zaman tüneli

bugün sadece bir tanecik iltifat aldım…
kirpiklerin çok güzelmiş dedi biri özgüvenimi yükseltti teşekkür ettim

yaprak kafalı, devlet olmadan ayakta duramayacak, kalantor iş insanları olduğu sürece bu böyle gider
kimse elimi taşın altına sokayım da bi marka bi katma değer oluşturayım demiyor
bizim millette de marka takıntısı da var tabi nutellaya bayılır, başka marka kabul etmez
fiskobirlik nuga da tutmadı sanırım
tüccar çiftçiden 3-5 büyük alıcılar tüccardan büyük alıcılar da daha büyük alıcılara gibi bi döngüsü var
geçen senelerde oltan gıda ferrero'ya satıldı mesela, o sıralar en büyük ihracatçıydı sanırım
adamlar iyi tarım ayağına fındığımızda ellenmedik yer bırakmadı
gürcistan dalga dalga geliyor, yakında ilaçtan gübreden zehirlenen toprak bize fındık vermeyecek
miras sistemi ile bölünen bahçeler de çabası 1 dönüm yeri kalmış adamın masraf edeceğime yerde kalsın diyor
ek olarak devlet desteği dekar başına veriliyor
bu ne demek, toprak ağası kazanır demek
sen dönüm başı en çok fındık alana daha çok ver parayı da bak millet nasıl harıl harıl çalışıyor
tarım sektöründe çalışmak isteyenlerin sigorta primleri karşılanıp emeklilikleri kolaylaştırılmadıkça bi gıdım ileri gidemeyiz
gidemiyoruz da zaten

"konuşabilme yeteneği seni zeki yapmıyor."

"odaklandığın şey senin gerçekliğini belirler."

"geleceği düşün, ama içinde bulunduğun anı harcama pahasına olmasın."


öğrencisi olmak isteyebileceğim tek tarikat üyesi qui-gon jinn olabilir.

sokaktaki rastgele bir kediyi severken yoldan geçen yaşlı amca kedinin bana benzediğini söyledi.
benim için çok tatlış bir iltifat.

yüksek ihtimalle kahküllerimizi ve yüzümüzdeki benleri benzetti..

metallica - until it sleeps

zekaya duyulan hayranlık çoğu zaman abartılı ve seçici bir refleks. herkes kendince zekidir. kim kendi aklını yetersiz görüp de bundan rahatsız olur ki..? üstelik zeka, tek başına hayranlık duyulası bir erdem de değildir. tarih, yüksek zekanın hem yıkım hem de ilerleme ürettiğini defalarca gösterdi. demek ki mesele sadece ne kadar zeki olduğu değil, o zekanın hangi değerlerle birleştiği. gerçekte insanlar, salt zekaya değil zekayı ahlakla, dürüstlükle ve biraz da estetikle tamamlayan bütünlüğe hayranlık duyar. çünkü çıplak zihin çoğu zaman soğuktur. anlam kazandıran, onu insan yapan şey karakterdir.

çay fiyatları beni aşırı endişelendiriyor

biz bir artvinli bir erzurumlu aynı gün işe başladık. yanlış anlaşılma olmasın artvinli seküler olan ben. erzurumlu acayip muhafazakar. bu bilgi cepte dursun.

ulan erzurumluya bir ihtimam bir hürmet, erzurum’un neresinden diye sormalar, köyüne kadar alakadar olmalar. biz sanki hükümlü kadrosundan işe girmişiz herkes köpek çekiyor. en son biri dayanamadı ağzındaki baklayı çıkardı. artvinliler komünist olur dedi. küçük moskova dedi. din iman allah kitap yok dedi. dedi de dedi. bi yutkundum o an.

lan meğersem erzurumlu fetonun köylüsüymüş. 2016’ya kadar zor ne ki en imkansız işler istendi benden hep.

sonrasını biliyorsunuz zaten, erzurumlu paket, köyünde davar güdüyor şimdi. biz yardırmaya devam.

gürültüden uzak, huzurlu ortam olmazsa olmaz.

şebnem aplam ne güzel söylemiş zamanında.

“nadir olan değerlidir.
zeka ise nadirlerin en güzeli bence.

müstakil olması, geniş bir bahçenin ortasında olması, güneş alması, garajı olması, benim olması.

gerçi bunlar pek detay değil.
şöyle pencereleri olan bir köşesi olması diye detaylandırayım.

güler yüzlü ama mesafeli oluşu,
ben ilk anda fazla samimiyet kuran insanlarda sıkıntı olduğunu düşünüyorum, herkesle samimi olabilen insan karakterini karşısında ki kişiye göre şekillendiren insandır, daha kendi karakteri sınırları, kendine saygısı oturmamış bir insanlada ben anlaşamıyorum çünkü böyle insanlar aynı zamanda karşısındakinin sınırlarına saygı duymayı bilmiyorlar

benimki:

yer. çünkü aç.(anadolu çocuğu)

emrin olur gülüm baş üstüne.

toprağı, doğayı ve hayvanları seviyorum. mutlaka her zaman etrafımda büyüttüğüm çiçeklerim olur. bir de tarçınım var tabii.

evrendeki her varlık doğruyu ve yanlışı bilir, mark.

favori filmlerden biri olan k-pax'in en sevdiğim alıntılarından biri.

bu yakışıklı oğlanı “hasta” diye sokağa atmışlar… oysa o kadar uysal, o kadar sevgi dolu ki “oğlum” diye sesleniyorum, dönüp bana cevap veriyor. seveyim diye yanımdan ayrılmıyor. iş yerinde baktığım canlardan biri…

veterinere götürdüm, sahiplendirebilir miyiz dedim; “hasta diye bırakılmış, kimse almaz” dedi. içim elvermedi, tedavisini başlattım. faturayı görünce insanın içi sızlıyor ama bir canın iyileşmesi her şeye değer.

sokaktan aldım, getirdim… keşke herkes biraz elini taşın altına koysa. şu kadar ama bu kadar alacağım dese…merhamet bu kadar zor olmamalı.