ahlaksızlığın sebebi yoksulluk mu kültürsüzlük mü sorusu

"bu sefalet dolu günlerde beni korkutan şey,acaba insanların ekonomik yoksullukları ahlakça gerilemeleri ve kaba alışkanlıklar edinmeleri mi ?yoksa düşünme kabiliyetlerinin zayıflığı ile kültürsüz oluşları mıydı? " (adolf hitler-kavgam)
bu pasaj ;o dönem insanlarının hırsızlık yapması , kadınları aldatma gibi olaylardan sonra söylenmiştir.
sormak istediğim ahlaksızlık kültür eksikliği ile mi yoksa yoksulluk ile mi gelir. yada ikisi beraber bombastic bir karışım mı olur.
kendi kanımca kültürsüzlük.

bence ikisi de değildir, şeytana uymaktır. şeytana uymak dediysem bu bütün suçu şeytana atmak manasında değil. aynı şeytan bize de neler fısıldıyor ama biz ona kulak vermiyoruz.

(bkz: girift meselelerde bugün)

kültürden kasıt dini değerler olabilir bozulmamış hristiyanlık ve yahudilikte (doğru yaşanan)islam da insana kötülüklere karşı yaklaşmamalarını önerir hatta bazen yasaklar. hristiyanlıktaki 7 büyük günah gibi misal bu da insana belirtilen kötülükleri yasaklar.

ahlaksızlık yoksulluktan doğar bence, çünkü sistem insanı çaresiz bırakır. kültür eksikliği değil, sömürü ve eşitsizlik..
yoksulluk, insanları temel ihtiyaçlar için sınırları zorlamaya iter. örneğin ekmek bulamayan birinin çalması ahlaksızlık değil, hayatta kalma meselesidir gibi. kültür eksikliği olsa da, bol parayla insanlar hala adaletsiz davranabilir, ama yoksulluk, zorunlu ahlaksızlığı tetikler.

toplumları ayakta tutan iki tane direk vardır. bunlardan birincisi ekonomidir. bir diğeri ise dindir. bir ateist yönetici ele alalım. eğer akıllıysa ekonomi yokken dinin yok olmasını istemez. inanç bir oto kontrol getirdiği için her yöneticinin işine gelir. bizim ülkede hem ekonomi hem din aynı anda paramparça oldu. siyasal islam ele geçirdi ülkeyi. haliyle herkes bir üstündekinden ne görüyorsa onu uyguluyor. en son patronlarınıza kadar geliyor iş. sonra çalışanlar da onları görüyor iş yerleri de kaosa giriyor.

burada da biat kültürü ortaya çıkıyor. ancak bu biat kültürü asla kalpten değil. bunu yöneticiler de biliyor. her zaman köprüyü geçene kadar ayıya dayı diyelim mantığı beyinlere yerleşmiş. ama o köprü her gün daha çok uzuyor bunu fark etmiyor kimse. haliyle bu bizi nereye götürüyor? şark kurnazlığı durumuna.

işte kültürel noktada burada eriyor bizim millet. istisnasız her kesimde şark kurnazlığı var. günü kurtaralım ve ahlak satalım yeter deniyor. mesela birini hedef alıp onun ahlaksızlığını yeriyor. ama kendisi içten içe yerdiği şeyi yapıyor veya yapmak istiyor. üstüne üstlük karşıyı yererken " bak ben onu eleştiriyorum. yani ben öyle değilim " demek istiyor. bu yöntem makamlar mevkiler gibi bir çok kapıyı da açıyor. ilgi çekiyor.

"haksızlığın karşısında susan dilsiz şeytandır." diye harika bir laf var. bunu kültür haline getirmemişiz mesela. en dindar insanda bile bunu göremiyoruz. neden? şark kurnazı çünkü.

haliyle ne din için ne para pul için ahlak giysisini giymeyenlere selam olsun diyelim. ahlak sebep yokken iyi olmaktan ve prensip edinmekten gelir. bunu başaran varsa bu topraklarda kendisi ile gurur duyabilir. çünkü başka kimse duymayacaktır.

bazı toplumlarda evlilik dışı ilişki yaşamak ahlaksızlık sayılırken, bazı toplumlarda bu davranış başka insanları ilgilendirmez. bazı toplumlarda vergi kaçırmak ahlaksızlık sayılırken, bazı toplumlarda gündelik hayatın normallerinden sayılır. bazı toplumlarda aldatan eşi öldürmek onurlu bir davranış olarak görülürken, bazılarında düpedüz cinayet olarak görülür.
hangi davranışlardan bahsettiğinizi belirtirseniz, ona göre açıklama yapmak daha kolay olur.

der albert camus. aç insan iyi insan olma şartını bir tarafa bırakıp karnını doyurabilmek adına her türlü ahlaksızlığı yapmaya meyillidir.

gelir adaletsizliği tüm kötülüklerin anasıdır..

kültür dediğimiz kuşaktan kuşağa aktarılır ve bu aktarım yaşanırken evrim geçirir. sadece aile yapmaz bunu, eğitim sistemi dahil toplumun tümü rol oynar.

bugün almanya'da ve diğer ab ülkelerinde neredeyse 40 yıl çalışıp emekli olmuş insanların üç kuruş maaş artı biraz sosyal yardım almalarına geçinmekte güçlük çekmeleri ve buna rağmen gururlarına yediremedikleri için kötü şeyler yapmamaları, gıda ve giyim konusunda ücretsiz, uygun fiyatlı, hatta ikinci el mallara yönelmeleri; geri dönüşümü az da olsa para kazandıran çöpleri toplayarak ek gelir peşinde koşmaları ile bu ülkelere sonradan göçüp neredeyse bu insanlar kadar sosyal yardım alanların, dil ve iş kurslarına katılsa da katılmasa da çalışmaktan kaçınıp kriminal faaliyetlere girişmeleri sadece ahlakla, ekonomiyle, o anki insanların dünya görüşüyle ilgili değil. bu bir süreçle oluşturulur.

o avrupa'daki medeni insanlar topraktan bitmediler, üç günde ortaya çıkmadılar, uzaylılar tarafından getirilmediler. 19. yy'da tüm avrupa ülkeleri kendi taşralılarını, kente geldikten sonra sırtlarından sopayı eksik etmeyerek medenileştirdi. özellikle 1850-1950 arası yüz yıllık süreçte... sonra meydana "yav biz bunları yaptık ama yanlıştı, bundan sonra her kültürü olduğu gibi kabul edelim, kimseyi zorla ya da güzellikle modernleştirmeyelim" diyen ibibikler çıktı ve olaylar gelişti. en sonunda ortaya, kendi halkına davar gibi davranan çin hc'yi övüp, geçmişte çok daha azını yapan batı'yı yerin dibine sokup ırkçılıkla suçlayan dalyapraklar çıktı.

sonuç: ciddiyeti severim, disipline hayranım.

o modernleşme dönemini canlı yaşayan ziya paşa da güzel söylemişti: nush ile uslanmayanı etmeli tekdir, tekdir ile uslanmayanın hakkı kötektir.

yoksulluk kültürü yozlaştırır. kültür yozlaştıkça da ahlak yozlaşır. birbiriyle ilintili durumlar.

genelde cennete gideceğine inanmış dincilerdir. bknz taliban.

cahillik.

yoksulluk bahane, kültürsüzlük de tamamen tercih.
parasızlık insanı çaresiz bırakır ama başkasının sınırını çiğnemeye mecbur etmez.
aynı yoksullukta onurunu koruyan da var, gücü eline geçirince ilk fırsatta arsızlaşan da.

mü olarak ele aldığımızda ben mu olarak varsayımsal yaklaştığımızda yine ben olarak cevap verilecek soru.

eğitimsizlik.
aile (aile içi davranışlar).
çevre.
iman ve inanç eksikliği.

en büyük sebep; eğitimsiz aileler ve bu eğitimsiz ailelerin daha da eğitimsiz tohumlarıdır.

siz ne yediklerinizi icinizde nasil bir isleme tabii tutuyorsunuzda boyle enteresan fikirlerler doguyor beyninizde?
ıman ve inanc eksikligiymis....
cami tuvaletlerinde birbirine sakso ceken dayilar, basortusunu cikarmadan kocasinin bi abisiyle, bi kardesiyle beraber olan basortulu bacilarimiz falan hep ateistler zaten....

yobazlık, yobazlar..............
hep ahlak mahlak birşeyler anlatırlar ama kendilerinin bir ahlaklı işini kimse göremez.
yoksulluk da yobazlıkla gelen bir şeydir.

sosyolojik soru.
yoksulluk ya da kültür ile bir alakası yok. aslında ahlak dediğimiz şey tam olarak nedir? ahlak denilince aklımıza ne gelir? yalan, iftira, meme, saç, meme çatalı, rüşvet, yolsuzluk, adam kayırma, hemşehricilik, fitne, yine meme... ahlak putumuz tam olarak yetiştirilme tarzına eşlik eden toplumsal reaksiyonlar zinciridir. zincirin halkaları toplumdan topluma değişir. doğu toplumlarının ahlak anlayışı fermuar aralığından peyda olmuş at gözlüklü bakmalardır. batıdaki ahlak anlayışı daha toplumsal daha kolektiftir. yoksulluğun tetikleyici bir gücü olmakla birlikte salt yokluk yeterli değildir.

bir toplumda öpüşen bir çiftten rahatsız olup birbirine bıçak çekip birbirini yaralamak isteyenleri hayatın normal akışı olarak görmek, anormal bir davranış olup ahlaksızlık tam olarak budur diyebiliriz. bu da bakış açısı farklılığı.