zaman tüneli

“aşk mecrasının tematik yapısını yöneten birincil sembol, öncelikle ‘tutku’ olarak adlandırılır ve tutku, kişinin bir şeye, değiştirilemez ve sorumlu tutulamayacağı bir şeye maruz kaldığı anlamına gelir.”

— niklas luhmann

tahmin ettiğimden daha zor oluyor.

pazar ayinini "sucuk" ile icra eden pastör olarak kahvaltıda içilen sütümüz,
doğal haliyle "pastörize" dir.

günaydın sözlük!

bol nakışlı gün ışığı dilerim.

günaydın

günaydın,

bir pazar günü çalışmak için sabah saat 6 da uyandım... kafamın içinde venceremos çalıyor.

günaydın.

deliksiz uyuyamadığım günlerin sabahlarında kendimi tavana asma isteği ile dolu oluyorum. delikli bir uyku beni hayattan soğutuyor, yaşama dair şevkimi kırıyor.

çok ekstrem bir durum (çiş, huzursuzluk, ilaç yan etkisi) olmadığı sürece deliksiz bir uykunun kollarındayım her gece. iyi ki... benden deliksiz uykumu alın, geriye hiçbir şey kalmadığını görürsünüz.

yaşamadım bilmem ama partnerlerimde gözledikçe hayretler içinde kalırım.

altı saat, sekiz saat hiç uyanmadan uyuyan insanların varoluş modeli olarak bana 'yabanıl gelmesi'.

yaşamadım bilmiyorum. ama en uzun deliksiz uykum dört saattir, o da ayda bir falan deneyimlediğim şeydir. normalim 2-3 saatte bir uyanmak. çişinizde mi gelmez birader? nasıl hiç kalkmadan altı saat uyunur? hayret kare kök...

ciddi başlayıp goygoya bağlamaları epey iyidi.

beklemeye gerek yok.
oldular zaten.
izmir'e geldiler 3 gün trafik kilitlendi konsere yakın ilçelerde.
genç kızlar, çocuklar falan bayılıyorlar onlara.
radyoda sennndenn kaçamadııım iyi ki bırakmadın peşimiii dediklerinde 50 yaşında dayılar direksiyonda dans ediyor*

günaydın canım sözlük


pazar sabahı güneş doğmadan uyanmak için harika sebeplerim vardı, kalktım.
güne mük bir start veriyorum.
birazdan kahvaltı hazırlayacağım, canınızın çektiği bir şey varsa söyleyin onu da yaparım.
herkese keyifli bir pazar diliyorum.
yüzünüzden gülümseme eksik olmasın.

muhammet ali fatih erbakana oy verenlerin iq seviyesinin çok üstünde oldukları kesindir.

benim icin bunun şarkısı su:



cunku hem istiyorsun, hem cekniyorsun, hem sana dokunsun istiyorsun, hem ayıp gibi geliyor, utanıyorsun.

aşkın şarkısını yapmıs.

bey abla biraz geç oldu cinsellik için
kalk abdest al namaz vakti geliyor

konu kadınlardan hoşlanmaksa sen de kadınlardan hoşlanıyorsun... kusura bakma ama sen de lezbiyensin ekonoviç abi...

biliyorum, hepiniz gündüzleri my bloody valentine'lar, sonic youth'lar, neutral milk hotel'ler  dinliyorsunuz... hatta bazılarınız godspeed you black emperor, stereolab dinliyor gibi yapıp aslında dinlemiyor, sırf müzikten atılmamak için rol yapıyor, seviyor gibi davranıyorsunuz bu müzik anarşistlerini...

ama geceleri gizli gizli manifest dinleyip dans ediyorsunuz, hissediyorum bunu... saklamayın, beceremiyorsunuz arkadaşlar... lou reed için dizdiğiniz övgülerin nokta aralarından bile belli oluyor hileli dinleyerek kareografi yaptığınız.

görüyorum... hissediyorum... biliyorum... pitchfork incelemeleri okurken bile arka planda snap çalıyor arkadaşlar, duyuyorum... .o yüzden kasmayın hiç. "ben sadece avant-garde jazz ve 90'lar slowcore dinlerim abi ya" diyen çakma odyofiller gibi rol yapmayın. kendiniz olun!

tamam, yarın yine bir ortamlarda "abi albümün prodüksiyonu çok ham, tam analog kafası" diye entryler girin ama lütfen manifest dinlediğinizi gizlemeyin... yapmayın bunu...

birlikte dinleyip dans edelim.

bu da soru mu?
onun haricinde baska erkekleri istemedigimde anlıyorum;)

bana cok sık olmuyor.
cogunlukla butun erkekleri isteme halindeyimdir zira.

manifest on tane celebrity skin yazardı ama courtney love asla bir manifestival yazamazdı.

hani yine duygu yok.
duygularını bastırma. yenge sevginin altındaki eşcinsel yönelimin fark ediliyor. içini dök.

hangi manifest kızına aşıksın ve ruslana'ya olan cinsel dürtülerin neler

bu benim ya... bazen pda açıp krizlere giriyorum, gözümün önüne kayıplar, kötü hissiyatlar, travmalar geliyor... çok kötü hissediyorum kendimi, şuraya 2-3 dert, tasa bırakıp gideyim diye düşünüyorum ama sözlüğe girer girmez saçma sapan şeylerden kavga ettiklerini, yengecileri dövdüklerini, oynanan maçlar için koyuşmalı tivitleri görünce beni burada paramparça ederler diyorum... korkuyorum... sözlük yazarları gibi güçlü görünmem ve dalga geçmem gerektiğini düşünüyorum...

manifest'i patti smith ile karşılaştırıp saçmalayasım geliyor, sevmediğim yönetmenlere giydirip çıkıyorum... çoğu zaman anlaşılamıyorum oysa ki... sözlüğün bu sarkastik mizacı yüzünden entel olup çıkmaktan korkuyorum ya, oğlum susun da duygusal yazılar yazayım şıraya...

gecenin 1'i. aşina olduğum telefon numarası arıyor yine. ama bu sefer farklı. çünkü şu an gecenin 1'i. ve hastaneler insanları geceleri pek hayırlı şeyler için aramazlar...

-

hemşirenin nefesindeki ölüm kokusunu alıyorum. ağzından çıkan kalıplaşmış yalanların sahteliği 5 kilometre öteden fark edilecek cinsten. ama ne diyebilirsin ki? o da işini yapıyor işte. bazen bazı yalanlara inanmak gerekiyor, bazense inanmasak bile inanıyor"muş" gibi yapmak...

-

hastane koridorlari 4,5 saat içerisinde ruh emiciliklerinden hiçbir şey kaybetmemişler. göz s*ken florasanlar ölümü hatırlatırcasına beyaz. ya da su an her şey bana ölümü hatırlatıyor, bilmiyorum. nedense yaşadığına dair içimde tek bir umut yok. bu duvarlar arasında azrailin nasıl dolaştığına defalarca kez şahit olmanın bahşettiği realistik bir beklentisizlik sanırım.

-

binlerce insana defalarca baş sağlığı dileklerinde bulunan doktorun bana acıyan gözlerle bakarak kurduğu cümleler midemi bulandırdi. her gün onlarca ölü ve ölüye yazan insana şahitlik edip, sıradan insanlara sırf cani görünmemek için taktıkları acı dolu maskelerin altındaki gerçeği bilmenin yarattığı bir bulantı bu. aynı zamanda insanların çektiği acıya duyulan bir saygı biçimi de olabilir. neden olmasın ki?

-

asansöre klasik müzik koymayı akıl eden o kişi kimse ona selamlarımı iletmek istiyorum. igrenç, gri demirlerin arasında klasik müzik eşliğinde, aynadaki boktan suretime bakarak morga iniyorum. morgu çamaşırhanenin arkasına yapmışlar. insan öldükten sonra birkaç parça kumaştan bile daha değersiz oluyor demek ki.

-

morgdaki dolaplarla bakışıyorum. az önce indigim asansörün yan yatırılmış hali gibi. azrailin taze ruhlarına klasik müziği bile fazla görmüşler sanırım.

-

azrailin yeryüzündeki şubesi gibi hissetmekten kendimi alıkoyamiyorum. ölümün soğukluğuyla tanıştığımda çocuk denebilecek yaştaydım. o zaman da göz yaşı dökememiştim. her zaman ölenlerin biz yaşayanlar için ağlamalarının daha mantıklı olduğunu düşünmemden olabilir. ya da düpedüz vicdansızın tekiyimdir bilmiyorum.

-

ölüm raporlarını imzalayıp morgdan çıktım. bir sigara yaktım. bir çocuğun doğum günü pastasını üfleyişi gibi, onun kurtuluşunun kutlamasını cigerlerimden çıkan sigara dumanıyla yaptım. duman geceye karıştı, gece ciğerlerimin derinliklerine...

-

eve geldim, uyuyamadım. yine kalemime vurdu uykusuzluk. binlerce yıldır insanların ritüellerinin, inançlarının, korkularının sebebi olan ölüm bu işte. bu kadar. son bir nefes ve... perde!