zaman tüneli

biraz şeydir. başına buyruk .

dinim aşktır benim.. vazgeçtiğim gün dinsiz kalırım.

amaaaan bana ne
ya da amaaaan sana ne

vazgeçtiğimdir.

olmuyor gı. saldım bende. kaç aydır farkındayım, kendimde o konunun kıpırtısı sönmüş. varsa yoksa evim, evimi yönetebilmek oldu hayatım. memnunum bu halimden. extradan düşünecek biri’m olduğunda batıyor bana. şuan sadece eski lükslerime kavuşmaya odaklandım.

sıraya geçmeyi öğrenin. toplu taşıma olsun sinema tiyatro konser olsun kapılar açılınca hurraa itiş kakış 2 kişilik kapıdan 5 kişi aynı anda geçmeye çalışıyor.

ben genelde en arkada beklerim böyle durumlarda, onlara bakarken bu primatlarla ben bir miyim diye düşünürüm...

ing smart fella fart smella

bu gene iyi. bugün 70 görünümlü müşterim yaşımı sordu söyledim, bende ona sordum 50 yani yeni 30’lar ehehe dedi. mecburen ahaha dedim. (patron izliyordu.)

çok sevgili inci hanım yazdığı ispanyolca öğretim kitapları ile biz türklere kaynaklar bahşetmiştir. çok da minnettarız. ama öğretme metodu zor sanki, onun kaynaklarını çalışırken insanın beyni yanıyor. yine de devam elbette.*

benim olası ilişki.

zeytinyağı sürüp dinleyin o zaman içinize işlemez

muazzam bir sylvaine şarkısı. insanın içine işler, en derin acınızı ortaya çıkarıverir.

selanik gevreği.

tatlı denilebilir ama tatlı denildiğinde kimsenin aklına gelmez. ara geçiş formu gibi bir şey.

çabalamayan taraf sevmiyordur. nedenler tamamen bahanedir.

öyle günler geçirir insan bazen. karşısındaki kişiyi herkesten iyi tanır. ne sevdiğini, sevmediğini, karakterini… her şeyini, herkesten iyi bilir.
ama günün birinde öyle bir şey olur ki, o kişi için bir anda siliniverirsin.
diyordum ya bana niye hayalet diyorlar diye, işte bir sebebi bu.
canını verecek kadar seversin ama zarar görmemesi için görünmez olursun. bir gölgeden bile şeffafsındır artık. belki de… belki de artık yoksundur.

ya aw bu yaştan sonra

85 yaşında hayatını kaybetmiştir.

depreşmeyin. geçer, geçiyor, hep geçti. kendimden biliyorum. hep bir çözümünü buldum. daha fazla çözüm üretmek istemediğim için, yani sırf tembelliğimden, sorun çıkmamasına özen göstermeye başladım. her dakikam kıymetli. ya verimli geçecek, ya da keyif çatıcam. ortalardaki araflarda boğulamam. zamandan kaybediyorum. yine zaman stresine girdiğim bir dönemdeyim. seviyorum çalışmayı ama boş anlarımı dolduramayınca da kendimle dövüşmeye başlıyorum. neys’ gidip iki hafta önce bastırdığım fotoğraflarını çerçeveleyeceğim çocuklarımın. sonrasını analiz ettim, iç açmayan bir zaman kaybı olan, halledilmesi gerekenleri halletmem lazım. yapmayacam. boş oturmak ve dinlenmek istiyorum. kollarım titriyor yine.

şöbiyet

allah bereket versin

çok önemli ve kıymetli bir ifade. ama insan bazen, iyi ki varsın cümlesiyle başlayan hikayeleri keşke kelimesiyle noktalıyor. garip…
iyi ki varsın, iyi ki vardın bile olamıyor. keşkelere dönüşüyor.
zaten insanın ömrünün çürüme sebebi keşkelerdir.