zaman tüneli

milat veremem ama yazmayı hep sevdim.. beni rahatlatan bir eylem. gezginci arı misali göç ede ede yazarım yıllardır.

böyle bir sey yoktu hepsi her zaman traşlıydı.

var olduğum günden beri böyle bir takıntım olmadı ve olamaz da. kadınlar bile benden uzun çünkü. (aynı boyda değilsek) benden kısa erkek henüz ortaokula gidiyordur.

ben cafer, boyum 1.10.

guy ritchie ile tanışmamı sağlayan kara mizah veya absurd komedi de diyebileceğimiz 1998 yapımı son derece eğlenceli bir film. jason statham'ın oynadığı en eğlenceli filmlerden birisidir kanımca, snatch ile birlikte.

gif kullanmaya da alışmalı bence. alışkın olmayınca el gitmiyor ancak yerinde harika vuruş oluyor.

emojileri tek bir cinsiyete bağlı yapmadıkları için normal olan erkektir.

açıköğretim sınavına nezaketen çalışayım dedim. *

çok orjinal bir fikirle geldim sözlük, bence sözlük ekonomisine can katacak bir projedir,
beğendiğiniz yazarlara abone oluyorsunuz ve sadece abonelere özel yazılara ulaşabiliyorsunuz.

terapi gerçekten insanın kendini anlama ve anlamlandırma yolculuğunda çok önemli bir yer tutuyor. bununla birlikte, kendini anlama kısmı tatlı tatlı ilerlese de "peki ama şimdi bununla ne yapacağım?" kısmı çok daha zor bir gerçek olarak çarpıyor insanın yüzüne.
dönüşüm yolculuğu konusunda 4 aşamadan bahsediyor şuanda okuduğum kitapta:
1.bir sorun olduğunun farkında olmama
2.bir sorun olduğunu bilip sorunun ne olduğunu saptayamama
3.sorunu ve problemini bilip çözümü bulamama
4.sorunu ve çözümü bilip çözümü uygulayamama
yani, çok aşamalı bir bulmaca gibi ve hayatın kendisiyle çok iç içe.

benim terapide kendimle ilgili en yoğun olarak öğrendiğim şey, başarılı olmayı öz değerimle birebir ilişkilendirmem ve tüm karakterimi, değerimi, varlık nedenimi bunun üstüne kurmamdı. bu öyle bir durum ki eğer tüm varlığınızı tek bir olguya bağlarsanız, minik bir sarsıntıda tamamen yıkılırsınız çünkü hayatınızı bir masa olarak düşününürseniz bunu ayakta tutan tek bir sacayağı vardır, o da başarılı olmak.

yine bu okuduğum kitapta altını çizdiğim ve kendimle tamamen özdeşleştirdiğim bir kısım var onu da eklemek istiyorum son olarak.

2010 ya da 2011 yılından beri ama nonstop değil boşluklar var aralarda.

osmanliya bağlı olmayıp sadece vergi veren sakız adası beyi de ferman almış ikinci beyazıt'tan. iyi muamele edilsin onlara demis.

(bkz: evlilik)
(bkz: çocuk yapmak)

ve akabinde boşanmanın bir aile faciası sayılması.

turgut uyar'ın aşağıdaki dizelerini düşünerek yıllar önce otostopla gezdiğim doğu turumda geçtiğim yoldur. çok da güzel bir yoldur, dümdüzdür. tek bir viraj, sapak yoktur. nehir gibi bir yol...

ancak o yolu daha da güzel yapan şey, bahar aylarında yolun iki tarafında açan uzun lale tarlalarıymış. zira muşun simgesiymiş lale. ancak ben söz konusu gezimi, yazın ortasında yaptığımdan ötürü o manzarayı göremedim. o turdan içimde kalan en büyük ukdelerimden birisidir. umuyorum ki bir gün o lalelerle kaplı tarlaların arasından nehir gibi uzanan yolu yeniden geçebilirim.

siz turgut uyar'ın yokuş yol'a isimli şiirinde güller dediğine bakmayın, laledir onlar lale.

(...)
muş - tatvan yolunda güllere ve devlete inanırsan
eşkıyalar kanar kötü donatımlı askerler kanar
(...)

diğerlerinden farkı yoktur aslında..

benim için önemli bir tarih. ölmez sağ kalırsam nedenini açıklarım.

böbreği almak gayeleri değildir. ciğerin beş para etmez demek istemişler. iyi de kardeşim not yazabilirdin böbreği almak etik mi oldu şimdi?

kaligrafi kalemim yanımda olur hep boş oldukça harf denemeleri yaparım.. ilk olarak e ile başlıyorum hep.. ilk kelime o an sağda solda tabelalarda ne denk gelirse.

eksik olan tek böbrekse şanslı bir durumdur. çiftini de aldılarsa vücudu komple götürselermiş iyiymiş.

10 yıl sonraki tarih, sözlük kalırsa buraya not düşeyim, zamanında burada güzel vakitler geçirdik.

böbrek mafyasının insaflı olduğunu gösterir, sonuçta organ mafyası olup tüm organlarıda alabilirdi. telefonda bıraktılarsa çok düşünceli insanlardır.