zaman tüneli

entari değil mesaj ara teyzem. şup şupa yürüdüğüm mesajı ara.
olmayan mesajı ara teyzem.
bekliyom.

bi kişi de dememiş ki, ben farklı olayım. her tanımın sonuna hayır yazayım. vizyon yok, orijinallik yok, liderlik yok, analitik düşünmenin ne olduğunu bile bilen yok. marjinal fayda diye bir şey var. bi bakın ona.

#4081471 verdim ilgini, def olabilirsin.

milli takıma gelsin.

(bkz: fast and furious)

(bkz: sabah üç gibi sokakta yürüyen gizemli şahıslar)

kadim hitit tanrısı falan herhalde, konu neydi?

silinmiş entrylerini arayıp bulmamı bekleyecek kadar malsın.

senin ki bambaşka bir ilgi açlığı, benim doyuramayacağım. hath bugün son kez veriyorum ilgini. bak bebe; şimdi sana paragraflar döşerim, orada burada ağlarsın. gerek yok. zamanıma değmeyecek kadar ucuz bir hemcimsimsin. senden değil utanmak, tiksiniyorum. küfür etmem için gaza getirme çabalarını da al soldan, soldan git. senin gibi yaremin küreklerle uğraşamam. değmez. bir gram akıllanacağını bilsem belki denerdim. feminist ve hümanist yanlarım ağır basardı. lakin sen ucuzsun. ucuz etin alıcısı çok olur. seni almıyorlar da. bana sarıyorsun. yani o kadar kıymetsizsin. baş edemeyip, altına “.d”, “tamam teyze”, “verdim şukunu” yazacağın paragraflara kaşınma.

kör, topal seçme, ilk alana var bence bak. bunu sadece ben sana açık, açık söylerim. kaliteden ödün vermemek uğruna sana bunu anlatmayacak insanlar var. bak veriyorum ödün. senle içmeye bile gidilmez. o denli boş beleş birisin.

yavrum git bak. devam et. artık kiracı olmadığını yaz, peşinden babanın dramını yap, şuraya göğüslerini aç, koy. ilgi verirler sana. çünkü yazık sana. bence çok acınası bir haldesin. düzeleceğini de sanmıyorum. o yüzden bana sarıyorsun. çünkü yaşadığın bir hayat yok. tüm gün evde oyun oynuyorsun. hayat bu değil. git bir büyük şehire taşın, insan içine karış, iki sohbet et. iyi gelir.

kafan dolmaya başlar.

mallıktır.

hayatın yol ayrımlarında gezinirken buluyor insan kendini.. nerelerde yorulduğunu, nerelerde vazgeçtiğini ve yeniden neden sıkı sıkıya bağlandığını.. sonsuz bir girdabın içinde savruluyor gibiyiz.. insanlar düşüyor sonra.. göz alabildiğince insan.. sürekli bir yerlere yetişme telaşında yada bir şeyler olabilme hırsında..

geçit töreninden geçiyorlar sırayla,
en iyiler geliyor önce..
ardından en güzeller..
en başarılılar..
en güçlüler..
en çok sevenler..
en çok sevilenler..
en çok kazananlar..
en çok gezenler..
en çok okuyanlar..
en iyi anneler...
en iyi babalar..
en iyi eşler..
en iyi dostlar..
en doğru yaşayanlar..
en doğru düşünenler..
en mutlu olanlar..
en mutlu görünenler..
yazarken bile yoruldum.. bitmiyor en'ler.. uzadıkça uzuyor.. hepiniz "en" oldunuz...

bundan sonrası?
.
.
geçmiş zamandan bir cumartesi öğleden sonrasını geri getirebilseydim belki.. hiç yaşanmamış ya da zihnimden hiç çıkmamış o cumartesiyi..

el bileklerimdeki kanın sıcaklığı kadar sakin şimdi dünya.. yavaş ve usul usul karışıyor karanlığa.. gün çekiliyor, sesler azalıyor, bütün o telaş birden anlamsızlaşıyor..

gerek var mıydı tanrım tüm bunlara?

demir bir kutunun içine koydular, parasını öğrencilerden toplamışlardı, kutunun asma kilidi vardı. öğretmen başlarda uranyum muamelesi yaptı televizyona, sonra bir gün dayanamadı açtı, savaş çıkmıştı. o televizyonda ilk gördüğümüz abd'nin ırak'a saldırmasıydı. ya da ırak'ın kuveyt'e. tam hatırlamıyorum.

karı incirlik üssü'nde doğmuş, bizim bici bici kemirenler de kendisine pay çıkarmış.

bizimki dolabın içindeydi, tüplü televizyon vardı, ehehe..

maç mı var?

2002 dünya kupasının ilk maçını o televizyondan izlemiş nesildir.

bu pezevenklerle düşman olmaktan daha kötü olan bir şey varsa o da dost olmaktır. diplomaside mevzi kazanmak için müzakere esnasında operasyon yapmak, antlaşmalara uymamak hep bunlardadır. tarihteki özi kalesi katliamı ve yakın tarihte suriye'de katledilen 55 mehmetçik, bunun ispatıdır.

ghoooolllllllll

sınıfında tavana monte edilmiş, kafes içinde muhafaza edilen televizyona sahip sınıfta okuyan efsane nesildir. sene 2003-4 civarı o sıralar ilkokul 2. sınıfta okuyorum. haftada 2 dersimizi televizyon izleyerek geçirirdik, çok keyifliydi. tabi televizyon dediysem kanal kanal zap yapmazdık, vcd cihazına çizgi film koyar 2 saat boyunca onu izlerdik, her hafta bir öğrenci (elinde varsa) çizgi film cd'si getirirdi ve o kişinin getirdiği çizgi filmi izlerken getiren kişi o an için kendini lord gibi hissederdi.

kafa dengi olmaları.

ben basit bir yazarım.
kadın görürüm, memelerini görürüm takibe alırım.