zaman tüneli

tadını hiç sevemediğim, çocukkende nadir yediğim bir şekerleme türüdür. kendisini hiç lezzetli bulmazdım. elinize aldığınız anda yok olan, yapış yapış yapısıyla sizi fazlasıyla garip hissettiren bir şeker türüdür. daha yerken, üründe bir şeylerin yanlış olduğunu seziyorsunuz. çok garip bir pembe bileşen. bana hep "sentetik" hissi veriyor.


cocuklarınızdan uzak tutun ve uzak durun. hele şu an, şu ekonomide nasıl yapıldıkları asla belli değil.

önemli olan yazarla yapmak istediğim hadise.

peki size şimdi mesaj atsam, yapay zekayla mı cevap vereceksiniz sayın yazar?

#4102812

hatçe-put yazsaydı o da böyle bomboş yazardı.

hatçe-put: beyaz toros, sarı torba sevici...

bir kaç cümle benden birkaç cümle yapay zekadan.

# karpuzların muhasebesi

babamın cenazesine buzdolabıyla gelmemin aile içinde bu kadar büyük bir sorun yaratacağını açıkçası tahmin etmemiştim. üstelik fişini bile çekmiştim.

kırk iki metrelik kabloyu evden mezarlığa kadar çekmem bir hayli problem olmuştu. ama esas sorun bizim evimizin neden mezarlığa bu kadar yakın olduğunda yatıyordu.

belediyeye defalarca dilekçe vermiştik. mezarlığın evimizden en az üç kilometre uzağa taşınmasını talep ediyorduk. ancak belediye başkanı, ölülerin taşınmaz mal statüsünde değerlendirilip değerlendirilemeyeceği konusunda hukuki bir görüş alınması gerektiğini söyleyerek meseleyi sürekli erteliyordu. üstelik mezarlık müdürüyle annemin arasında, içeriğini hâlâ öğrenemediğim bir husumet vardı. annem adamı her gördüğünde, "sen önce 1987'de gömdüğün karpuzların hesabını ver!" diye bağırıyordu.

karpuzların muhasebesini kırk bir sene kafasında tuttuğuna göre bayağı ciddi bir meseleydi. bir gün oturma odasının penceresinden mezarlığa bakıp kahvelerimizi yudumlarken konuyu açtım anneme.

— nedir bu karpuzların olayı? dedim.

annem kahvesinden bir yudum aldı. kırk bir senedir bu soruyu sormamı bekliyormuş gibi bir hâli vardı. önce perdeleri kapattı. sonra yeniden açtı. mezarlığı görmeden bu meseleyi anlatamayacağını söyledi.

— o karpuzlar bizim değildi, dedi.

— kimin karpuzlarıydı anne?

— bilmiyorum. zaten mesele de bu. insan sahibi olmadığı kırk yedi karpuzu neden bir mezarlığa gömer?

bir süre sessiz kaldık. annem gözlerini mezarlığın girişindeki çöp konteynerine dikmişti.

— üstelik, dedi, otuz ikisi kavundu.

— anne, kırk bir senedir karpuz diyorsun.

— kavun desem kimse ciddiye almazdı.

kavunların karpuzların karşısında gerçekten bir değerinin olmadığını düşünen kim var ki?

— ama aynı familyadan gelen meyveleri birbiriyle yarıştıran zihniyetlere karşıyım ben! diye bağırdım birden.

o sırada fazla heyecanlanmış olmalıyım ki elim kolum hareket etti ve kahveyi döktüm. annem de sinirlendi.

— ben de tam olarak bundan bahsediyorum zaten, dedi.

— neden bahsediyorsun anne? kavunların toplumsal statüsünden mi, dökülen kahveden mi?

— ikisinin birbirinden ne farkı var? dedi. sen de tıpkı baban gibisin. her meseleyi sınıfsal bir çatışmaya dönüştürüyorsun. babanın mezarlık müdürüyle kavgası da bu yüzden çıkmıştı zaten.

— babamın mezarlık müdürüyle kavga ettiğini bilmiyordum.

— babanın öldüğünü de üç gün sonra öğrendin. senin dünyadan haberin yok.

bu haksız bir suçlamaydı. babamın öldüğü gün evde değildim. üstelik cenazesine buzdolabıyla katılarak aileme karşı sorumluluklarımı fazlasıyla yerine getirdiğimi düşünüyordum.

— neyse, dedi annem. şu kahveyi sil. sonra sana babanın neden otuz iki kavunu nüfusuna geçirmeye çalıştığını anlatacağım.

özellikle yetişkin olduktan sonra inanılmaz bir dönüşüm geçirdim. daha sakin, her şeyin rutin olarak sorunsuz yürüdüğü, iklimin ve insani ilişkilerin temiz/ sevgi dolu olduğu bir hayat istiyorum. yıllar ilerledikçe, toplumsal olarak gelişmek yerine daha da çöktük. gelebilecek her türlü kötülükten sıyrılmış biçimde yaşamak lazım. yani kararlı biçimde, bir "uzak durma" tutumu içerisinde olmak gerekiyor. bu noktada küçük deniz kenarı şehirlerine veya toplumu kirlenmemiş bölgelere/ dünya ülkelerine taşınmak makul bir çözüm gibi geliyor.

kısaca: evi, yolu, aileyi bu tarz deliliklerden korumak lazım.

bence çok sert ve ırkçı bir başlık bu. her topluluk veya millet kendi ulusal kimliğinin ve kültürünün devam etmesini, asimile olmamayı ister fakat teori de pürüzsüz yürüyen bu husus, pratikte acayip maraz çıkarıyor çünkü odağımız yanlış.

bir topluluğun varlığını ve kültürünü sürdürebilmesinin yolu illa kendisine has bir toprağının olmasına bağlı değildir. kültür, toprakla perçinlebilir ama bağlılığın ve devamın koşulu "toprak" değildir. dünyanın her yerinde sayısız göçmen var. kendilerine ait olmayan sınırlarda yaşasalarda, varlıkları- kültürleri hala devam ediyor. bu o grubun kendi dinamiklerine bağlıdır. eğer değerler kaybedilmezse, kaybedilmez. kültürü ve ulusal kimliği onu taşıyan insanlar korur. devletler size bunu paket program dahilinde vermez.

ayrıca sunu da eklemeden geçmek istemiyorum: ulusal kimliğin devamı adına güdülen çok garip bir evlilik politikası var. her grup, kendi ulusal kimliğinin devamını sağlayabilmek amacıyla( milliyetçi açıdan soy), kendi grubunun içerisinde evlenmeye zorlanıyor. kendi grubuna dahil olmayan, ayrı etnik kökenden kimseyi sevemiyorsun ve evlenemiyorsun. evlendiğin zaman soyun kırıldığını, soyun bulanıklaştığını, soyun bozulduğunu düşünüyorlar.

çok fazla farklı etnik kökenden gelen arkadaşım var.

mesela alevilerde durum bu şekilde( her alevi değil ama çok katı olanları var). asla sünni veya başka bir dini mezhepten gelen biriyle evlenmene izin verilmiyor. bu konuda kadınlar üzerinde baskı daha ağır. müslümanlıkta mezhep erkekten geldiği için, alevi bir kadının başka biriyle evlenme şansı yok. evlenirse, evlendiği kişinin soyunu devam ettirdiği için içinde bulunduğu çevreden dışlanıyor.

süryaniler

ulusal kimlik algısının ağır bastığı diğer etnik gruptur. özellikle süryaniler asimile olmamak için , sadece süryani olan kişilerle evlenirler. süryani bir kadının/ adamın başka biriyle evlenme şansı yoktur. evlenirse, bulunduğu toplumdan dışlanır. sayısız süryani arkadaşım var. maalesef, hepsinde senaryo aynı. kolektif baskı çok şiddetli. üst jenerasyonlardan( aile büyükleri) dayatılan inanılmaz bir itaat beklentisi var. aksini yapan, bu baskıya direnenler var ama bedeli toplumsal olarak dışlanmak, izole bırakılmak oluyor.


( süryani arkadaşlarımızı kötülemek için yazmadım. sadece var olan kültürel değerlerin ve soyun korunmasında izlenen yanlış politikayı dile getirmek istedim. her etnik köken değerlidir, hepinizi seviyorum.)


gelelim sonuca:

bir etnik kökenin korunması ne toprağa ne de yapılacak evliliklere bağlı değildir. nerede yaşarsanız yaşayın, kiminle evlenirseniz evlenin geldiğiz milleti/ içine doğduğunuz topluluğun kültürünü yaşatmak size bağlıdır. ırk algısı/ grup kültürü jenerasyonlara aktarılır. kendi çocuklarınıza değerlerinizi aktarırsanız, ulusal kimliğinizde/ kültürünüzde devam eder. bunlar için katı katıya kurallar izlemeye, hayatı zindan etmeye gerek olmadığını düşünüyorum. ayrıca insanları istemedikleri evlilikleri yapmaya zorlamamakta gerekiyor. kimsenin özel hayatını ve sevebileceği insanları biçimlendiremezsiniz. kimseyi de limitleyemezsiniz.

1 kürt vatandaşımız türkiye sınırlarında yaşayarak gayet kendi kimliğini/ kültürünü koruyabilir. bir hristiyanla veya çerkezle evlendiğinde de korumaya devam edebilir. bu işler düşünüldüğü gibi katı ayrımlarla yürümüyor. günün sonunda sevgiyle aynı masayı ve yatağı paylaşabiliyorsan, olay bitmiştir. hedefimiz insani olarak sadece bu olmalıdır.

kişisel olarak benim en sevdiğim soy multi- kültürel olandır. anne başka bir etnik kökenden, baba başka bir etnik kökenden geldiğinde kültürel anlamda ve dilsel olarak inanılmaz zenginleşiyorsunuz. düşünsenize evde 2 ayrı dil, 2 ayrı dini inanış, 2 ayrı kültür var. alın size ideal sosyal bilimci.


herkes birbirini sevsin ve birbirinin geçmişini/ kültürünü korusun. hepimiz birbirimiz için hediyeyiz.

#4102807

insanın anasından babasından öğrendiği dili, rüyalarında bile gördüğü dili yasaklayan zihniyetin ben te awına koyayım.

sen önce elitisit cumhuriyetin, devamnda gelen iktidarların ahbap çavuş kapitalizminden elde ettiklerini sorgula küçük yabgu.

şu yapay zekayı düzgün kullanın kardeşim.

kapanış üzerine

buzdolabının kapağını kapatamadım. bunun teknik bir arıza mı yoksa varoluşsal bir tercih mi olduğu konusunda henüz kesin bir yargıya varmış değilim. zira her kapanış, beraberinde bir açılışın sorumluluğunu da getirir. nitekim rahmetli dedem de buzdolabının kapağını açık bıraktığım bir gün, elindeki terlikle bana doğru yürürken benzer bir düşünceden hareket etmişti.

dedemin terliği ile jim morrison'ın 1968 yılında verdiği konser arasında doğrudan bir ilişki kurmak mümkün görünmeyebilir. ancak her ikisinin de havada belirli bir süre asılı kaldığını göz önünde bulundurursak, meselenin yalnızca fiziksel olmadığını anlayabiliriz.

burada mevlana'nın ne söylediğini bilmiyorum. ancak mutlaka bir şey söylemiştir.

buzdolabının motoru çalışmaya devam ediyordu. bu durum bana 1976 yapımı assault on precinct 13 filminin müziklerini hatırlattı. filmi izlemedim. yine de buzdolabının çıkardığı sesin dönemin toplumsal enerjisini yansıttığını rahatlıkla söyleyebilirim.

tam bu sırada mutfağa annem girdi.

— kapat şu buzdolabının kapağını, dedi.

işte o an anladım ki her son, yeni bir başlangıcın habercisiydi.

ama elektrik faturası babamın üzerineydi.

böyle değil

eşit olmak istiyorlar.

ha buradaki eşitlikten kasıt ne onu ben de bilmiyorum. mesela ben kaçakçılık yapsam beni silkerler ama onlar için oranın da geçim kaynağı gözüyle bakılıyor, o buraya gelip rahatça iş kurarken ben o bölgeye tursuz gezmeye bile gidemiyorum, onlar burada her iş kolunda mafyalaşıp tekelleşiyorlar ben iş kuramıyorum ama eşit olmak istiyorlar çok ilginç.
olm salak misiniz siz burjuvayken avam olmayı istemek niye ? ewd.

sabahları kahve içmeden uyanamıyorum diyen insanlarla gönül bağları vardır. gerçi kahve yani kafein merkezi sinir sistemini uyarır.

beyindeki adenosin reseptörlerini bloke ederek uyarıcı bir etki yaratır ve bu da uyanıklık, enerji ve dikkat artışına neden olur.

bu etkinin niteliği ve niceliği kişinin kahve ile kurduğu geçmiş ilişkisi kadar başka bir çok faktörlerden de etkileniyor.

içilen günlük kahve sayısı ve alınan kafein miktarı biraz da kahve çekirdeğinin özelliği ile kavurulması ve demlenme şekli gibi detaylarla değişiyor.

günün ilk kahvesi belki güne başlamak ve açılmak için tüketilir ama gün içinde yoksunluk belirtileri gösteriyorsanız başlığa yaklaşıyor gibisiniz.

bugünlerde bir tweet dolanıyor. iddiaya göre bir ayfon sahibinin bilgi ve rızası dışında 400'den fazla resmini çekmiş. sayıda yanılıyor olabilirim.
bu şu demek, elinizdeki o telefon bile haberiniz olmadan sizi kayıt altına alıyor.
mesela;
yazdıklarınız ise silseniz bile denizler altındaki devasa server ortamlarında bir yerlerde image şeklinde saklanıyor.
yani, sen istediğin kadar temizle, kafaya takan birileri yazdıklarını bulup senin karşına koyabilir.
aynısı benim için de geçerli.
cok şükür pusula sadece kuzeyi gösteriyor bizde; birileri gibi vantilatör hesabı minik ve tatlı bir meltem estirmiyor.
ha başlık;
ne istediklerini tam bilmiyorum ama muhakkak onları savunma lakırdılarıyla edebiyat parçalayıp maçası yemediği için yazdıklarını silen korkakları istemiyorlardır.

#3563397

tantrum senin karakterini, yutup kanalını, yutup kanalındaki oyuncaklarını, ecdanını silksinler emi.

adalet arayan acılı bir annedir. allah ciğer acısını kimseye vermesin denir buralarda.
katlanmak zorunda olduğu ciğer acısıdır ve aynı yeri dağlayanlarla mücadele etmektedir.
ona özellikle de sözde hümanizm özde ise ultra faşist ve çakma neon*zi saiklerle saldıran kim varsa ne olduğu da bellidir kim olduğu da bellidir.
konuyu kendini ayrı bir millet olarak tanımlamaktan terörizm boyutuna hep aynı kelimelerle çekmeye çalışanlar bir gün anlamak zorunda kalacaklar böyle giderse.
en büyük korkum budur.
tabi onlar adina.

(bkz: trentemoller) remixi şahane olan (bkz: the do) parçası.
why won't you let me go.

little dragon'un bahar esintisi gibi parçası.

#4102789

utangaç ibine.

hikaye anlatır.
yarım bardak dünden kalan viski, üç parmak sidik gibi bira, tatsız nescafe.