zaman tüneli

uyuyunca sadece zaman geçiyor. biraz da aptallık.

(bkz: boyun ağrısı) cidden geçiyor.

vasatın altında mod ve moral seviyesine sahip insan yanılgısıdır. hiçbir şey uyuyunca geçmez. çok uyanık olsan da geçmez. ayakta uyutulsan da geçmez.
yani anlayacağınız, geçmez.

atam ile mezelik konusunda çelistiğim tek nokta. gerçi adam bazen dağ başında mezeyi nereden bulacaktı. canım atam ya yine haklıdır

galatasaray'ın hazırlık dönemi performansı zaten pek parlak değildi. bunun üzerine 10 kişi kalan bir rakip karşısında bile berabere kalmak, taraftarları biraz kaygılandıracak bir başlangıç oldu diyebiliriz.

aynı firma üretse de ibucold c'den daha faydalı bulduğum ilaç. yarım içsem yetiyor

iki tane
tak
takkk

leblebi gibi

enteresan bir lakap ve enteresan işler. bir de ciddi ciddi bunlara gidenler varmış. neyse les plaisirs et les couleurs on ne peut pas discuter diyelim. yalnız sözlükte açılan en enteresan lakap içeren başlığı hala devirememiştir. (bkz: götçü mevlüt)

okan burukun askerleri ortalıkta yok.
allah aşkına okanı def edin transfer falan istemiyom. takım 5. bile olsa ben razıyım..

kadın icracılarına ekstra doğurganlık verdiğine inandığım meslek.

henüz doğum izni alıp dersleri yarıda bırakan ingilzice hocası görmedim.

(bkz: lakap meslek uyumsuzluğu)

milletin sahiden tuhaf merakları var.
şahsi fikrim, bu işi para karşılığı yapan herkesten koşarak uzaklaşmak yönünde. lakin bir de ilim sahipleri var. onlar çok farklı şekilde ele alıyorlar. bir iki tane tanıyorum öyle kişi. korkudan sorabildiğim tek soru "ben iyi bir insan mıyım" oluyor.

acı çekmeyi seven insandır. 2 gece önce saat gece 2 de yoğun baş ağrısıyla uyandım. gecenin o saatinde ecza dolabını, odamdaki rafları, televizyon ünitesinin çekmecelerini aradım ve şükür bir kutu, hiç açılmamış parol buldum. aldıktan 20 dakika sonra başımın zonklaması yavaş yavaş dindi ve rahat bir uyku çektim.

moral sıfır biraz ucundan al dedim alaburus yaptı oç.

vurduruyordur.

bu maç sezonun fragmanı olacak. galatasaray hakem desteğini elinde tutmadığı zaman (şuan kollanıyor) şampiyonluğu geçtim avrupa kupasına bile zar zor gidebilecek bir takım.

bundan 10 sene falan önce bir “arkadaşım” vardı.. çok meraklıydı bu işlere ve anlardı da..

bir gün bursa’da, yerini az çok bildiğim bir köye götürdü beni.. niye gittiğimi de biliyorum.. orada bir evin, belki de ahır olarak yapılmış bir yerine girdik. uzuuun bir bina veya belki şimdi bana öylesine devasa geliyor.. içeride böyle bank veya sıra gibi şeyler.. yan yana oturuyoruz.. bir bizim taraf var, bir de karşı taraf.. belki 20 kişi dora bekliyoruz.

sıra bizimkine geldi. adam böyle 55 yaşlarında.. hani, çekül vardır ya, şakül de denir, metalden.. 1-2 cm boyunda küçük bir çekül düşünün. onun ucuna 10 cm uzunluğunda bir ip bağlanmış, adam onu elinde çeviriyor, o arada konuşuyor “onlarla” ve sana olanı biteni anlatıyor. zannediyorum o çekül döndükçe adam konsantre oluyor ya da transa geçiyordu.

bayağı da biliyordu.

ama benim bu hususta karşılaştığım en ilginç hadisenin yanında bu, hiçbir şeydir.

canımın parçası oğluşum …

zilyon bira sonrasi bok mu var çekiyosun olm derken ben.
cidden bu diyalog geçti.
telefonunu deniyormuş eleman.

.

tekirdağ'ın malkara ilçesi sağlamtaş mahallesinde yaşayan falcı, hoca, medyum diye tabir ettikleri teyzemizdir.
namının oldukça yaygın olduğu söylenmektedir.
her gün kapısına onlarca insan gider, bakım yaptırıp çıkar.
valla açık konuşmak gerekirse bu devirde hâlâ iş yapıyor olması gerçekten şaşkınlık vericidir.

ideolojik ve ateşli yönünü çarşı grubuna benzettiğim adana demirspor taraftar grubu.

mavi mavi şimşekler.