zaman tüneli

işkence tekniklerinde biraz zayıf olduğunuzu gösterir.

ayrıca mesele şişmesine değil başka hususlara çözüm bulmakta...

güno sözlük. bedenimi düşündüm. bunu düşündüren ayak ağrımdı. lanet olası skeckers sandalet bu hale getirdi.
adama da bu model ayağımı kötü yapıyor, rahat mıdır ki diye sordum?? evet dedi. şimdi topalıyom.
eyy skechsrs beni dilendirip üzerimden para mı kazancan???

neyse ponçiklerim güzel birgün olsunn

günü yemeği bamya
günün ismi gülendam
günün şarkısı kara kedi

lütfen yaptıklarının karmasını gözlerimin önüne yaşa ki keyifleneyim.

itiraf ediyorum,sutyen kullanıyorum

benimki aydı mı bilmem ama gün aydı. günaydın sözlük.

insan… artık yeter diye isyan edesim geliyor. daha ne kadar kötü olabilir diye sorarken iğrençliğin her şeklini görmek… midemi bulandırmaya yetiyor.

beynimizin en kolay kaçış evrenlerinden biri uyumak bu şekilde geçeceğini düşünmek normaldir. lakin mutsuzluktan uyuyamamak diye bir şey de var... anksiyete ataklarının içindeyken nasıl uyuyabilir ki bir insan

yalnız olduğunu fark etmek ya da yalnız olmaktan mutsuz olmak.

cumartesi çalışanlardanım, iş beklemez…

bezle dahi tutsanız buzun elinize yapışması ile sonuçlanır, dövdüğünüz adamdan yardım istemek zorunda kalırsınız.

yalnızlığın süregelen bir durum olması..

yalnız olma “hali” süperdir; kimse kafa açmaz, istediğini istediğin zaman yaparsın, kimseye göre tatilini ya da bütçeni ayarlamazsın ama iş “hal” olmaktan çıkıp bir “olgu”ya dönüştüğünde geriye gölgelerle dolu bomboş bir zaman perdesi kalır.

maalesef eskiyoruz yani yaşlanıyoruz. etrafımızdaki her şey azalıyor ya da değişiyor. “dayanışmak” denilen şey, zamanın dönüştürücülüğüne direnebilmemizi sağlayan yegane güçtür.

sürekli evdeyim, iş yerim yok, kendime ait iş odam yok.

ben de dinledim şimdi, kendimi birdenbire kayalık dağlarında rampa tırmanan 4 çok güçlü dizel lokomotifin çektiği 5 km'lik bir bnsf yük treninin geçmekte olduğu trenyolunun yanında buldum.

venezuela’dan küba’ya, şimdi de doğuya doğru gelen deprem zannederim yakında bir iki yerin daha içinden geçecektir.

haftanın 5 günü sabah 6’da kalkınca kalan 2 günde 8:30’da kalkmak insana “temiz bir uyku çektim” hissi veriyor.

ona çok güzel bir tarator sosu yaomıştım ben bi kere...una bulayıp kızartıcaksın onu. yağın çok sıcak olması şart. yoksa rezil olur kalamarlar...

bence bu tarz pişirilen kalamarın içi yeterince pişmiyor. yumuşak oluyor ama insanların “iyi, güzel ama bu mu bu kadar övülen kalamar?” dediği bir şekil oluyor.

mesela yağda kızartıldığında da, kalamarın içinde bulunduğu yağ bir süreliğine pembemsi, su gibi bir görüntüye döner yani yağ bozulur. bir tanesini çıkarıp tadına bakarsan aynen görseldeki gibi yenilebilir yumuşaklıkta ama bir şeylerin eksik olduğu bir tatta oluyor. bu mesela, yağa kapasitesinden fazla kalamar attığınızı ve yağı soğuttuğunuzu veya kalamarı erken çıkarttığınızı gösterir. halbuki biraz daha beklerseniz yağ normal rengine ve kıvamına döner, kalamar da çıtır ve lezzetli hale gelir.

tabii, tercih meselesi.

kalamarın benim tarif ettiğim şekilde çok yağlı olacağı düşünülüyorsa veya illa ki yukarıdaki görsel elde edilmek isteniyorsa bence ideal yöntemler şöyle:
1. kalamarı iç-dış grill’de yapın.
2. kalamarı iç-dış zeytinyağında pişirin.

mesela ben tüp şeklinde iç-dış pişirilmiş kalamarın içerisine ayrıca, kızartılmış kalamar kolları ile, zeytinyağlı garnitürün yerleştirilmesini daha cazip bulurum.

pişirme aşamaları da kabaca şöyle olur:



şu ana dek bu tarifi en güzel, orta segment bir ispanya tatil destinasyonu olan mallorca civarında yedim. orada bir yerde, eski balık pazarını bir sürü deniz ürünü fast food restoranına dönüştürmüşler. ürün çok fazla olduğu için çıkarılan işler de başarılıydı.

kuzey kore de intihar çok büyük suçlardan sayılıyormuş. cezası da idammış.

günaydın,

bir ömrü çalışarak geçirme konseptini hâlâ kabullenebilmiş değilim. 20-30 yıl her gün aynı şeyi yapıp intihar etmeden nasıl durabilir insanlar valla aklım almıyor.

günaydın.

ben çok uyumam. hiç uyumadım. gerek de yok zaten.