zaman tüneli

gelirim ben birazdan.

emre belözoğlu mu, sergio conceiçao mu?
biri allah rızası için söylesin…
edit: emre belözoğlu kap’a bildirilmiş.

fransa’da zenginlik göstergesidir, bizde ise tam tersi. eskiden aristokrat ve zengin aileler, çok merdiven çıkmamak adına en alt katlarda otururmuş. hizmetliler, personeller, açıkçası daha alt kesim ise o kadar katı çıkmak zorunda kalarak en üstte otururlarmış. zaten fransa’da çoğu binada asansör de yoktur.

çok özledim lan keşke dönebilsem.

hayatımın en güzel yıllarının geçtiği şehir.
bayılazaaam.

panço çadırlar vardı askerde. arazide bir gece yattım panço çadırında. top atışına gitmiştik. gece uyku tulumunda yattım, sabah her tarafım tutulmuş olarak uyandım. kendime gelebilmem bi’ 10 dakika sürdü.

günaydın sözlük.

bunlar çok özel konular ama ibadet etmeyi, hayatımın son birkaç yılında gerçekten öğrenmeye başladığımı anladım. edirne’deki selimiye camii’ne gittiğimde fark etmiştim, şimdi arada ziyaret etmeye başladım orayı. önünde ise benim 1 yaşlarındayken annem ve babamla çekildiğimiz fotoğrafımız var, eskiden fotoğraf albümümüzde görmüştüm. çok tatlıydı. kendi memleketimden önce trakya’yı gezdirmiş ailem. açıkçası edirne ve bu özel camii, bana başlı başına şifa veriyor. yüreğim rahatlıyor, tarif edemeyeceğim bir hissiyat bu.

mimar sinan’ın ustalık eserinin-kubbesi altında durmak, o muazzam mimariyi seyretmek, sessizliğin içinde kendi sesini duyabilmek… buna benzer duyguları notre dame katedrali’nde de hissetmiştim. vuruldum adeta. inançlarımız her ne kadar farklıysa da o katedral de bana bu duyguları geçirmişti. esasında hayranlık, huşu, sükûnet ve anlam arayışı ortak bir insani deneyim.

muhtemelen ismi irbağamm olan yazarlardır

dostum trump adına uzgunum.
obama ve arkadasları adına mutluyum.

ne meksikalısı, onlar zeytinburnu’nda taşeronun da taşeronuna suriyelilere yaptırılıyo!

şu yağmurlu günlerde kendisini rahmetleandığımız gönlü güzel meksikalı ustamızdır. acılı kuru fasülye yapmayı da iyi bilirdin

günaydın la pire için yorgan yakıp gece götünü ayazda bırakan saftiriklik katsayısı çedarlı üçgen peynirle doğru orantılı mercimeği fırına verip sonra fırında unutan vasıfsız bıttırılar.

kitap tavsiyesi.

insanın kendi içine döküldüğü, sustukça çoğaldığı, çoğaldıkça eksildiği o güzel mevsim.. en sevdiğim mevsim.. hüznün bile incelik kazandığı, hazanın yalnızca ağaçlara değil, insanın ömrünede dokunduğu zamanlar..

sonbaharda bazıları biraz daha kendine benzer.. içindeki onlarca ben'le..
geçip karşıya izlemek istersin aynı gökyüzünün altında, birbirine rastlayan tüm benliklerini.. biri hâlâ beklemekten vazgeçmemiştir, biri ummak denen o eski alışkanlığın peşindedir.. biri çoktan gitmiştir, biri giden kendisinin ardından öylece dalıp gitmektedir.. bir başkası bütün kayıplarına rağmen hayata küçük bir tebessüm bırakır..

parmak uçlarından başlar üşümek ve yalnızlık.. sonra usul usul kalbe yürür.....

yine de en güzel şölen sonbahar! tabiatın bütün renklerini son bir kez cömertçe ortaya dökmesi, vedayı bile güzelliğe dönüştürmesi.. bir ağacın yapraklarını bırakırken gösterdiği o vakur teslimiyet.. görebilene çok şey anlatır..

.
.
.


“sonbahar sanattır, diğerleri mevsim.” *

canım trakya üniversitemin bulunduğu, gençliğimin ilk yıllarını geçirdiğim şahane balkan şehri.

başlayıp bitiremediklerim sayılır mı...

çaba sarf etmeden bulunan insanların kıymetini bilmemek.

sevemedim bir türlü kendisini

kışın giyiminiz uyumlu olmak zorunda değildir, sizi ne soğuktan korur ona göre giyime karar vermek lazım. bu etek bu kazağın altına olmadı deyip daha ince bir kazak sizi hasta edebilir.

ayıp falan yok, çekin yün çoraplarınızı.

zamanlaması intihar gibi. bugün akşam chobani stadyumunda liverpool maçı var. 3 gün sonra da çorumspor ile maç var. daha tesisleri gezemeden liverpool'a karşı takımın başında olacak.