiyorum.

dipnot: bop eş başkanına da karşıyım, aktrol diye yaftalamadan haber vereyim.

bulaşıkları makinaya atın, siz rahat rahat sigaranızı için.

subkaudat traktotomi, aslında tıp tarihinin en karanlık ve bir o kadar da merak uyandırıcı köşelerinden biri olan "psikoşirürji" dünyasının bir parçası.
kabaca anlatmak gerekirse; ilaçların, terapilerin, yani bildiğimiz tüm geleneksel yöntemlerin çaresiz kaldığı o çok ağır ruhsal bozukluklarda başvurulan radikal bir beyin ameliyatı.

temel prensip: insan beyninde duyguları yöneten limbik sistem ile mantıklı düşünmemizi sağlayan frontal lob arasında sürekli bir akış söz konusu. okb veya ağır depresyon gibi durumlarda bu veri akışı kilitleniyor; beyin adeta kendi içinde bozuk bir plak gibi aynı acı verici sinyalleri döndürüp duruyor. işte subkaudat traktotomi, "kaudat çekirdek" denilen bölgenin hemen altındaki o sinir yollarını cerrahi müdahaleyle keserek bu bozuk döngüyü fiziksel olarak koparmayı hedefliyor. yani beynin o takıntılı bölümlerini kullanılamaz hale getiriyor.

tabii kulağa mantıklı geldiği kadar korkutucu bir yanı da var.
20. yüzyılın ortalarında popülerleşen bu yöntem, geri dönüşü olmayan bir yol. neşter bir kez vurduğunda o sinir liflerini tekrar birleştiremiyorsunuz. evet, belki hastanın o ağır anksiyetesi diniyor ama madalyonun öteki yüzünde duygusal küntlük, hayata karşı motivasyon kaybı veya bambaşka bir kişiliğe bürünme gibi riskler var. bu yüzden de yıllarca etik tartışmaların odağında kaldı.
bugün artık "hadi bir ameliyat yapalım da şu depresyonu kesip atalım" gibi bir çözüm yok. tıp dünyası çok daha incelikli ve geri dönüşü mümkün olan derin beyin stimülasyonu (dbs) gibi yöntemlere geçti. subkaudat traktotomi ise günümüzde modern psikiyatrinin tozlu raflarında, sadece en uç ve çaresiz vakalarda tercih edilen kadim bir kitap gibi duruyor.

olunur olunur çok güzel olunur. saçı açık kızlarla nasıl olunuyorsa onunla da öyle olunur hiç bi fark olmaz merak etmeyin. şu başlığa yazmaya utandım sanırım şuan bana da yazıklar olsun ulan.

ekleme: türbanlıların üniversiteye girmesini de konuşalım isterseniz gericilikten hiç vazgeçmeyelim a dostlar.

cümleten iyi bayramlar

trabzonluysa ben olmam
açık ve trabzonluysa da olmam ajdhgf

sosyal medya da çok fenaları var olur olur

ben olamam. aslında o da olamaz. çünkü türbanlıysa müslümandır. benim gibi islama inanmayan biriyle evlenemez. hatta sevgili olmak bile günah.

kendi açımdan bakarsam dünya görüşlerimiz, ilişkiden beklentilerimiz yüksek ihtimalle farklı olacağı için yürümez. herkes kendini mutlu edecek dengi birini bulsun. zorlamasın. osuruğu bile eğer zorlarsanız pis bir sonla karşılaşabilirsiniz.

yanlis yapan erkektir. dogrusu sigara icerken bulasik yikamaktir

askerde çok yapardım millet nöbette altına ederdi cin geliyor böööö.