rene yazar profili

her sabah uyandığında i am melting lannn melting diye bağırıyordu doğan güneşe. allahsız gibi dinsiz kitapsiz kafir gibi yakıyordu insanı bu güneş. güneşe isyan ritüelini tamamladıktan sonra büyücü dahlvier'e adaklarını adamak için plant based bir emine pir zola kurban etti. normalde evin tanrısı hestia idi ama bugünkü işleri başka bir ilaha ihtiyaç duyuyordu.
mavininiçindekiyeşildünya'ya çıktığında ilk iş yoldaş benjamin franklin'in yanına ışınlanmak için 0000 kodunu girdi. portala düştüğünde yoldaş'ın sesi geliyordu: insan olun biraz! olayı anlamak için ilerledi ve ülkenin ordusunun görüntülerini fark etti ekranda. kollarında army suzy yazılı yamalarla bubbles of death marşını söylüyorlardı. köşedeki kiriktopuk'lu ayakkabılarını fark etti. erkeksi bayan buse miyim ben? niye topuklarım hep kırılıyor ki diye söylenerek yoldaş'a baktı. yoldaş onu duymuyordu bile. geçen ay tayini ağrı dağına çıkan ornitorenk'i aramakla meşguldu. orni dağın zirvesine giden yolda kaybolmuştu. bir coup de grace diye düşündü. bu dünyada kaybolmak bir lükstü. antrasit renkli koltuğa otururken öğlen bi acılıvegankebabı söylesem diye düşünürken odaya bir anda bir ayı daldı. hay allah kahretmesin yine mi?? ulan ayılar sizi atacağım bu diyarlardan. gerekirse dostlarımızla geleceğiz yine de atacağız sizi!! yetmezse clarkent'i çağıracağız x ışınları attıracağız...

20 gün sonraki güncel deneyimlerimi paylaşayım.
ilk 1 hafta her gün kullandım. sonraki hafta birkaç uzmana danıştıktan sonra sadece ihtiyacım olduğunda kullanmaya karar verdim. 2 haftadır böyle yapıyorum ve daha etkili olduğunu düşünüyorum.
1.5 dozda da çok fark olmayınca 2 tane aynı anda atmaya başladım. öyle tam etkisini gördüm.

en büyük fark beni daha neşeli, daha sakin bi insan haline getirmesi oldu, çok saçma ama öyle...
hiçbir plan yapmadan, odaklanacak bi şey belirlemeden ilacı içmek hiçbir işe yaramıyor. telefona odaklanıyorum sonra falan ahshshdh.
verdiği his gerçekten harika. demek normal insanlar böyle yaşıyormuş. sanki 4.5 miyop 2.5 astigmat gözlerim bile daha iyi görmeye başlıyor. zihnim temizleniyor gibi hissediyorum.
umarım vücut ilaca bağışıklık geliştirmez bir noktadan sonra...

çekilişe katıldım! numaram:17

çok şükür benim ülkem değildir. bizim adalet yetkililerimiz asla hırsızı, katili, tecavüzcüyü dışarı salmaz. assslaaa....

kobayaşi takici'nin fabrikaya çevrilmiş bir gemide çalışan işçilerin uğradığı zulmü ve ayaklanma çabalarını anlattığı kısa romanı.
kitabı konu itibariyle çok beğendim, dünyanın her yerinde, tüm işçi sınıfı aynı zulme maruz kalmış ve kalıyor ve çözüm hepimiz için aynı: birlik olmak. edebiyat da bizi birlik edecek en güzel şeylerden biri.
fakat kitabı okumakta zorlandım çünkü çevirisinin edebi bir bakış açısından ziyade akademik bir bakış açısı ile yapıldığını düşünüyorum. hiçbir duyguyu hissedememekle birlikte dipnotlardaki bence fazla ayrıntılı tutulmuş açıklamalarla da sürekli bölündüm.
önsöz de aynı şekilde akademik bir makale olarak yazılmış sanki. metnin tüm analizini metni okumadan önce görmek hoşuma giden bir şey değil. keşke daha sonra okusaydım. bir de burada şundan bahsetmeden geçemeyeceğim. önsözde kitabın "tuhaf bir feminizmi" olduğunu söylüyor çevirmen, sonra kitaba başlıyoruz ve daha baştan çörek satıcı kadın tacize uğruyor üstelik de bu taciz "masum erkeklerin başka eğlencesi, yapacak bir şeyi yok, kadınsız kalacaklar, yazık" der gibi anlatılıyor ya da bana öyle geçti bu durum (zira dediğim gibi çeviriden hiçbir duygu alamadım.). yani önsözde biraz zorlama, metni ve japon kültürünü sırf övmek için yazılmış kısımlar olduğunu da düşünüyorum. çünkü bu metin feminist de olmayıversin yani, tüm iyi şeyler birlikte olamaz. :)
yazarın yaşamını, çok genç yaşta aramızdan ayrılmış olduğunu öğrenince üzüldüm çünkü belli ki japon edebiyatında çok fazla duymadığımız toplumcu edebiyatı icra eden iyi yazarlardan biriydi ve olacaktı.

uygun fiyatlı iyi kedi maması olarak yıllaaaar önce araştırıp felicia kısır kedi mamasını bulmuştum. sonra maddi durumlarım düzelince daha iyisini alayım dedim, benim kız pahalı mamayı yiyip kustu sdfsd normalde kusmayan bi kedi olduğu için hee dedim bu alınmayacak anlaşıldı yine felicia'ya döndüm. sokak kedileri için enjoy marka alıyorum, seviyorlar. evinizdeki kedi için veterinere danışarak almak en iyisidir ama zannımca. kedinin tüy çeşidinden tutun da cinsiyetine kadar her şey ihtiyaçlarını değiştirebiliyor çünkü.

bugün itibariyle dehb tanısı ile birlikte kullanmaya başladığım ilaç. gün gün yazıcam buraya etkilerini çünkü böyle bi günlüğe ihtiyacım var, kullanacak olanlara da rehber olur belki.
öncelikle bu tarz ilaçların hiçbiri kafanıza göre alabileceğiniz şeyler değil. bana psikiyatrist yazmasına rağmen bi acaba diyorum yani çünkü prospektüste bir noktada yan etki olarak "ani kalp ölümü" diyor. çüş.
doktor bana 3 kutu yazdı. kullanımı kendimi izleyerek ayarlamamı önerdi. 1 doz ile başla ama 1 doz genelde etki etmiyor, adım adım artırabilirsin dedi. maksimum günde 1,5'tan toplam 3 olacak şekilde alabilirmişim. ilacın etki süresi 3-5 saat dedi. akşam 6'dan sonra içmemeliymişim. sabah 8 öğlen 13-14 önerdi saat olarak.
fakat benim iş saatleri içerisinde pek zorlanmam olmuyor o yüzden bu saatleri sabah 9 öğlen 15.30 yapmayı düşünüyorum. tatil günlerinde belki dediği gibi yaparım.
ilk dozumu bugün 16.00 gibi aldım. ilk 1 saat hiçbir değşiklik hissetmedim. 1. saatten sonra heyecanlanmışım gibi bir his geldi. böyle güzel bi şey olacakken yerinizde duramazsınız ya aynı öyle* kaslarda böyle tatlı bir uyuşukluk da var. ne kadar sürecek bilmiyorum, göreceğiz. dikkat açısından çok anlamadım açıkçası bir etkisi olup olmadığını. olmamış gibi ama.
yarınki dozumdan sonra tekrar yazarım, hadi bakalım, geldik 30 yaşına bu yaşta topladım topladım yoksa benden bi cacık olmaaazz...

tim winton'dan çoban kulübesi'ni çok beğendim ve beni çok etkileyen bir kitap oldu. bir lise öğretmeni olarak jaxie'yi öğrencilerimin yerine koymadan edemedim. o zor, işe yaramaz dediğimiz çocukların aslında neler yaşadığı ile ilgili çok güzel bir bakış açısı kazandırıyor.

kitaptan çavdar tarlasında çocuklar tadı aldım. holden ile jaxie çok iyi arkadaş olur gibi geldi.

kitabı biraz türkçesinden biraz ingilizcesinden okudum. çeviri o kadar iyiydi ki cümlelerin tonunda bile değişklik yoktu. hayran kaldım.

fintan karakteri beni çok düşündüren bir karakter oldu. kitaplarda çok kez karşılaşılan klasik mentor - mentee ikilisi olacaklar gibi gelmişti başta ama öyle olmadı. jaxie, fintan'ı sevdi ama bence hiçbir zaman tam olarak saygı duymadı. çünkü hala kendini koruma modundaydı, savunmasız bırakmadı kendini mental anlamda. bu da olayın gerçekçiliğini arttıran bir durum olmuş bence.

kitabın tek sevmediğim kısmı sonu oldu. olay örgüsü daha güzel kurulabilirmiş sanki. başta jaxie'nin korkuyla yollara düşmesini anlamlandırabildim ama sondaki olaylar çok gökten düşme geldi. bir de bir anda bitti. şimdi ne olacak, lee ile buluşacak mı çok havada kaldı her şey...

puanım 8/10. olaylar daha iyi kurulsa 10/10'luk kitap olabilirmiş benim için.

al sana bir kürt, al sana bir kürt daha asdfsdf

dün gece kafam @yoldaş benjamin franklin sponsorluğunda ısınıyordu. kimse sormaz inş rene ne demek diye demiştim içimden, sordular. "bi şey değil yha.s" diye geçiştirdim...

ay geçen gün şahsi korumam olan kulaksız beyi paylaşayım. mahallenin köpkeleri beni tanıyor ne zaman gece tek başıma yürüsem peşime takılırlar gideceğim yere bırakırlar sağ olsunlar. ödememi yaptım ben de yine, cimri patron değilim aslında ama mama az kalmış diye o kadar oldu bu seferlik, sabahına telafi ettim

6 saat ders, 2 sınav yapma, nöbet, terapi, yemek, sınav kağıtları okuma... bugün ne ararsanız vardı. neyse ki gün bitti şimdi fosur fosur uyumak vakti.

ben de düştüm bu tongaya bi' dönem. sonra dedim ki "ah be rene, koskoca evrende o kadar minik bir şeysin ki senin varlığının bir anlamı olsa neee olmasa ne?"
saldım işte sonra. çok düşünmemek lazım bunları. yaşıyoruz işte, kalp kırmamaya ve de keyif almaya bakalım.

elma tabii ki ya.
her mevsim bulunur, tatlı/ekşi seçeneği var, yumuşak/sert seçeneği var, hiçbir zaman aşırı pahalı da olmaz. hoşafını yaparsın, haşlamasını yaparsın, üşenmezsen kurabiyesini de yaparsın. elma iyidir. canım elma. severim elmayı.

geleneksel normal sözlük kitap kulübü yılbaşı çekilişimiz bu sene de gerçekleşti. emeği geçen herkese çok teşekkürler öncelikleeee.

bu sene bana çok sevgili @coup de grace hediye aldı. coup'un ilk çekilişiydi ve çok hızlı bir giriş yaptı diyebilirim çünkü bana muh-te-şem bir paket geldi.

kitabımı okurken içeceğim kahveden sarınacağım battaniyeye kadar her şeyin incelikle düşünüldüğü müthiş bir yeni yıl hediyesi almış oldum. tekrardan çok teşekkür ederim kendisine.

ben de bu sene bir ilk olarak canım @hestia ya paket yolladım. hayatımda yaptığım en duygusal paketti umarım beğenmiştir.

son olarak herkese musmutlu yeni yıllar dilerim!!

biricik sözlüğümüzde yazarların her gece uykusunu kaçıran o konuya bir açıklık getirmenin zamanı geldi de geçiyor. ulu kurucumuz @yoldaş benjamin franklin bu paraları nerede yiyor? şok, şok, şok. biz de çok merak ediyorduk. sonra bugün zil çaldı neşeli neşeli. yılbaşı idi. aman allahım o da ne? bir hediye. yoldaş babamız hohoho diyerek biz yönetim kadrosuna bu soğuk günlerde üşümeyelim diye atkı göndermiş. hem de kırmızı. buraya kadar her şey çok duygusal. az daha ağlıyordum.

aman tanrım bir de o kumaşı açıp ne görelim? bir köşesinde mahlaslarımız işlenmiş. bembeyaz bir rene yazıyor. e bunu takıp dışarı çıksan illa ki insanlar soracak, ne diyeceğiz canım. efendim aslında bu yeni çıkan bir marka, henüz bilinmiyor. rene en azından marka olarak yutturulabilir. öyle bir havası var. peki @insan olun biraz ne yapacak? dünyanın entelektüeli gibi o atkı ile nasıl dışarı çıkacak? karşıdan gelen bir keko insan olun biraz yazısını okuyunca sen kime şegilşügül yapıyoonn dayıı, biz hayvan mıyık diyerek bu adama pergeli takarsa bunun hesabını kim verecek?


yine de yoldaş babamıza teşekkür eder geyikleriyle beraber kazasız belasız yolculuklar dileriz. kış tekerleklerini takmayı unutma.

seneye çeyrek altın istiyoruz. yoksa kazan kaldırırız.

bu kitap hakkında bir şeyler demeye hangi noktadan başlasam bilemiyorum gerçekten. okuması çok zor bir kitaptı ama dilinden dolayı değil, celie'nın yaşadıklarından...

kitap celie'nin mektuplarından oluşuyor, celie amerika'nın kırsalında siyahi bir kız çocuğu. başta mektuplar tanrıya hitaben yazılıyor, sonrasında ise kız kardeşi nettie'ye.

celie'nin yaşadıkları o kadar korkunç ki kitabı okurken bol bol nefes almak için duraklamak gerekiyor. ist**m*r, her türlü ş**det... önce kendi ailesi tarafından sonra zorla verildiği koca ve onun ailesi tarafından.
en zoru da çocuk haliyle bir şeylere asla anlam verememesi, o saf ve masum haliyle gücünün hiç yetmeyeceği mücadelelere girmek zorunda bırakılması.

shug avery, celie'nın kocasının metresiyken olaylar öyle bir gelişiyor ki celie'nın mentoru ve sevgilisi haline geliyor. kadın kadının yurdudur ve kadının kadından başka dostu yoktur. bunun en güzel örneği oluyor bu ikili arasındaki ilişki. küllerinden doğan kadınlar her zaman içimi ısıtır ve kalbimi coşkuyla doldurur zaten.

kitaptaki erk*kler hakkında fazla bir şey söyleyemeyeceğim, hepsi belalarını bulsun... bir insanın herhangi bir insana bile yapmayacağı şeyleri kendi ailelerine nasıl yapabiliyorlar aklım almıyor. almayacak, almasın da.

kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biri de celie'nın tanrıyı orta yaşlı beyaz bir adam olarak tanımlaması. çünkü öyle olduğuna ben de yemin edebilirim.

kitap her açıdan çok güzeldi bu yüzden de 2025 kitaplarımın en üstlerinde yer aldı. 10/10.

bugün kızımla bu fotimiz çıktı karşıma. bu fotoyu sözlük yazarlarının gençliği gibi bi başlığa atmak lazım aslında. 7 sene öncesi. şu an ikimiz de daha da şişkoyuz canım kızımla :")))

kolıma öyküleri'ni okuyana kadar soğuğu ve soğukla mücadeleyi en iyi anlatan yazarın jack london olduğunu düşünürdüm ama bu kitap hepsini ezip geçti...

kolıma'da çalışma kamplarında yaşadıklarını anlatıyor yazar. 58. maddeden hüküm giymiş siyasi suçlular olarak tüm insanlıklarının, haysiyetlerinin ayaklar altına alındığı, açlık, soğuk ve ağır çalışma şartları altında esasen nasıl da ölüme gönderildiklerini anlatıyor.

şalamov'u şöyle bir araştırdığımda ufak bir şok geçirdim açıkçası. aklımın ve yüreğimin asla almadığı şartlarda 17 sene hayatta kalabilmiş olması müthiş bir dirayet, yaşama isteği ve umut göstergesi.

kitap kısa hikayelerden oluşuyor. her biri apayrı etkileyiciydi. birkaç tanesi aklımda çok daha fazla yer etti. onlardan biri kumanya adlı bölüm. ağaç kesme görevi ile 10 günlük kumanya verilip bir kulübeye gönderilen tutsakları anlatıyor ama kumanya 10 günlük mü belli değil, istedikleri görev ise müthiş bir güç gerektiriyor. yaşlılık, irade ve kadercilik üzerine çok güzel diyalogların olduğu bir hikayeydi.
kazan enjektörü adlı hikaye de bana bizim türk askeriyesinde savaş toplarının ceza almasını hatırlattı. tabii burada olay yukarıdaki güya çok bilgili yetkililerin gerçek yüzünü göstermesiydi. yoldaş kazan enjektörünü çok güzel kınadı yoldaş müdür.
kancık tamara'daki ufak ilahi adalet hikayesi de beni etkileyen bir bölüm oldu. o kadar vahşet ve sefaletin içinde o insanların hayatta kalmak için umuttan başka tutunacak bir şeyleri olmadığını düşününce tüm yaşananlardaki rolü önemli gibi geldi.

okurken her an üşüyüp açlık çektiren bu kitap kesinlikle hiç unutamayacağım kitaplar arasına girdi. tavsiye edilir. puanım 9/10.

başlığın türk kahvesi yaparken karşıma çıkması.... kutlu olsun ne diyim*