zaman tüneli

4-5 yaşlarındayken kuzenimle birlikte, rahmetli dayımın içip söndürmeden attığı izmariti alıp, nefes çekerek sigaranın sönmesini engellemiş ve o sigarayla birlikte yerdeki karıncaları yakmıştık. zaman makinasıyla geçmişe dönsem muhtemelen benle kuzenimi "napıyosunuz lan siz" diye döverdim ama o yaşta insan sorgulayamıyor tabi.

edit; sonrasında daha vicdanlı bir çocuk olmuştum.

biz gecenin karanlığında yanımızda kimse yokken ağlıyoruz.

yönetsel erk eşrafının hali harabını ortaya koyan "kıskanılan/çekememelik içeren" örneklemi fatma betül sayan dır.

liderin çevresindeki "dalkavuklar" işin içinde oldukları için fatma betül'ü verirsek ardından biz de gideriz diye korkuyorlar.

ama gerçeklerin kötü bir huyu vardır; "er ya da geç ortaya çıkmak".

sarı öküzü verecekler ve ardı gelecek elbet. soysuzların "emeviliğe sarılması" hep bu yüzdendir. "aslı"nda sarılacak onur bulamamaktadırlar.

şuraya leş bir folk metal bırakıyorum.

drakum - around the oak

(bkz: hezeyan)

yazdan kalma bir sabah idi...

birkaç tane var:

-konfor alanından asla çıkma
-işler kötü gidiyorsa üzül, sonsuza dek sürecek
-bol bol kafana tak
-her zaman pes et
-başaramazsın diyenlere inan

fon vurgunu. bırak tanrıyı reisin bile haberi yokmuş.

tanrınızın bilmediği bir şey varsa onda bir eksiklik var demektir. tanrılık eksiklik kabul etmez. hazreti ibrahim de tanrısını ararken onun ay, yıldız ya da güneş olabileceğini düşünmüş ve bunlar gözden kaybolunca ben batan şeyleri sevmem diyerek batmak eyleminin bir eksiklik olduğunu düşünerek onlardan vaz geçmiştir.

her şeyin hükümranlığı elinde olan ve sizin de kendisine döneceğiniz allah, noksan sıfatlardan münezzehtir.” (yâsin: 83)

gözyaşları içinde kıyameti koparan bir çocuk, onu susturmaya çalışan çaresiz bir ebeveyn ve köşede kendi halinde takılan masum bir "abi/abla" hikayesinin acı sorusu..

ebeveyn bir anda parmağıyla gözüne kestirdiği o kişiyi işaret edip meşhur cümleyi kurar: "bak abiye/ablaya, hiç ağlıyor mu?" ağlayan çocuk krizin ortasında bir an duraksar, burnunu çeker ve yaşlı gözlerle o "büyük" kişiye bakar. işaret edilen kişi ise bu ani kahramanlık karşısında genelde hafif mahcup ama gururludur. ağlamadığı için kendiyle gurur duyacağı bir gün yaşayacağını düşünmemiştir hiç.

tamamen anlık dikkati dağıtmak ve çocuğun içindeki "rol model alma" duygusuna oynamaktır aslında amaç. çocuklar kendilerinden yaşça biraz büyük olanlara çok özenir. bu cümleyle ona aslında şu mesaj verilir: "acını/inadını bırakıp onun gibi cesur durursan, sen de onun gibi büyümüş sayılırsın."*

velhasılıkelam hem pratik hem de çoğu zaman işe yarayan, kültürümüze işlemiş efsane bir ebeveyn taktiğidir.

psikopatlık mı dersiniz, üçkâğıtçı mı dersiniz ne dersiniz ben bilmem.

ufakken dedemin bağında arıları vardı ve ağaç diplerine koca leğenlerle su koyardı, içinde de taşlar olurdu.*
neyse,

ben sırtımı gökyüzüne doğru çevirip * taş üzerinde su içen arıları suya bilerek düşürüp, sonra göğsümü gere gere odunla, çubukla vb. arıları düşürdüğüm o sudan çıkarıp gökyüzüne doğru döner, havaya kaldırır "bak allah'ım arılar düştü ben kurtardım, bana sevap yaz derdim."

bu olay her bağa gittiğimde ki ortalama bir sene kadar gerçekleşti. kaç arı boğuldu ve kaç arıyı boğulmaktan kurtardım (!) bilmiyorum.
affedin beni arıcanlar.

şup şupa yavşadığım tanımı çıkart göster teyze. veya mesajı.
gösteremezsin.
yok çünkü.

azeri chat sitelerine girip azeriler gibi yazmaya çalışmak, sonra sinirlenip adamların diline laf etmek...

güzel dilimiz türkçe dersi vermeye kalkmak...
sataşmak, tartışmak ve en sonunda hakaret edip kendini attırmak.

beni kaybeden kedini de kaybetmiştir zaten..

yapacak bir işi olmadığı için canı sıkılıyor olmalı.
sude varol ile gelin evi izler belki de.

sudoku hanım'ı merak etmesin, burada gayet güvende.

yoktur.

tadında merak; insan için yücelik, tanrı için acizliktir.

edit: cümle düzeltildi.

(bkz: deli)