zaman tüneli

adımdan mıdır nedir, bazen olacak şeyleri seziyorum.

en çok saati kontrol edemediğim için üzülürüm. normalde saat kullanmıyorum.

en üst kattayım, asansör var. o yüzden kimse ile muhatap olmuyorum.

rahmetli babamın proje müdürü olduğu havalimanı.

yaklaşık bir haftadır veya 10 12 gündür asansör bozuktu. bu heyecanı yaşamamak da büyük eksiklikmiş. merdivenlerden iniyorum ve biri beliriyor karşımda. burası benim mekanım demek istiyorum hepsine. asansörlüler ve merdiven kullananlar, sizinle benim aramda fark var. diyemiyorsun ama. günaydın diyorum, iyi akşamlar, merhaba falan. bir de saate göre söylediğimiz şeyleri ayarlama zorunluluğu da var. oysa asansör vızır vızır çalışırken öyle miydi? sessiz sedasız merdivenleri çıkardım. nefesim kesilince yeni katın ilk basamağına bir ayağımı koyar ve uzun uzun düşünürdüm. 5 saniyelik varlığımı sorgulamam sonrasında dolan gözlerimle merdiveni çıkmaya devam ederdim. neyse ki artık nefesim kesilmiyor. zemin kattan aynı anda yarışa başladığımız bir komşu ikinci kata çıkana kadar ben eve varmış oluyorum. işleyen emine ışıldar yavrum, naber? hepiniz asansöre bindiğiniz için erken öleceksiniz. en çok ben yaşayacağım. en çok bennn. *

bi süredir yakın mesafelerde işim varsa bazen hiç almıyorum yanıma. evde yalnızsam lazım olduğunda bulamam diye şarkı açıp bıraktığım oluyor. işte mecburen cebimde taşıyorum ama bazen şarjda bırakıp işlerimi dectle hallettiğim de oluyor. telefonu artık çok da umursamıyorum açıkcası.

bu sene bazı nedenlerden dolayı bir tık daha sık uğradığım havalimanı. bir türlü sevemedim, çok saçma bir yapısı var. bir de, bende ne görüyorsunuz acaba güvenlik çalışanları bana bir anlatsanız? neden tek seferde geçemiyorum ben yahu. hep bir canlı bomba muamelesi...

prensipli biri olmak.

evet bu devirde süper güç.

müslüman uyuma!

mahallede maç oynayan ocukların yanına gittim, maç oynamak istediğimi söyledim, kaleye bile geçirtmediler beni... almadılar kız olduğum için... ben de elime taşı aldığım gibi fıtlattım üstlerine, alper diye hiç sevmediğim bi çocuk vardı ona geldi, baya da yavaş attım taşı ama dramaqueen alper direkt ağlamaya başladı, annesini alıp geldi şikayet etti beni babanneme...

çekti rahmetli beni karşısına, ''bak halanı görüyorsun, kendisi 3.kez evlendi ve yine boşanacak galiba, eğer böyle devam edersen aynı halan gibi kimse almaz seni, alsa da kovalar kafasından...'' demişti rahmetli... yıllarca halam gelecek travmam olarak kaldı onun yüzünden, bu arada alper'i iki kere daha hırpalamışlığım var.

boş iş.

biz çok paramız olsun da çalışmayalım diye uğraşıyoz, bunlar da biz de çalışalım diyo.
olm otur evde yemek yap çocuk bak. benim 100 150k ikimize de yeter.

bi de şey var ben de çalışayım diyo 30 k ya. ama ev işlerini ikiye bölelim diyo.
yok öyle iş. ev işine elimi sürmem. ister çalış ister çalışma, yapacaksın güzel kardeşim.

eve bakma derdiyle bir erkek olarak haftada 7 gün çalışıyorsam o evi sen yuva yapacaksın.
senin götü boklu 30 40 50 k na kalmadık.

evet.

david benioff ve d. b. weiss'in başımıza saldığı gereksiz bir insan evladı.

kulağına sokayım.

george martin’in lyanna hakkında “sansa’ya baktım ve tam tersini yazdım” dediği rivayet edilir ya da ben uydurdum.

söylenecek çok şey var, söyleyecek hiçbir şeyim yok.

game of thrones'un en sağlam küçük hanımlarından.
adam olacak çocuk bokundan belli olur derler ya öyle birşey.

millwall - west ham united maçını gerçekleşecek olması sonucu, tekrardan izleyeceğim film. hatta film serisi.

sikli ayşe (evde bulaşık yıkamam üzerine)

çocukken evimizin yakınında bir bilardo salonu vardı, ne zaman markete gitsem hep bilardo salonunun önünden geçmek zorunda kalıyordum ve ortalığı inletircesine freestyler şarkısı çalardı... bir zamandan sonra aklımda döner dururdu şarkıları, ''fristaylo, aka paka punkçi...'' diye ilkokulda mırıldanırdım bunu, kimse de anlamazdı.

mazide kalmış hüzün veren fotoğraflar mıdır sadece?
susup beraber dinlenen şarkılar ne olacak?
hediye edilmiş eşyalar...sahibine dokunur gibi dokunulan.
ya anılar? her akla gelişinde aynı yerlere götüren.
geçmişte ertelenmiş,
şimdilerde geç kalınmış keşkeler ne olacak?
yarım bırakılmış sözler...
sararmış defter yapraklarında,kim bilir hangi duygularla yazılmış saklı şiirler..
şehrin ara sokaklarında birlikte atılmış adımlar..
bir bankta oturup denize uzun uzun bakmalar..
arkana bakmadan yürüyebilecek misin bunca hatırası varken?