zaman tüneli

gece yollardaydık. hava yağmurlu, gece karanlık, trafik kalabalık... sanki herkes durmuş durmuş da bayram gecesinde gezmeye çıkmış gibiydi. gece vakti ve yağmurlu havada yola çıkmaya tövbe ettik böylece. terapi değil bolca günah içeren bir aksiyondu bence.

550 lira verdim bir menüye hamburger iyi değildi bence değmez bir daha gitmem zaten. fiyat yüksek kalite düşük.

bu mal yaptıysa ben de yaparım.

nevruz herkesin bayramıdır, bahar herkese aitse dünya da herkesindir… renkler herkesindir bu sahiplik niye???

bak şimdi… burası dediğin şey üç beş entry girip kaçtığın bir site değil tamam mı, burası insanın kendi kendine konuşmayı meşrulaştırdığı yer. dışarıda anlatamazsın, ya dün şöyle düşündüm desen kimse dinlemez çünkü. burada ise yazarsın, başlığı açarsın, iki kişi favlar, biri söver… ama yine de yazarsın.
çünkü mesele anlatmak değil aslında, mesele içini boşaltmak. bir nevi dijital iç dökme kabı burası. tükürme!! allahın cezası, kap dediysek mecazen yani.. yanisi canım kimisi bilgi kasar, kimisi trip atar, kimisi gecenin 3’nde eski sevgiliye dolaylı gider… hepimiz aynı tiyatronun farklı manyak karakterleriyiz.
yazar dediğin de öyle kutsal bir şey değil bu arada ha. abartmaya gerek yok. gündüz işinde mail atamayan adam, gece burada paragraf döşüyor. hayatın ironisi dediğin şey tam olarak bu. bi bakıyorsun adam kapitalizm eleştirisi yapıyor ama sabah 9’da plaza kartını basıp içeri giriyor.
entry girmek de ayrı bir ritüel… önce bir heves sonra lan bu çok iyi oldu lan hissi.. ardından kimsenin umursamaması.. sonra gidip kendi entry’ni tekrar okuyorsun, aslında fena değilmiş yaw diyorsun falan. kendine oynadığın küçük bir oyun bu.
ama en güzeli ne biliyor musun..? kimse seni gerçekten tanımıyor. nick var, yazı var, gerisi sis… istediğin kadar cool ol, istediğin kadar dertli takıl… hepsi senin sahnen. kimi burada filozof, kimi komedyen, kimi de dümdüz boş yapıyor ama özgürce yapıyor..

“zor zamanlar olur, nasıl çıkarsan içinden; omurgan öyle şekillenir.”

ak olanın kılıcı ve hak olan elifin kırıcı sözü vardır, dil yarası en ağır, şüphesiz ki onların gözleri kör ve kulakları sağırdır.

suç ve ceza - mahalleden rasko’nun olayı var
1984 - devlet her şeyi görüyor kardeşim
don kişot - kafayı yel değirmeniyle bozan dayı

gece, düşük hızda arkada sakin biz müzik eşliğinde uygulamayı sevdiğim terapi yöntemi. insanın aklını bir süre akışa odakladığı için başka şeylerin oylamasını engeller.

istanbul trafiğinde denemeyiniz.

serin hikaye.. yalnız bu arkadaş seri katil değil de resmen duygusal dolandırıcılığın franchise’ını kurmuş sanırım. adam tek hesapla yetinmemiş, yan karakterleri de kendi oynuyor, netflix görse mini dizi bile yapar.

şüphesiz ki şeytan içindedir…( çin ayeti, muskalaf kitabı, çeviren ahmet rıfat)

bir de bu mesele var… bizim oralarda buna direkt alacaklı gibi çalmak derler. öyle nazik tık tık değil ha, gümbür gümbür, sanki içeride biri borcunu saklıyor da kapıyla birlikte onurunu da kıracaksın. ilk refleks olarak “hadsiz bu ya” dersin, hafif de görgüsüzdür doğru.

ama şimdi her gümbürtüyü de tek kalemde çöpe atmak biraz haksızlık. hayat dediğin şey düz çizgi değil ki anacım. mesela çocuklar velayet anlaşması gereği annesine gelmiş, kapı duvar.. zil çalışmıyor ya da kadın içeride bilmem kaçıncı uykusunda bayılmış gibi yatıyor. ne yapacak çocuk..? tabii ki abanacak kapıya. orada o deli gibi çalmak gayet makul, hatta gerekli.

aynı şekilde, içeride birinin başına bir şey geldiğinden şüpheleniyorsan… hayati durum vs. kibar kibar “müsaitsen açar mısın” diye tıklamazsın. bam güm girersin olaya. çünkü mesele nezaket değil, insan hayatı. o panik, o sertlik de normal..

ama… gelelim işin sinir bozucu tarafına. bizim davar-pardon oğluş-tuvalete sıkışmış, kapıyı tekmeliyor. sanki koridora bırakacak.. içeride gizli toplantı var da kapıyı kırınca devlet sırrı çözecek gibi.. yahu iki saniye sabır, seslen, insan gibi bekle. ama yok, refleks olarak direkt koç başı gibi dal..

paralel evrende olsaydı

insanlar artık masal dinlemekten sıkıldı sanırım. kimse cilalı laflarla, yapay romantizmle kandırılmak istemiyor. o yüzden bazılarına dışarıdan bakınca ya bu ne ya, bildiğin hayvanoğlu hayvan dedirten tipleri bile daha gerçekçi bulabiliyor.
çünkü o dediğin tip en azından rol kesmiyor. ne ise o. kaba belki düşüncesiz.. ama şov yok, sahte incelik yok. diğer tarafta ise şövalye diye gezen bazı tipler, iki güzel laf, biraz ilgi, sonra bomboş karakter… insanlar da diyor ki, aslında bunun filtresiz versiyonu daha az yorar..
fakat bu bir tercih olmaktan ziyade biraz da piyasanın hali. iyi, dengeli, hem saygılı hem samimi adam bulmak zorlaştıkça, insanlar uçlara kayıyor. ya aşırı cilalı ama içi boş, ya da dümdüz, ham belki ama gerçek. arada olması gereken normal insan profili azaldı gibi sözlük. sözlük kızları mukayyet olsun kendine..

patates kızartmalı dürüm üzerine

ümitsizlikten sonra nice ümitler var… karanlığın ardında nice güneşler var! (mesnevî, 3/2925.) mevlana celaleddin rumi .

avrupalılar sevmez küçümser. küçümseyenleri de küçümseyenler bulunur her zaman. hayat dönüp dolaşıp insana giren bi döngüdür.

beren; bir de eren vardır, beren bürünmek, eren de sürünmekle mükelleftir, bürüyen ereni yerde sürürken eren bereni efendisi zanneder ama şahmaranı göğsünden çıkaran aleviler ki bir kısmı yahudi ve levanten olan ackermanlarla akrabadır, medusayı gözlerine bakarak keser…

bugün dalga geçenler üç ay sonra yaw bu niye çıktı deyip efkarlanacaklardır.

oğlum altının üzdüğü nerde görülmüş.

sekizden alanlar da üzülmesinler. 1 ya da 1.5 yıl sonra altının gramı 12-13 binlere gelince zararınız filan kalmayacak.

ytd. ama gidişat o yönde hocam.

kral burger