ama kafamız nasıl güzel radyo programı

bana dondurma borcu olan bir yazar arkadaşın da yayıncılık yaptığı program.

yo yoo, ısrar etmeyin adını vermem..*

küçük yolların büyük yolcusu bu arkadaş,
bir gün benim yoluma da çıktı, zebellah gibi yolumu kesti desek daha iyi de neyse, kibar olacağım. *

ama hayır, adını benden alamazsınız, nöğğğ!

öğrendik sonunda, yetinmek erdemdir
susmak en güzel sesi tanrının.
ne aptallık, biriktirmek durmadan
bir gün dünyada bırakacağın şeyi.
sonra bak yağmur aynı yağmur
güneş seçerek mi doğuyor üstümüze...
bütün dertlerimize hazır çareleri var
peygamberi 900'lü telefonlar
yeni bir dinin ayininde
kutsuyoruz birlikte yeni tanrılarımızı.

diyen şükrü erbaş ile

başkalarının aklıyla yetinmek hoşlarına gidiyor, alışmışlar bir kez!

diyen dostoyevski’nin arasında bir yerlerde bekliyoruz…

ama kafamız nasıl güzel 23’te efenim…

yetinmek biraz da şartlarla ilgili bence.

yetiniyor muyum? evet.

yetinmek ister miydim? sanmıyorum.

sevgili sözlük ahalisi öncelikle umarım 2022 hepimiz için sağlıklı, mutlu, huzurlu, şanslı ve güzel bir yıl olsun.

biz bu akşam yokuz ama bir mani olmaz ise haftaya görüşmek üzere; sevgiler, saygılar, mutlu yıllar...
bizi özleyin anacım *

selamlar sevgili sözlük ahalisi,
hepimiz seviyoruz bir şeyleri bu hayatta... kimi ailesini, kimi sevgilisini, kimi tuttuğu takımı seviyor delicesine... peki ne ifade ediyor bizim için sevmek ya da nasıl ifade ediyoruz sevgimizi... nasıl seviyoruz... küçük bir zebellah ile birlikte hazırladığımız ama kafamız nasıl güzel programında sevmekten bahsedeceğiz. saat 23'te sözlük radyodayız efenim bekleriz...

öyle büyümüş ki içimizdeki yalnızlık, sevilmeyi beklerken, beklemeyi sevmişiz.*

uyarın beni, saati geldiğinde. bugün işim yok ve rahat rahat dinlenerek dinlerim. iyi yayınlar...

bedava içki dağıtılıyorsa ön sırada dinleyeceğim program.
adına yakışır olsun.
adres atayım mı?

küçük bir zebellah'ın bana hala bir dondurma ve bir şarkı borcu olduğunu hatırlatan yayın.

yok ağlamıyorum, öyle işte ya...

yetiştim editi : iyi yayınlar demeyi unutmuşum pardon, kolay gelsin.*

iyi akşamlar sözlük, iyi akşamlar sevgili yazarlar...

1966 yapımı vesikalı yarim'de izzet günay türkan şoray'a "sevmek de yetmiyormuş, çok eskiden rastlaşacaktık" diyecekti.

1977 yapımı, kadir inanır ve türkan şoray'ın oynadığı selvi boylum al yazmalım'dan en çok hatırlarda kalan replik "sevgi neydi? sevgi iyilikti, dostluktu, sevgi emekti."

günümüz peki;
gerçekten sevmeyi biliyor muyuz?
sadece sevmek yetiyor mu?
biz sevgimizi nasıl gösteriyoruz? gösteremiyor muyuz?
ya da o ölüp bittiğimiz, yürek dağlayan sevdalardan geriye ne kalıyor?
çelik'in de dediği gibi "kim tapar giyindiğin bir sıradan kazağa? söyle yarim, kim daha çok seviyor?"

hüzün candır ile beraber hazırladığımız ve bence çok derin ve anlamlı bir konu olan sevme hakkında konuşacağımız ama kafamız nasıl güzel radyo programı saat 23’te sözlük radyoda!

bizleri yalnız bırakmaz ve bu konudaki düşüncelerinizi bizimle paylaşırsanız çok mesut oluruz efenim...

sevmek ne uzun kelime.
derin deniz mavisi.
ne zaman geleceksin gelsen ya güzel buralar.
hem sana bütün olmayı öğretirim.
göğsünde kaybolurum hüzünlendiğim dakikalarda,
çünkü senin omuzlarında ağlamanın deniz manzarası var.

23'te başlıyoruz sayın dinleyen, bekleriz...

konu sevmek olunca aklıma bu geldi, bu arada şairler daha güzel sevmiyor ağızları laf yapıyor, gerçek sevgi dilde değil gönülde.

kara sevda olumlanamaz, çok bencilce.

not: adam güzel konuşuyor da ona eşlik edemiyor diğer arkadaş. adamın fikirlerine katılıyorum demiyorum, kendini ifade edebiliyor, düzgünce bir yorum yapıyor ama kadın çok kem küm ediyor. hiç bi' fikri yok gibi. sönükleşiyor bir yerden sonra tüm yayın.

geç mi kaldım acaba, tavla unutturdu programı. iyi yayınlar...

ne çalıyor şu an ?

insanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor.
sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık görmediği için.
düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.
konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.
duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için.
yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için.
unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi birşey vermedigi için.
ve ölmekten korkuyor aslında yaşamayı bilmediği için.

william shakespeare

bu gece bizlerle olup kıymetli tanımlarıyla programa renk katan, tanım girmese bile bir yerlerde bir şekilde bizi dinleyen tüm dostlara sonsuz teşekkürler… haftaya yeni bir konuyla sevgili küçük bir zebellah ile karşınızda olacağız. o vakte kadar sağlıcakla kalın efenim…

uykunun içinde bir rüya,
rüyamda bir gece,
gecede ben...
bir yere gidiyorum,
delice...
aklımda sen!
özdemir asaf

merhabalar sözlük, merhabalar sevgili yazarlar...

hüzün candır ile beraber hazırladığımız ve bu hafta rüyalar hakkında konuşacağımız ama kafamız nasıl güzel radyo programı saat 23’te sözlük radyoda!

siz de bu konuda diyecekleriniz varsa bizlerle paylaşın olmaz mı? korkunçlu olmasın ama ben korkarım. *

bekleriz efenim....

“yan yana uyuyamayanlar
yan yana uyanıyor bazı sabahlar
uzaktan…”

ama kafamız nasıl güzel 23’te…

rüyalar konseptini sevdim.
konkunçlu geliyor bir tane.
beni çok etkileyen aklımdan hiç çıkmayan bir rüyamı anlatacağım. sonradan bu rüyayı bir arkadaşa anlattım üzerinden birlikte bir hikaye yazdık, adını bahçe koydum.* rüyamın ismi bile var düşünün.*
hikaye çok uzun olduğu için ben direkt gördüğüm rüyayı anlatıyorum.

deniz kenarında ahşap bir evin içindeyim. yalnızım ve etrafta çok fazla kuş var. dışarı çıktığımda yüzüme çarpıyorlar. içeri geçiyorum sanki o evden kurtulmam gerek. ters giden bir şeyler var. mutfakta arka bahçeye açılan büyük bir kapı var, kilitli. bir ses duyuyorum, sakın açma!. rüya bu canım, bari orada cesaretli olayım diyerek kapıyı açmaya çalışıyorum. kapıyı açtın, o halde gözlerini kapat! ilk uyarıyı dikkate almamışım ikinciyi neden alayım: gözlerim açık, dışarısı fırtına, etrafta uçuşan kuşlar ve ormanın ürkütücü sesi eşliğinde denizi ve gösterişli beyaz bir evi görüyorum. oraya doğru büyük bahçeden yola koyuluyorum. yanlız bir masa etrafında dört kişi var. hepsinin gözleri siyah bant ile kapatılmış. denize doğru oturuyorlar, yürüme sesimi duyduklarında kıpırdıyorlar. ürkütücü bir görüntü, rüya da ecel terleri döküyorum. geriye dönemiyorum geldiğim yerlere karanlık çökmüş. aydınlık olan sadece o beyaz evin yolu. önlerinden geçmem gerekiyor, ne kadar yaklaştıysam o kadar üzerime kuşlar geliyor. kuşlarla çarpışıyorum, onların önüden geçiyorum, tir tir titriyorum. bacaklarım tutmuyor, başlarını bana doğru çeviriyorlar ama hiçbir şey yapmıyorlar. biri ayağı kalkar gibi oluyor, arkama bakacak cesareti bulamıyorum, yanlızca beyaz eve doğru ilerliyorum. yaşadığım korku dehşet. tam evin yoluna giriyorum, arkama bakıyorum dördü de oturduğu yerde. bir oh çekip beyaz eve varıyorum. kapıyı tıklatıyorum. kapı açılıyor kendiliğinden. hiç korkmadan içeri giriyorum çünkü o ev kurtuluş biliyorum. aklımda kalan son şey evin her yerinin turuncu bir ışık altında olması. uyandım burada ve uzun bir süre kendime gelemedim.* rüyanın garip bir dokunuşu vardı, çözemedim.

gecede gizli bir ışık
ışıkta saklı bir umut
umudun içinde küçük bir kıvılcım
yanar içten içe sessizce ve derinden

kulağımda sessiz bir fısıltı
gözlerimin derinliğinde bir ışıltı
kalbimde de hafif bir çarpıntı
bir bakmışım, uykudan uyanan ben...

ormancidan selam olsun programa. müsait değilim bu arada. iyi yayınlar.

23 yazıyor, müsait olabilirim.