zaman tüneli

ancak akademinin içini bilmeyenlere karşı bir anlam ifade edebilir.

benim hayatımda bunlardan çok var. nasıl insanlar olduklarını bilince, ciddiye alasın gelmiyor...

kendini ilim yoluna adamış, öğrendiği bilgiyi talebeyle paylaşmaktan kaçmayan insanlar baş tacımız. bir iki tane sağlam kanatsız melek tanıyorum.

onun dışında ekserisi hayat içinde başaramadıklarını akademide tatmin etmeye çalışıyor.
yedi yıl önce tez danışmanımın bana attığı kazığı daha geçen hafta rüyamda çıkardım içimden. birkaç harf kısaltması için insanların vebalini alıyorlar cidden yazık.
bir çoğu cevher katili.

hiç sevmem. bir odanın içinde aylarca kalabilirim.

tombulun ekmeğiyle oynuyorlar.

eee beklenen eylül geldi, ne olacak şimdi? ben bir ışık göremiyorum.

genelde öğrenciye karşı olanı makbuldür.

okumuş.
mezun olmuş.
yüksek lisansını yapmış.
doktorasını yapmış.
gerekli sınavlardan yeterli puanı almış.
mülakatları geçmiş.
kadrosunu almış.

karşısındaki daha ilk basamağın yarısında*
o kadar olsun be.


he sokakta yapmasın, saçma çünkü.

#4049460
şunu kahve içerken okumayaydım iyiydi ya her taraf kahve oldu abv*

okulla işim henüz bitmedi.. işin aslı, yaptığım alan doktorasından belirgin bir mesleki fayda görmedim ama bizim işlerde (mafyayız biz) böyle ünvanlar, muhatabınızın sizinle olam sohbetinin rengini ve süresini çok etkiliyor.

bu nedenle, doçentliğin şartlarından biri olan “okulda ders vermeyi” de, hüsamettin baba hayratı (ücretsiz, kibarcası gratis) şeklinde arasan çıkarttım. şimdi de, arada jürilere davet ediliyorum. yapıcı eleştirilerim olduğu için çocuklar hekatomnod hoca da gelsin, diyorlarmış. bu arada klasik bir ismim var, adıma hoca da ekleyince cuma camisi imamı gibi oluyorum, hocam mocam kocam gibi hitaplardan hiç hoşlanmam.

özetle, böyle bir ego var mı? sırf kritik verirken öğrencilere “öncelikle epey bir emek harcadığın belli, teşekkür ederim) gibi bir cümleyle başladım diye hala jüriye çağırılıyorsam, böyle bir ego gerçekten de vardır.

vallahi hiç kimsenin egosu şu an karşımda oturan dalyarbeyaz enişteminki kadar değil benim için şu an, ewed.

hele bir de şu 2-3 aylık yurt dışı dalyarakları var ya, ayrı bir alem. lavuk boston'da aktarmada kahve içmiş, dönünce her lafın başına ben harvard'da gördüm diye giriyor. vizyon gelmiş amk vizyonnn...

memlekete ayak basar basmaz her cümleye uluslararası literatürde diye başlıyor arkasına da kendi makalesinin dipnotunu yapıştırıyor. sanki einstein'ın torunu amk. dışarıda hoca numarası yapıyor içeride feodal ağa. asistanına insan muamelesi yapmaz ama kadroyu nasıl aldığını kimse konuşmasın ister sonra da bölümdeki herkesin metodolojisine ahlak dersi verir veledi zina. ha unuttum lan, üstüne twitter'da bilimsel özgürlük nerede diye twit döşer bunlar.

neyse oğlum ben buna neden bu kadar sinirlendim ki birden? alt tarafı akademisyen egosu işte. memleketin en yenilenebilir enerji kaynağı. gidip bi sigara içeyim de uluslararası literatürde kendime geleyim. *

fakat bu ne tatlılıktır..

yarım bir gözle mümü, ekonovich ve ferah düşünce ve kendime baktım, inşallah bu model çocuklarımız olur (birlikte değil, müstakil olarak). başarılı projeler olmuşuz bence (ekonovich sonradan çok bozmuş).

götünde kurt varmış gibi evde duramayan insanların tam tersi insandır.

istanbul'da gezilecek yerlerin hepsi keşmekeş, insanlar panik halde yaşıyor. her yerde izdiham var. gürültü var. kaba saba insanlar arasında bir etkinlik bir faaliyet imkansız. bu yüzden gezmek gereksiz geliyor bana.

küçük pehlivan birer posta sopa ile yetinmezdi hxjxjj.

toplu taşımada mesafesine dikkat eden insanın ağzına nefesini üflemeyen götüne dayanmayan beyefendileri tahrik edici buluyorum.

yine sözlüğü birbirine katan eko'nun seçim sonuçlarına bakan kankiler, yoldaş kuzenler arasında geçen sözler.

milimetreyle kavga eden modern zaman nevrotikleri.

wubba lubba dub dub