zaman tüneli

isterse yoldaş'la başbaşa kalalım, ben yine girer saçmalarım*

ne dersek, güldükleri o şahane şeker evre. taksim'de yere düşsek şakalar şirinlikler. o süreç herkesin tattığı en güzel şekeridir, kendine göre.

en tatlı oldukları mesleki hayatları da bu döneme tekabül eder işte. sonra bi huysuzluk çöker olur olmadık.

taksim'e gitmesek mi demeye başlarlar. bi gıcıklaşırlar. hep senin dediklerini yapıyoruza indirgenir o güne kadar yaptıklarınız, artık basitleşmiştir.

beton yüze bağladıkları an, kaçalım. kaçınalım mutlak suretle çocuklar. sısııs

buralar değerlenir ha ben size söyleyim. şöyle girdim baktım nicki güzeldi, neler yazmış merak ettim. bana göre tam ayarında tanımlar giriyor.

fonksiyonel durumlarını yüzdesel olarak ifade edeyim müsaadenizle.


mide: %85
böbrekler: %100
karaciğer: %90
akciğerler: %70
bağırsaklar: %100
kalp: %50
beyin: %23

giderek azalıp kaybolup gideceğiz
o halde şarkımız gelsin

sezen aksu tükeneceğiz

bir gün sıkışınca satılabilmek üzere gıcır gıcırlar.

karala karala nereye kadar… hiç.

mal mal başlık açanları kendimi bildim bileli engellerim.
o seviyesizliğe ben gelemiyorum.
benim sol frame pırıl pırıl o yüzden.

bir furkan halıcı şarkısıdır. tınısına bayılıyorum. beni serin bir yaz akşamında hissettiriyor.

kadın tarafından kullanılmış ancak hor kullanılmış; dost öte, düşman beri gelsin. satmak istesen elinde kalır ki zaten her gün bir parçasında arıza çıkıyor. garanti süresi de bitmiş galiba, neredeyse hurdaya çıkacak durumda ama yine de yolda bırakmaz.

ikinci dünya savaşında amerikalıların nükleer silah kullandığını; gerek almanların gerek de japonların dünyaya karşı verdiği haklı kavgalarını unutturmak için abartılarak masallaştırılmış tarihi süreçtir. bu toplama kamplarından bu kadar kişi sağ çıkmışsa bu, kampların etnik temizlik amacı gütmediğini gösterir. henüz iletişim ve ulaşım altyapılarının bugünkü kadar gelişmediği bir 1940 avrupasında 6 milyon insanı sistematik olarak toplayıp öldürüp imha etme işinin lojistik ve biyokütlesel imkansızlığından söz etmiyorum bile. alman topraklarını gezen ve sözde soykırımı belgeleyen bütün kaynaklar düşman kaynaklarıdır. alman vatanı o vahim süreçte tamamıyla işgal altında ve düşman elindedir. hiçbir tarafsız kaynak gelip gözlem yapmamıştır. ekseriyeti siyonist odaklar tarafından dikte edilmiş uydurma verilerdir.

bugün holokost'u anan film sayısı hiroshima ve nagasaki'yi anan film sayısından fazlaysa bu insanlığın en büyük utancı olsun, bu da bizim alnımızdaki kara leke olsun. sahte bir mağduriyetin kasıtlı olarak gerçek bir trajedinin önüne geçirilmesidir bu vahim durum. hollywood'da dedikleri gibi, eğer oscar ödülü kazanmak istiyorsan holokost filmi çekmelisin.

ama bu aşağıda resmini gördükleriniz film değil sayın okuyucu. gerçek.

çok değil bu sene yaşadığım olaydır.
sınıfta x kişisinin babası bölümümüzdeki hocaların hocasıymış. bu x de her ne hikmetse bizim bölüme nakil aldırmış. neler neler yaşandı da, rezil etmek istemiyorum kimseyi burada. az buçuk tahmin etmişsinizdir zaten.

biz hiç anlamıyormuşuz gibi devam edin şekerler, aynen.

bana kalırsa açık nick verin başlıklarda, ki hanginiz haksız iseniz aforoz edelim sözlükten.

hatta arkaya da "aaaaa çuk ayıp" diyen figüran teyzeler satın alalım aramızda para toplayıp.

üç tane böbrek nedir arkadaş… duygu sömürüsü de yaptırtmayacaksınız. “iki böbreğim kaldı” deme şansımız bile yok!

karalamasına karalarım da, kafam hiç yerinde değil canım sözlük.

desdemona üç ay dayanabildi içine atmaya da geri geldi işte..
ben senden başkası nasıl sevilir bilmiyormuşum. yanlışına, ihanetine, üzüntüme, öfkeme rağmen sana koşarken buluyorum kendimi, seni düşleyerek geçiyor anlarım. sonra bi bakıyorum aylar olmuş yıllar olmuş dünya dönmeye devam etmiş bi ben durmuşum. aynı yerde aynı enkaz başında hapsolmuşum.
yine sana koştum yine duvara çarptım. insan istiyor ki seviyorum diyip gözünün içine baktığın kadına kıyma be! ama dünya sana da dönüyor di mi, kurban olduğunsuz bahar gözlünsüz akıp gidiyor. hem de hayal ettiğin gibi. peki ben bu gönlümün acısını ne zaman gömebilecem..?

numan abi. çok güzel bir abimizsin. istanbul beyfendisisin. muhteşem zarif bir eşin, çok güzel 2 evladın var. insanların, uzaktan baktığında imrendiği bir beyaz türk hayatın var. iş icabı başlayan temasımız, bir senedir hız kesmeden devam ediyor. müşteri ilişkisinden çıktık biz. sana kulak vermeyi seviyorum. muhabbetine doyum olmuyor. hitabetine kulak asmayı seviyorum. görmüş geçirmiş zenginlerden birisin, senden bir ricam var,

lütfen artık ceo mio varken etrafta bana bitanemli konuşma. yanlış anlaşılacak diye ödüm kopuyor numan abi. çok ciddili adamlar bunlar. finans müdürü var, yan yan bakıyor siz ne ayaksınız diye beton kaşlarıyla.

ben nasıl arkadaşlarıma 'yavrumlu' konuşuyorsam, sen de sevdiklerine bitanem diyorsun anlıyorum ama elalem ne der. yönetim kurulu öper. adım çıkacak.

bunu seni kırmadan, sana nasıl anlatabileceğim bilmiyorum. canım numan abim, affet. yalarım. sısııss

pırıl pırıl bir yazar

bize uğramıyor hiç, bir kusurumuz mu oldu amk.

şu anda satrançta 2 maç kazanıp 3 maç kaybettiğim 3 saatlik döngüme an itibari ile üst üste 9. maçımı alarak hissettiğim duygudur.