zaman tüneli

mod 14 canım bi çay koyabilicen mi ya

büyük ortadoğu projesi'nin eşbaşkanlarından biri olduğunu söyleyip fethullahçı ve pkk terör örgütüyle kol kola yürüyüp yine de türk milliyetçisi ve müslüman denilerek oy toplayabilmek anlamına gelir.

türk milletine büyü yapmışlar bence. başka mantıklı bir açıklaması yok. çünkü ortada mantıklı bir durum yok.

batu mutlugil, abd'de doğsa dünya starı olurdu demiştir arkadaşı yavuz çetin için.

kendi kendine stand up yapan arkadaşımızın başlığı sandım

ben de diyordum bu mnkdmn ecnebileri neden gördükleri her mısırcının etrafında izdiham yaratıyorlar

hunimin rengi mor, olur mu?

sabah işe gitmeyeceksen müthiş geçiyor. öyle bir özgürlük ve dinginlik yok.

kaburgamı zedelemişim 2 haftadır her gün aynı terane. sabah yataktan kalkarken sanki gece boyu sol yanıma yumruk yemişim gibi hissediyorum. atlatacağız, bunu da atlatacağız...

beni de alın nolur lan.

balına en malign hocadan geçtiğim sınavdır. dahiliyede öğrendiğim bir konuyu sormuşlardı. pediatriye çok az çalışmıştım. şansa geçtim ve hayatımda ilk kez bir hocanın sözlüde tamam dediğini gördüm. anamnez, fizik muayene, laboratuvar bulgularından ilmek ilmek tanıya gittim ve tamam dedi.

gece…
aydınlığa benzeyen ama aslında en koyu yanımı önüme seren bir ayna gibi. zifiri renginin içinde saklanmıyorum artık… aksine, kendimi kendime teslim ediyorum. çünkü en çok gecede “ben” oluyorum.
sessizliğin bir adı varsa, bende o sen oluyorsun. kimi için karabasan bu saatler, kimi için hüzün… ama ben her defasında içimden geçen en ahenkli şarkıyı duyuyorum kimsenin bilmediği, kimsenin duymadığı bir melodi… sadece bana ait.
gündüzün kalabalığı çekilince, içimde kalan ne varsa usulca yanıma oturuyor. korkmadan bakıyorum artık… kırıklarımı da, özlediklerimi de, sustuklarımı da. çünkü bu karanlık beni yargılamıyor… sadece dinliyor. her gece biraz daha kendime yaklaşıyorum.
belki biraz eksik, biraz yorgun… ama bir o kadar gerçek.

bir dönem denedim, hiçbir hayrını görmedim.

olur

yengelerin hasıdır. unutulmazdır ama unutulmuştur da sevdiceği tarafından.

geçen yıl bu zamanlar tanışmıştık elan yenge ile. mahallemizin ağır abisi ile manitaydı. ecnebi olmasına bakmayın, akıcı bir şekilde türkçe cilveleşirdi. bir türk kadını kadar cefakar ve hamarat, bir slav kadını kadar ateş parçasıydı. jantı ve agır abimizin buz tutan kalbime cemre gibi düşmüştü...

fakat unutuldu elan yenge. başladığı gibi hızlıca biten bu aşkın altında ezildi. izini kaybettirdi. bir tek ben unutmadım elan yengeyi. öyle güzel severdi, öyle tatlı bakardı... idolüm olmuştu adeta.

o gittikten sonra ben de pusulami kaybettim. ben de yolumu şaşırdım, savruldum. ne yapsam yaranamadım. bir türlü doğru hamleyi yapamadım.
biz üç kisiydik: jantı abi, elan yenge ve ben...
şimdi üçümüz de yalnız kaldık.

(bkz: yolun açık olsun paşam)

bugün yadettiydim rahmetliyi

sanki sen değilsin ahahaha

türkiye'de maaşlı çalışıp da istediği an kendine zam yapabilecek tek memur olmaktır.
müq bence.

anksiyetesinin ve depresyonunun sebebi yaptığı müziğin değer görmemesiymiş. arkadaşları bu yönde ifade vermişler hep.
eğer doğruysa bazı şeylere fazla anlam yüklemiş sanki. intihara gerek yoktu bence.