zaman tüneli

deccal ex bazı kartları elemedimi acaba

şu an tam olarak nerede durduğumu, neleri geride bıraktığımı ya da neleri fark etmeden kaybettiğimi soruyorum kendime. ve her seferinde aynı soğuk gerçekle yüzleşiyorum: ben hiçbir yere ait değilim.
zamanın geçtiğini sanmıştım. yollar kat ettiğimi, bir yerlere vardığımı... ama şimdi anlıyorum ki aslında hep aynı yerde dönüp durmuşum. koca bir kısır döngünün içinde. bu soruya her cevap arayışımda içimde bir şeyler kopuyor; sanki ruhumun ince telleri tek tek gevşiyor ve karanlığın içine düşüyor.
sanki bir ölüm döneminin içindeyim şimdi. sesim yavaş, ritmim düşük. bir synthesizerın en dip notasına benziyorum; uzun, tekdüze, neredeyse hissiz bir uğultu gibi...
koştuğum yolların da, tutunduğum insanların da aslında birer gölge olduğunu fark ediyorum. hepsi gelip geçici, hepsi kırılgan. şimdi bu durgunluğun içinde daha net görüyorum: belki de biz hiçbir zaman sandığımız kadar gerçek olmadık. sadece karanlığın içinde yankılanan küçük bir sapma, bir anlık titreşimdik.
içimden hala bir şeyler kopuyor, bunu hissediyorum. ama artık canımı yakmıyor. aksine, sanki beni bu hayata bağlayan son düğümler çözülüyor. her kopuşla biraz daha hafifliyorum. artık ait olma isteği de yok içimde, ilerleyememe korkusu da. sadece derin bir sessizlik... ve onun içinde duran sade bir gerçeklik.

karanlık beni çağırmuyor aslında. ben hep onun içindeymişim.
şimdi gidiyorum. belki ilk defa gerçekten kendime doğru.
ve bu kez geriye bakmıyorum. çünkü orada... gerçekten hiçbir şey yok.
sadece yankısı kalmış boş bir oda...

adam kelimesinin zıt anlamlısı travesti mi ? ilk defa duydum suphanallah

kuvayı milfiye idi bir zamanlar şimdi eczacı suyuna girmiş. geçmiş olsun hatıratına saygısızlık etmiş

değişik bir bölge. hepsi mikromilliyetçi adamlar.

fiziki anlamda genç ama mental anlamda 90 yaşındaki alzheimer'lı dedemin yerinde olmayı dilediğim dönemdeyim.

tanım: dilimize "hayat böyledir" şeklinde tercüme edilebilecek olan ingilizce ifade.

aslında çok derin anlamları var ama çok yorgunum, hem ruhen hem bedenen...

başınız sağ olsun. hayat sizden daha fazla götürmesin. rabbim sabır versin inşallah.

artvin, rize ve trabzon’dan ibaret bölge.

türkiye’nin diğer 78 ili benzer coğrafi gruplamalarda aynı veya çok benzer özellikler gösterirken doğu karadeniz neredeyse türkiye geneli kadar farklılıklar arz eder. şöyle ki; rize ve trabzon milliyetçi, muhafazakar bir çizgideyken artvin ulusalcı kimliğiyle ön plana çıkar.

bir başka husus bölgenin etnik yapısının da farklılıklar göstermesidir. laz, gürcü, hemşinli, ahıskalı, rum en yaygın etnik gruplardadır.

"çeşitli" anlamına gelen sözcük.

murat dalkılıç - leyla

neyse ki tehlike altında değilim. çünkü benim beynim küçülmekle bitmez. işte o kadar! hem mutlu taklidi yapıp beynimizi mi kandıralım? sahtekar mıyız canım biz.

üzerimize yağan dolu muydu, mermi miydi bilemedik?

anladım hocam. tayin olduğunu da duyarız elbet.
teşekkür ediyorum, zamanında hayalini kuruyordum o tankın ama şimdi hayalinin hayalini kuruyorum. * allah senden de razı olsun. ve evet, şu an her şey yolunda gidiyor. daha da iyi olur ikimiz için de inşallah.

cehape'de kartlar yeniden dağıtılıyor.

salaklık seviyem demek ki müsterih olmama yetmiyor. nasıl daha salak ve daha mutlu olurum bunun araştırmasını yapacağım.

aydınlandım.

yani travestiseksuelligin cevresel boyutu var mi bihaber olmakla birlikte herhalde vardir. sonucta psikopatligin bile aslinda bi durtusellik sonucu aciga cikma ihtimali her zaman akillarda baki ise, neden travestiligin de cevresel bi etken, bi durtu sonucu aciga cikmasi mumkun olmasin. ha boyle dedigime bakmayin, benim travesti olmaya niyetim yok, oyle meylim yok yani. travestilere saygim var tabii, lgbtiqa+ uyelerine ve premium uyelerine her zaman saygim sonsuz olmakla birlikte lgbtiqa+ aboneligi istemem ama bu olusumun hem l'sine hem g'sine hem b'sine oldugu gibi, hem de t'sine de, yani trans ve travestilere de saygim sonsuz elbette. evet.

bitmiş, okeye dönüyor

dünya'nın en huzurlu canlılarının, otlar olduğunu anlatan söylemdir.

tanım: insanın durup kendine "ben şu an ne yaşıyorum, elimde ne kaldı?" diye sorduğu o tekinsiz boşluk. meğer hiçbir yere ait değilmişiz ve katettiğimizi sandığımız tüm o yollar aslında yerimizde saydığımız bir paradoksmuş.

bu sorunun cevabını hiçbir zaman verememiştim. ama artık cevabı biliyorum.

güneşin artık doğmayacağı, renklerin siyaha çalmaya başladığı o puslu duraktayım.
ruhumun yavaş yavaş bedenimden, anılarımın ise zihnimden koptuğu; aldığım her nefesin bir öncekinden daha ağır, hissettiğim her sessizliğin bir çığlıktan daha gürültülü olduğu son perdedeyim.
zamanın hükmünü yitirdiği, sadece karanlığın ev sahipliği yaptığı o mutlak boşluktayım...

gel gel kaçma, kaçsan da fayda yok