zaman tüneli

aktroll başlığı sandım. meğer sevimli bir yumurcağın tatlış sözleriymiş. allah bağışlasın sayın yazar. dedelerimiz de yanında savaşmış diyebilirsiniz.

ruhsuzum ben. en sakin anımda sinir olamam. zaten zar zor sakinleşmişim, kolay mı bu devirde sakinleşmek? ama kafam bir şeye takılmışsa işte o zaman birinin aldığı nefese bile sinirlenirim.

erkeklikten ne anladığınıza göre değişecek yorumlar yapabileceğim başlık.

bayramlık ayakkabılarını kaybetmiş çocuk gibiyim bugün. sebebi kendimim. bazen kendi kendime bile tahammül edemiyorum. bu haldeyken başka insanlardan bana tahammül etmesini beklemek çol saçma. köşeme çekilme zamanı galiba.

dokunmatik insanlar. yakınım değilsen dokunmaz mısın bana lütfen?

insanın aile kurmasının, yalnız hâlini terk edip bir müşterek hayatın mesuliyetine talip olmasının bir tür hatalı ya da biraz abartılmış bir yorumudur.

bekar bir adam dilerse dünyayı yalnız kendi nefsinin arzularınca tefsir edebilir; lakin evli bir erkeğin artık yalnız kendisi için yaşaması kolay değildir. zira o, "ben" demekten ziyade "biz" demeye alışır. hanımını düşünür, evladının istikbalini düşünür, ocağının huzurunu düşünür.
çünkü nikah, yalnız muhabbet değil; aynı zamanda mesuliyet ahdidir.
bir erkeğin omzuna aile yükü bindi mi, artık onun sevinci de kederi de yalnız kendisine ait kalmaz. kazandığı lokmada, verdiği kararda, hatta kurduğu hülyalarda dahi başkalarının hissesi vardır. bu sebeple aile sahibi adamın yaşayışı, kendi başına yaşayan bir münzevinin serazat hâlinden hayli uzaktır.
bazıları buna "yumuşamak" der. hâlbuki mesele ekseriya zayıflamak değil, törpülenmektir. insan, aile olmanın icapları karşısında birtakım sivri taraflarını terk eder; bazı heveslerinden feragat eder; kendi nefsinden evvel yuvasının huzurunu gözetmeyi öğrenir.
mamafih, hanımının yüzünü güldürmek, evladının rızkını temin etmek ve ocağını mamur kılmak isteyen bir erkeğin tam manasıyla hür kaldığını söylemek de güçtür. çünkü artık onun kalbi, yalnız kendi hayatına bağlı değildir. bir başkasının huzuru da onun mesuliyetine dâhil olmuştur.
belki de aile denilen şey, insanın hürriyetinden bir miktar fedakârlık edip mukabilinde kendisine ait olmayan bir saadete bağlanmasıdır.

bir iddia. iddiayı ortaya atan ise beş buçuk yaşındaki kızım. çünkü ona göre korkunç olan her şeyi atatürk ortadan kaldırmış. böyle bir dünya var kafasında. doğrusunu anlattık ama fikrinin değişeceğini düşünmüyorum. komik biri. çabasız, aynı anası.

böyle bir yönelim var. ama daha çok ortalamayı kaybettik sanki. yani iki tepeli bir eğri haline geldi erkeklik. bir tepede efemine erkekler diğerinde orul orul eril erkekler. aradakiler kayboldu gitti orta sınıf gibi eridi.

ben 9mm ve yivsiz tüfeklere inanıyorum. yumruk kavgası çok demode

tadı güzel ama yaw.

ne zamandır olmuyor galiba, sanırsam. hep geç denk gelip olayları anlamasam da bi hareket oluyor bize de.

(bkz: tanrılar kurban istiyor)

moscow mule yaptım içiyom ama fotosu soda limon gibi görüküyo

tematik ve güldüren tivit görselleri paylaşan aile babası.

(bkz: taksimin delisi cenk)

bir gün herkesin ona hak vereceğini nerden bilebilirdi.

buram buram bohem

ay bayrama nalet olsun. kurban murban sevmem. et met yemem. sabahtan beri evde tıkıldım kaldım. odama git gel çek çek 5-6 bira anca içtim.

evde geçirdiğim bu iğrenç güne karartma uyguluyorum.

sağlığa…

porno yıldızı sandım. bu akışlar insanı ne hale getiriyor?
özür diliyorum rahmetliden gıyabında.