zaman tüneli

biz başlığını açmıştık da delikli boncuk olmadığımız için ilgi çekmemişti. (bkz: özgür özel bugün kürt dedi mi sorunsalı)

(bkz: uyudun mu)

tabii ki de antik donemde catir cutur 100 sene yasamak isterim sayin sozluk. yani bence ilkinin kazanacagi versus'tur. catir cutur yasamak, ooohhh en fazla yasayan ben olacam.

misal ramses, antik misir'in en gorkemli firavunu 90 seneyi gormus. ramses olup 90 sene yasamayi kim istemez ya.

yani herif hem karizma, hem uzun omurlu, hem tarihe gecti, hem zengin, hem kudretli, hem kral. ulan be ramses. her seyi almissin zaten tek basina. biz gariplere bi sey birakmadin ki. evet.

kızı ilk gördüğümde başıma geleceklerden haberdar değildim. zaten insan başına gelecek belayı önceden nasıl bilsin?

kıza baktım, güzel.
konuşuyor, güzel.
gülüyor, daha güzel.
komünistim, ney?

öyle hafif bir komünistlik de değil. şiddetli komünist gözünü benim özel mülkiyetime dikmiş. insan ne kadar çaresiz bir canlı çünkü direkt sordum özel mülkiyete karşı mısın lan dedim. genel olarak dedi.

insan genel olarak her şeyi meşrulaştırabilir. genel olarak evet, genel olarak hayır. genel olarak allah var. genel olarak mülk benim değil. genel olarak dedemden kalan miras var. benim sovyetler dağıldı. insan sevdiğiyle aynı dünya görüşünü paylaşmak zorunda değil ama aynı dünyada yaşamak zorunda. bunun dünyası üretim araçlarının toplumsallaştırılması, sınıf bilinci falan demek ki dedemden kalan tarlaya çökecekler.

neyse idare ederiz düzelir falan dedim ama bi yerde koptu. bi gün eve geldim arkadaşlarıyla oturuyor. en rahatsız olduğum şey aşırı rahat misafirdi ta ki sizi görene kadar çünkü benim bilgisayarım ortak mülkiyet olamaz. benim de bir sınırım var. devrim, benim playstatiton’a girildiği yerde biter. kendi koltuğumda oligarşiyim ben kimseye zararım yok gidin burdan.

kızı yine de sevdim ama kendi silahıyla vurduk ayıp oldu orda sınıf mücadelesi kızda patladı. benim bütün şiirim kız bana yoldaş dediğinde bitti.

3-4 gün önce gittiği güvenpark'ta "imza atarsanız size de hakkımızı helal etmeyiz" diyen gaziye nispet yapar gibi çerçeve yasaya denen ihanet belgesine sevr'in yıldönümünde imza attı.

kendisine atatürkçüyüm deyip kürt fetisine sahip sosyal demokratlara hala inanan varsa satılık köprüm var.

o zaman dans


ve renk

nabıyon lan vefasız yavşak? bu samimiyet karşısında da erimiyorsa, artık erimez o buzlar. üstelememekte fayda var.

ölmek. diğerleri de işte ölüme giden yolda oyalanmaca. alkol yeterince oyalıyor beni zaten. başka bir oyalanmacaya gerek yok. hayatta hiç büyük, ulvi, kutsal amaçlarım olmadı benim. ben minimal takıldım, çünkü basit adamım.

nah çekip yollanabilir. erkek erkeğe özledin mi yazarsam engeller. yani umarım engeller. özledim diye cevap yazarsa ben onu engellerim

bal gibi duygusal ve zihinsel tacizdir.

sen karşıdakine suçluluk yükle, duygularını oy, düşüncelerini değiştirmeye zorla, öz güvenini yerle yeksan et, benlik algısını yerin dibine sok, sürekli mağdur edebiyatı yap ... sonra "ben senin iyiliğini düşünüyorum", "seni sevdiğim için", "senin iyiliğin için"... bık bık bık...

al o sakat sevgini, sakat beynini de yanına kat, yoluna bak!..

özgür fırtınası cortlamış gibi.
kılıçdaroğlu (tunceli)-> dersim kalkışması
sezgin tanrıkulu (diyarbakır)-> şeyh said isyanı
özkürt özel (izmir)-> izmir suikasti ve menemen ayaklanması
moon tarikatinden denise baikal hazretleri şeriat kurmak için ayaklanan tüm vilayetlerden temsilcilerle chp üst yönetimini oluşturmuş.

bu kentlerin havalisinden milliyetçi cumhuriyetçi devletçi fikirler beklemek hatadır zaten.
ülkeye laiklik ve demokrasiyi getirecek ne izmirlidir, ne diyarbakırlılardır, ne tunceliler.
sivas, erzurum, amasya gibi kentleri chp nasıl kaybetti. tunceliler, izmirliler, diyarbakırlılar nasıl chpye çöreklendi bence araştırılması gereken mevzu.

şerefsizim yeni bir atv dizisi zannettim. konu da hazır. tam pkk affı şerefine, din soslu, etnisiteler arası aşk temalı dizi.
rojin avrupa'nın göbeğinde esenyurt'ta oturmakta ve iki yıllık ebelik okumakta olan bir genç kızdır. ula ula niyazi bir nesil önce istanbul'a gelip sarıyer taraflarında arazi kapatıp, imar zengini olmuş rizeli bir gençtir ve galerisi vardır. tabi ki ablaları da türbanlıdır. peder bey de çok milliyetçidir. iki tarafın aileleri bu aşka karşı çıkar ve olaylar gelişir.

sevemedi istanbul ikimizi

sen doğu'nun kızıydın, ben karadeniz'in delisi,
boğaz bile anlamadı aşkımızın türküsünü.
sevemedi istanbul ikimizi, çok gördü bize sevgiyi,
senin gözlerinde ağrı, benim içimde karadeniz.

çayım soğudu sensiz, vapurlar küstü bize,
sevemedi istanbul ikimizi, yazdı kader denize.
doğu başka, karadeniz başka dedi bu şehir,
sevemedi istanbul ikimizi, aşkımız ondan büyükmüş meğer.

uyyyyyyyyyyy koçari

çeçen lider şeyh şamil'in küçük oğludur. babası ve abisi ile çarlık rusya'sına karşı verdikleri mücadelede gunib kuşatmasında teslim olmuşlardır.

kendisi sonradan çarlık rusya'sı ordusunda asker olarak görev almış. tuğgeneral olmuştur.

uzaktan dedem olur kendisi aynı zamanda. dedemin dedesinin babası bunun kızıyla evlenmiş. bu evlilik çar'ın zorlamasıyla olmuş. muhammed şafii çar tarafına geçince eski düşmanları bir nevi barıştırmak amaç. o kadar kan dökülmüş karşılıklı sonuçta. bizimkiler o dönemler çar'ın kafkasya'daki en büyük müttefiklerindenmiş. muhammed şafii rus ordusunda general olunca, kızını da büyük dedeme vermişler ki arada akrabalık bağı olsun, sadakatleri daha sağlamlaşsın diye.

o sıralar kafkasya'da ruslar, farslar ve osmanlı rekabet halindeymiş. kafkasya'da rusların tutunabilmesinin en büyük sebeplerinden birisi; müslüman olmayan türklerin, müslüman olup o kadar radikal, şeriatçı olmayan türklerin, hristiyan gürcülerin, çeçenlerin bir kısmının islami yönetim istememesi. bir de tabii militarist yapılarıyla meşhur terek kazakları(slav) var.

müslüman türklerin osmanlı yönetimini istememesinin en temel sebebi; namus kavramı. eski türk töresince kadının namus olması daha geniş bir anlam içeriyordu. buna göre karına, kızına senden başka hiç kimse, hiçbir şekilde karışamaz, giyimine, kuşamına, davranışlarına laf edemez, onlarla ilgili kararlarında sana fikir belirtemez. çoğu kadına annesi, babası ya da kocası bile karışmıyordu doğru düzgün. şerri yönetim ve türk töresi burada acayip bir uyumsuzluk sergiliyordu. türklerin namus dediği şeyi bütünüyle çiğnemek üzerine kurguluydu. namusları dinlerine ağır bastı.

bizimkiler, müslüman olmayan türkler, onlardan daha fazla sebebe sahipti, çünkü sabah akşam içiyorlardı ve alkol yasaktı.

çar'ın kafkaslarla ilişkisi de çok avantajlıydı ayrıca. efendi - köle ilişkisi biçiminde değildi. kafkas sınırlarını koruma karşılığında, vergiden muaf, hiçbir şekilde iç işlerine karışılmıyordu. osmanlı ise tebaa olunmasını istiyordu. o sebeple çarlık rusya'sına bağlı olmak bir nevi özgürlüğünü, kültürünü korumak anlamına geliyordu.

sonra kızıllar devrim yapınca, bizimkiler beyaz ordu tarafını tutunca, mecburi istikamet anadolu. bu da böyle bir hayat.

tarlada çay içerken bir anda fark ettiğim gerçektir.

ikisi de popülist söylem ve kitlelerin öfkesini kullanıyor.
yakaladım.

beni özledin mi?
bence gayet net ve direkt.
siz yardımcı olun ama yine. başka ne yazabilirim?

hayatımın özeti olan şiir sözü.

(bkz: sevemedi istanbul ikimizi)

seninle hiç istanbulda olamadık
göremedi istanbul ikimizi

ne emirganda bir semaver tüketebildik
ne aşiyanda hüzün
bir tepeden seyretmek için bu güzelim kenti
ne çamlıca kısmet oldu ne piyer loti
hiç bir vapur taşımadı bizi marmarada
bir güvertede seni
liseli aşıklar gibi dakikalarca öpemedim
ellerini avuçlarımda tutup da içimi dökemedimşöyle bir elimi atıp da omzuna
kolun belimde
yürüyemedim seninle beyoğlunda
bir sinema ya da tiyatro koltuğunda
parmak uçlarıma değmedi dudakların
pasajda arjantinleri çekip
nevizadede bir iki tek atamadık
doyulmaz uykulara bir türlü yatamadık

seninle hiç istanbulda olamadık
duyamadı istanbul sesimizi

sahaflarda yorulup da kitaplara bakmaktan
çınaraltında mola veremedik
karışıp çılgın kalabalığına kapalı çarşının
tadına varamadık bir öğlen rakısının
ya da sultanahmette bir müzeyi gezip
dostlara uğrayamadık
gülhaneden uzanıp sarayburnuna
intiharı düşünemedik enine boyuna
ne lâleliden geçebildik sevgilim
ne kendimizden
bir çalgılı kumkapı meyhanesinde
ağlayamadım doyasıya sımsıcak göğsünde
eski istanbulda gezdiremedim seni
yemişte, asmaaltında
ne kaldırımlarımı gördün ne çayhanelerimi
ne çocukluğumu bildin ne gençliğimi

seninle hiç istanbulda olamadık
saramadı istanbul hiç bizi

çılgınlar gibi dolanamadık otobüslerle
trenlere binemedik
bırak bütününü bu koca kentin
sadece bir tek semtin
içinde bile olamadık
istanbul hiç doymadı bize bir tanem
biz de ona doyamadık

yaş ilerliyo artık sürekli ne zaman evleneceksin sorusu duyuyorum.
ama hiç istiyor musun diye soran yok.
istemiyorum teyze
istemiyorum anne
istemiyorum baba...

oyun bozan bir yazar, zevkler ve renkler tartışılmaz saygı duyarım hehe..