zaman tüneli

premium linkedin satın alırım. gerçekten çok zengin olunca yapılacak şeyler listemin ilk maddesi bu.

hiç tanımadığım insanların profiline girip çıkacağım. kimseye iş teklifi vermeyeceğim, kimseyle bağlantı kurmayacağım. sadece insan kaynakları departmanlarına gizemli bir yatırımcı hissi yaşatacağım.

bir noktadan sonra linkedin'i kariyer sitesi gibi değil, stalk uygulaması gibi kullanmaya başlarım. zaten gerçek zenginlik de hiçbir işin olmamasına rağmen premium linkedin üyeliğini hiç düşünmeden yenileyebilmektir.

ne sorunu? bu bir sorunsal falan değil. öncelikle tüm faturalarımı yatırırdım, hiç taksit bırakmazdım. sonrasında restoranımı açar, smoothie keyfi yapardım. pardon restoran zincirlerimi açar, ayaklarımı uzatır, cocktail’imin tadını çıkarırdım. her gün şıkır şıkır giyinir restoranlarımı kontrole gitmişken yemeğimi şarabımı içer kalkarım ve çocuklarımla waffle keyfi yaparım. en sıradan günüm böyle olurdu.

ordan akan paralarla bir tane şato almayayım mı? alırım. bir hafta haunting of hill house vibe’ımı alır, kabarık elbiselerimi dolaba kaldırır, lüks villama dönerdim.
dışı cam kaplı havuzumda * bir kaç yüzer, porsche’uma biner alışverişe giderim. dönerim online olarak alışverişe devam ederim. fasfakirlerin borçlarını kapatırım…

biri sana "ya tool hakkında ne düşünüyorsun?" diye sorar. sen de safça "iyi grup ya, lateralus albümü güzeldir" dersin. olay burada senin için biter ama gerçek tool dinleyicileri için olay tam da burada başlar...

tool dinleyicisine bu cevap yetmez. sana müziği değil, o müziği dinlerken yaşadığı aydınlanmayı ve kendi entelektüel derinliğini anlatmak zorundadır. anlatamadığı için ölen tool dinleyicileri tanıyorum....

"aslında bu albümü yazdıkları dönem maynard'ın..." diye başladıkları an kaçmak için 13 saniyen vardır... kaçamadı isen önce maynard'ın hayatını dinlemeye başlarsın, iki dakika sonra jung, fibonacci, kutsal geometri, bilinç, gölge arketipi falan havada uçuşur. eğer yaşıyorsan çok şanssızsın, çünkü bu muhabbet asla bitmez, uzadıkça uzar...

işin en komik tarafı da gerçek tool dinleyicisinin hiçbir zaman "ben bu grubu seviyorum" dememesidir... bilindiği üzere gerçek tool dinleyicileri asla tool'u seçmemiştir, grup onları diğer insanlardan ayırarak seçmiştir. gerçek tool dinleyicileri müzik zevkini değil, karakter gelişimini anlatır, anlatmak zorundadır!

gerçek tool dinleyicilerinin en sevdiği enstrüman bas, gitar ya da davul değil, paragraftır.

2001 doğumlu amerika’lı oyuncu . obsession filmini almış götürmüştür tek başına .

ah nikki’m üzümlü kekim benim.

fena film değil izletiyor en azından da ben bu filmin çok yerinde gülerek izledim sahneleri. 26 yaşında bir çocuğun gişede rekorlar kırdırdığı,ne dilediğine dikkat et temalı psikolojik gerilim filmi.

iyi niyetli bir yazara benziyor. inşallah kızdır

los angelessssss daglarinda hillerinde bulun beni param olunca.

böyle bir rahatlık işte… * gelip evraklarımın üstüne yatıyor pascal beyimiz.

allah kabul etsin.

bana sahte profil de, ''karı değil bu erkek ha...'' de, hatta uvey’in çakması de kabulüm... ama ''mürekkep yalamışlığı var'' kısmında beni çok üzmüş olursun, asla yalamadım. ben banyodaki sabun köpüğünü, hatta tinerli kovaya düşmüş boya fırçasını yalarım ama o mürekkebi asla yalamam. kültürel dekonstrüksiyon yapayım derken dilimi maviye boyayamam şimdi, şirin baba epsirisi yaparlar bana burada.

125 tl bir paket marlboro touch blue saman mi yakip icelim qhardas.

yıllardan beri var böyle bir şey. her kanalda, her zaman diliminde çeşitli temalarda kamu spotlarına denk gelirim. trafik kazalarına karşı emniyet kemeri takmanın önemi, ormanları yakmamamız yönünde bize verilen haklı tavsiyeler, kadına şiddet ve tacize karşı çıkış yolları gibi birçok hususu içeren kamu spotları gözümden bir film şeridi gibi geçti yıllar yılı. bir de bu sigara bırakma temalı üzücü, hafif kasvetli kamu spotları dikkatimdeydi. asıl takıldığım oyuncular her zaman çocuk oyunculardı bu reklamlarda. oyunculuklar gerçekçi olduğu için mesajı doğrudan alıyorsunuz ve içinize bir kahır yerleşiyor ama çocuk oyuncuları artık nereden seçmişlerse onlar bir başka üzüyordu adamı.

baba balkona çıkıp sigarasını tüttürür. artık kafasında sinan özen'in meşhur olduğu 90'lar döneminden bir arabesk mi çalıyordur, fenerbahçe-sturm graz eşleşmesinin deplasman ayağını mı düşünüyordur, yoksa öküzün trene baktığı gibi dümdüz karşıya mı bakıyordur bilmem. bilmek de istemem! öküzün trene bakmasından çıkarılmış aptallık profili de ilginç doğrusunu isterseniz. öküz başka şeylere bakarken çok mu akıllıca bakıyor yani? bir tek tren görseli mi aptallaştırıyor onu? garip...

neyse efendim, işin özü adamımız balkonda sigara tüttürüyor, odada da bizim üzgün ve dertli çocuk oyuncumuz var. şu sözleri sarf ediyor çocuk oyuncumuz:

"babam bu soğukta niye balkonda titreye titreye sigara içiyor. içmesin lütfen. ben babamın bu hâline çok üzülüyorum. gelsin içeride bizimle otursun."

ben açıkçası bu dizilerdeki, filmlerdeki, ne bileyim kamu spotlarındaki çocukların bu büyümüş de küçülmüşlüğüne de karşıyım. yahu çocuk dediğin gitsin oyuncağıyla oynasın, çizgi filmini izlesin, maçına baksın gole sevinip üzülsün, cipsini yesin. hayır yaş da müsait yani ne bu aşırı gelişmişlik? çocuk bunları yapacağı yaşta balkondaki gayet ipi kuşağına denk görünen babasına üzülüyor, bizi de yüreğimizden vuruyor. yapmayın etmeyin efendim :)

biblo

kadın olmadığı kesin. zaten millet ufaktan anlayınca yanlamayı ve meriçliği kesti. trol desen tam trol değil. daha çok kafa dağıtma amaçlı yazıyor ama mürekkep yalamışlığı var. ihl sözlük'te kurucu olduğu için herkesin yaltaklandığı ve saçma sapan yazılar yazan (bkz: uvey) vardı. tarzı daha çok onu andırıyor. sıkılınca gideceğini tahmin ediyorum.

bol distorşınlı gitarlar, çığlık çığlığa vokaller ve dakikada 240 bpm davulun sunduğu o tahribat artık insana yetmez... insan daha kaotik, daha mekanik, daha matematiği bozuk bir şey arar...

işte tam da o noktada bir şekilde aphex twin'in come to daddy albümüne denk gelirsin. ilk dinleyişte ''bu ne lan!'' diye bağırmazsan olmaz o iş... ama o arkadaki ritmik dehşet bi şekilde bilinçaltına işler...

sonra bir bakmışsın ki cannibal corpse arayan adam richad d james'in ventolin parçasında huzur bulmaya başlamış, davul sevdasından kendini stüdyolara vermiş insan druqs albümündeki matkap davulu analiz ediyor... ameliyat eldiveniyle gitar çalan progresifçi çocuklar ''adam sinüs dalgasıyla şarkı yazmış...'' diye takdir toplamaya çalışıyor...

birisi "oğlum bu da elektronik işte" dediği an refleks olarak "ama aphex twin farklı..." cümlesi çıkar ağızdan. artık aphex twin de onlardan birisi olmuştur, konu aphex twin olunca metalcinin tür takıntısı bir anda ortadan kalkar; adam resmen onursal metalci ilan edilmiştir.

her metalci bir gün aphex twin'i koyuacak, kollayacak, savunacak... hatta ''tool insan üstü müzik yapıyo herkes anlamaz...'' tartışmasının yerini bir saatliğine de olsa ''aphex twin acaba sosyopat mı yoksa dahi mi?'' tartışması alacak...

benim tanıdığım köylü sayısı, şehirli sayısını geçti. kaşarı bilmem ne abladan alıyoruz, sütü bilmem kimden, mehmet’in fasulyesi iyidir diye diye mevsimleri sayıyorum.

çiko fiko.. bahçemizin maskotu..

bir cümlelik şeyi gılgamış destanı gibi yazıyor, okunmuyor...

açtığı başlıklar, yaptığı tespit ve benzetmeler çok ilginç. tam boş zamanlarda okunası.

yicemyicemyicemyicem.