zaman tüneli

ikili ilişkiniz o dereceye kadar gelmişse isteyin.. ve yollayın.. siz bilirsiniz..

dedim bu pandadır.. yine tuttu..

olur hepsi olur.

kandiller

takıntıdan ziyade tercih meselesi demeli.. keyiflerine ve gönüllerine göre diyelim..

çok ayıp ama. halbuki kendi halimizde yalnız yalnız takılıyoruz.*

insanın gözü, zihni, bedeni açılıyor, oyunlardaki hp (can) artışı gibi bir his veriyor.
özellikle spor yaparken aşırı fark ediliyor fark.

yukardaki yazar çok ağır saçmalamış..

sadece o kadarla mı kalacak sanıyorsun sen? tanrıyı haraca bağlamak özelleştirmek bile vardır

milletin daha nerelerine kadar kazıklar girecek acaba. bitirdiler ekonomiyi.

sozlukte kalenderis'tir o tip. surekli yorugum yorugum, yorugum asagi, yorugum yukari, anladik, en yoruk sensin. atayoruk, ilk yoruk sensin, nuh'un oglusun sen tamam mi, yafes el turk'un kayinbiraderisin, tufan sonrasi senden turedi yorukler tamam. bi de stand up'ta var oyle bi tip, yusuf bilal altintas diye. surekli takmis kürdüm kürdüm diye. anladik, en kurt sensin. lan bu kalenderis'le yusuf'u kapatican ayni odaya, yanlarina da temel'i koyucan, bi yoruk bi kurt bi laz, oyle fikra gibi muhabbet etsinler. bi de cemre demirel'i ver, o da irkinin degil de bipolar tip 2'nin ekmegini yiyor. ekibe bak, hiv'den daha tehlikeli. evet.

erkeklerin büyük meme istemesi gibi bi şey olabilir, benim boyum da kısa olduğu için, küçük memeye okey olmak durumunda kalıyorum.

her an gerçekleşebilir, inanıyorum.
vergi kaçınılmaz bir sondur.

carl jung der ki, başkasında gördüğünüz kusurlar kendi ruhunuzdaki gölgelerdir.
daha da dinlemem seni.

"bence sen de herkes gibisin."

ben. hatta benle özdeşleşen bazı emojiler vardır. yan bakıp sırıtan ve profil fotoğrafımdakiler gibi:>

çok fazla vardır ancak aklıma ilk gelenler :

(bkz: ederlezi)

pink floyd'dan high hopes : bu parça hüzün de dahil çok fazla duyguyu harekete geçiriyor

seninle gurur duyuyorum kızım. bugün beni çok mutlu ettin. hayallerine kavuşman dileğiyle..

(bkz: akraba ilişkileri)

akraba ilişkilerinin canlı tutulmasını önemsiyorum.
aranıp sorulmalı, bir sıkıntıları varsa bilinmeli mutlaka, bir yardım eli uzatılacaksa şayet o el önce akrabayı bulmalı diye düşünüyorum.

ancak sırf biri benim akrabam diye saçma sapan üslupla yapılan istekleri yahut beklentileri karşılamam gerekmesini kabul etmiyorum.

sırf biri akrabam diye benim ne yapıp ne ettiğimi kendince yorumlamasını da kabul etmiyorum.

neyse ki kaçtım herkesten.

demin the twilight shadow adlı parçalarının başlığını açtığım—ki orada grubu ne zamandır bildiğim de dahil olmak üzere bahsettiğim çoğu şeyi burada tekrarlamak istemiyorum—dan progressive power metal grubu manticora'nın bence en iyi parçalarından biridir. 2002 tarihli hyperion isimli albümlerinde yer alan bu fevkalade parçaya blind guardian sevenler mutlaka bir şans versin derim. manticora elbette daha prog bir grup ama işte o sofistikeliğini dışarıda bırakırsak bence müzikleri bg'ye cidden benziyor.

ben mesela bg hayranı olmadığımdan manticora'yı da favori metal müzik alt türümde müzik yapmalarına rağmen favori gruplarım arasında saymam ama gene de çok seviyorum bu topluluğun müziğini. noveria'yı daha bile çok seviyorum, hatta favorilerim arasında sayarım zira onlar favori grubum olan symphony x'in müziği etkili müzikler üretiyorlar. manticora da noveria da işte bg ve sx kadar bilinmeseler de gayet kaliteli gruplar bence. zaten bir de çok orijinal bir tarzları olsa o gruplar kadar ünlü de olabilirlerdi kanımca. bu 4 grup da progressive power metal denen, benim de favorim olan metal alt türüne dahil edilebilse de bunların arasında en az prog olanı blind guardian diyebilirim. bu alt türün en "vücut bulmuş hali" gibi olanı noveria iken, manticora da bu alt türe tam dahil denebilir. symphony x'in ise prog yönü, power yönüne daha ağır basıyor eserlerinin genelinde.

manticora'nın, başlığın konusu olan şarkısı cidden şahaneler ötesi bir şey bu arada. sonuna kadar dinlemek gerekli. çok zengin içerikli, acayip güzel geçişler falan barındıran bir çalışma.

taş devri insanları..

3 yıla yakındır bir terapi sürecinin içindeyim. ilk girdiğim seansı unutmuyorum. "ne anlatacaksın ki bana, konuşarak neyi değiştirebilirsin ki" gibi epeycene üst perdeden bir giriş yaptım.

sonraları ne oldu, nasıl oldu, neyi nasıl öğrendim, aydınlandım bilemiyorum ama bambaşka bir insana dönüştüm. hayatımda yaşadığım en acayip ve çarpıcı değişim. çarpıcı dediysem birden olmadı tabi ki ama şaşırmamak da elimde değil.

bir seansta terapiste dediğim gibi, arabayla giderken tatlı bir virajdan geçersin ya, öyle süzülüyorum işte arabada ve muhtemelen ömrümün sonuna kadar devam etmeyi düşündüğüm bir yol, tatlı bir viraj benim için.

başlıkla ilgili de bir şeyler yazmam gerekirse de kendi kendinize yaşadığınız aydınlanmaların hayatınızda büyük değişimler yaratmama olasılığı çok yüksek.