14 ekim 2022 bartın'da maden ocağında patlama

bu büyük kazada hayatını kaybeden madencilere allahtan rahmet diliyorum. yaralanan madencilerin de bir an önce sağlıklarına kavuşmalarını diliyorum. tüm ülkemizin ve özellikle madencilerin yakınlarının başı sağolsun.
bu kazayla ilgili halktv'de bir sayıştay raporu iddiası ortaya atıldı. sayıştay raporunda dikkat edilmesi gereken hususlar belirtilmiş denildi. ancak taş kömürü kurumu raporu reddetti. ben az önce google'dan raporu bulup indirdim, gerçekten bahsedilen sayfa var ve dikkat edilmesi tavsiyesinde bulunuyor. bu adamlar hala neyi reddediyor akıl alır gibi değil. önlem almak o kadar da zor değil. birkaç hafta önce bakan o madeni ziyaret etmiş, demek ki kenara atılan bir işletme de değil. o zaman neden böyle büyük bir durum yaşandı? bunun cevabını hiçbir zaman tam olarak öğrenemeyeceğiz çünkü yayın yasağı gelecek bir süre sonra. araştırmacı gazeteciler de üzerinde haber yapamayacak.

ateş yine düştüğü yeri yakacak. bir annenin feryadını duydum evladı için "beni bırakma yavrum" diyordu. aileleri yanacak gidişlerine. bu ülkede ders alınmıyor ki, olan garibana oluyor. yıl 2022 olmuş, teknolojide ne noktalara gelinmiş ama madende çalışma koşulları hâlâ aynı, denetimsizlik hâlâ devam.
hiç ders alınmıyor hiç. bu ülkenin sefasını eller sürüyor. garibanına da çilesini çekmek kalıyor.
çok çok üzgünüm.

çok üzücü. çok çaresiz saatler süren bir bekleyiş. babasını bekleyen çocuğun 'ben bu acıya dayanamam' dediği yerde kaldı bütün fikrim. bu acıyla dün geceden beri yüz yüze kalan bu acıya dayanmak zorunda bırakılan onlarca yüzlerce insan. mümkün olan en az acı ve tahribatla atlatilması ümidimiz. fakat bu ilk değildi bu son da olmayacak. belki bu defa diyorum bir pay çıkarılır bir ders alınır. sanmıyorum ama keşke bu son olsa.

son olmayacak. daha çok can kaybedeceğiz bu ülkede. ders almayacağız. unutacağız. hesap sormayacağız. bir sonraki faciada yine isyanımızı kullanmak üzere kısa sürede onu rafa kaldıracağız. vah gidene.

katilleri açıklıyorum: yaşam bölmelerine hayır diyenler, yöneticiler ve patronlar.

ateş düştüğü yeri yakar allah rahmet eylesin, ailelerine sabır versin.
bu ülkenin iki gün yüzü gülmeye gelmiyor.

söyleyecek çok ley var ama kelimeler kifayetsiz.. 40 can 40 ocak söndü be. ne dersek diyelim boş……

bu kaçıncı? soma'dan önce oldu ,soma'dan sonra oldu, bartın'dan sonra da olacak. olacak hatta felaketin ben geliyorum demesine rağmen olacak. madenciler can güvenlikleri için, hakları için aylarca protesto ettiler, direndiler. ne oldu? kim umursadı onları? madenciye tekme atana ne oldu? neden bu ülkede felaketler sadece yaşandıktan sonra birkaç gün tartışılıp hiç olmamış gibi devam ediliyor. maden faciaları olsun, depremler olsun, sel felaketleri olsun... önlem yok, alınmasını isteyen sesini çıkarmaya çalışanlar da susturuluyor. işin kötü tarafı artık felaketlerden haberimiz de olmayacak, gerçek zararı öğrenemeyeceğiz, öğrendiğimizi de paylaşamayacağız. gene hiçbir şey olmayacak çocuklar babasız kalacak, anneler evlatsız kalacak, kadınlar eşsiz kalacak. geride kalanları da kimse umursamayacak, kayıplarının acılarıyla kuru ekmeğe muhtaç kalacaklar.

41 kişiye allah rahmet eylesin, yakınlarının başı sağolsun. söylemeye gerek yok, adam akıllı bir hukuk sistemi olup da denetim sağlansa hiçbir maden ocağı işletmecisi keyfi hareket edemez ve paşa paşa önlemleri alır. hukukun olmaması böyle her anda yakalıyor işte insanları.

yeni sansür yasası ile bu korkunç ihmal dolu olaylardan sonra hesap soramayacağız. sorumlular kim diye soramayacağız vs. vs.

21.yy'de hala bu kazalar oluyor ve iktidar zihniyeti "kader" diyor. çıldırmamak el de değil.

“bağırsam neye yarar, nasılsa duymazlar!
ben bir kömür ocağının onulmaz göçüğüyüm;
içimde cesetler ve daha ölmemişler var.”

metin altıok

uzay çağında olduğumuz bu dönemde cehaletimizin bedelini canlarımız la ödüyoruz. öfkelenmemek elde değil

iş işten geçtikten sonra uzmanlar televizyon karşısında olması gerekeni anlatıyor.

40 kişi ölmüş.
40 ev demek,
40 eş,
40 baba demek,

kolay değil hiç kolay değil.

vefat edenlerden bahsederken şehit denilmesi. şehitlik milli bir kavram.

iyi ve güzel şeyler olunca rabia işareti eşliğinde ümmet denilmesinden, vatandaşlardan bir kısmının otomatik olarak başarıdan dışlanmasından ama her felakette, ihmallerle dolu her acı olayda ama milletiz denilmesinden; yiten canlar şehittir denilmesinden çok sıkıldım. tiksindim.

millet ve ona dair her şey ölümde mi var bir tek? ölmezsek ümmetiz ölürsek millet öyle mi yani? ben çok sıkıldım bu ülkeden hem de çok.

asıl acı olan ise patlama olduktan sonra sayıştaş bunu önceden kesin söylemiştir ve önlem alınmamıştır diye insanların sayıştay ın sitesini kontrol edip aynen öyle olduğu gerçeği ile yüzleşmesidir....

vefat eden işçiler arasında benden küçükler var, yeni evliler, çocuk sahibi olanlar,... o kadar acı ki. biz dayanamıyoruz bu olanlara. peki ya yetkililer nasıl rahat uyuyor geceleri?

canımızın gram önemi yok. biz ölürüz yarın başkaları çalışmaya devam eder. çünkü bunlardan başka çaremiz yok.

vicdansızların yüzü de kızarmıyor. kurum içinde terfiler, yitip giden canlar için kısacık süreli hapis cezaları ve bunların para cezasına çevrilmesi çok korkunç.

kader...