zaman tüneli

her boku yiyebilmeleri, yemek olarak.
her boku yiyebilmeleri, aksiyon olarak.
esprinin bile bokunu çıkarabilmeleri.
iyinin iyisini de, bokun bokunu da görmeleri.
iyi kötü her boktan anlamaları (herbokolog değil ama).
göte göt, boka bok diyebilmeleri.

özetle benim gibi boktan bir insan olmaları kafi anlaşabilmem için.

efenim bu kadar favoriden sonra bir teşekkürü borç bilirim:)

"nefesime gücü bahşet mevla, bir kulaç daha atsam olur evellallah." gibi sözlere sahip olan, sagopa kajmer'in kötü insanları tanıma senesi albümüne ait parça.

beslenmeyen her sevgi bitmeye mahkumdur...

bazen de imkansızı istemek.

mensuplarını pek sevmem. birkaç arkadaşım bir de kuzenim ikizler dolayısıyla yakından biliyorum, zor bir burç.

sevdiğimiz burcun erkeği.

efendim?

yerinde kullanılan zekayı severim. ama zekaya hayran olacak kadar aptal değilim.

asırı seviyorum ikizler erkegini.
acaba diyorum kendimi asırı sevdigim icin mi?
benim erkek versiyonumlar cunku.
ben de ikizler kadınıyım.

esenler erokspor mağlubiyeti sonrası resmen 2.lige düşmüştür. geçmiş olsun.

insan olması.. gerçek anlamda..

tıpkı diğer günlerde olduğu gibi bugün de almadığım şeydir. güzel sözler duymayalı ve nezaket görmeyeli çok uzun zaman oldu.
bu sebepten ben de kimseye iltifat etmez oldum.

bugün iltifat aldım, ama kayda değer bişey değil. daha çok alışıldık nezaket cümleleri, kadınlar arasında dolaşan o rutin yağlama yıkama halleri. kulağa hoş geliyor elbette ama iz bırakmıyor. çünkü gerçek iltifatın bir ağırlığı oluyor ezber değil, gözlem içeriyor. biri seni gerçekten okuyup, tam da sakladığını sandığın yerden yakaladığında anlıyorsun farkı.

"benim yumruklarımın içi boş korkma yakmaz canını." zor anlarımda hep dinlediğim muhteşem bir sagopa kajmer şaheseri.

tekel bayiinde asla sorulmaması gereken soru

müşteri ziyareti kapsamında ticari bir müşterimizin yanına gittim. kadını sıradan bir tekel bayii işletmecisi sanıyorum; meğer tefecilik ve kadın ticaretiyle uğraşıyormuş. tabii ben bunları bilmiyorum. ben oradayken dükkana sürekli bir kız geliyor, biri gidiyor; hepsi kadına "anne" diye hitap ediyor.
ben de:
— "maşallah, ne kadar çok kızınız var! hepsi de çok güzel ama pek size benzemiyorlar," dedim.

​kadın gayet ciddi:
— "ben hacı anne’yim," dedi.

ben de dualarımı esirgemeyerek:
— "allah kabul etsin, rabbim isteyen herkese nasip etsin," diye karşılık verdim.

kadın da yüzünde tuhaf bir gülümsemeyle, "amin annem, amin," dedi.

​şubeye dönüp yaşadıklarımı anlatınca bizimkiler gülmekten yerlere yattı. meğer o camiada "hacı anne", bu işlerin başındaki kadına verilen isimmiş.

saftiriklikte zirveyi kimseye bırakmam. * beni oraya gönderen müdürün kulakları çınlasın. *

yalnızca suriyelilerde değil, şahsımda da bulunan izdir. ama sebebi namaz değil, çocukluğumdan beri manasızca orada duruyor.

birkaç yıl önce suriyeli bir cildiye doktoruna gösterdiğimde neden hoşuna gittiğini şimdi anladım ve aydınlandım.

şu cümleyi kurup da köylü olmayan birine denk gelmedim hayatımda.