ama kafamız nasıl güzel radyo programı

rüyalarda sen, sende bir ben
içimde tatlı bir heyecan
uyur uyur ve uyanırım ansızın
tekrar kapatırım gözlerimi
seni düşlerim gecede
girse rüyalarıma can sızım...

çocukluğumda sık sık görürdüm kötü rüyalar. bunun sebebi de hayalperest olmam herhalde. neyse benim rüyalarım çocukluğumda kalsın. bir gün anlatmak istersem eğer para verip psikolog a giderim. para verince daha tatlı ve heyecanlı anlatırsın. *

birhan keskin'in "taş parçaları" şiirinin seslendirilmekte olduğu program. sırf bu sebepten kalbimi çalmış olup, bu gidişle programı düzenli takip etmeme de sebep olacak şiir.

29 ocak cumartesi gününden herkese merhabalar...
bizi dinleyen tüm ponçik yazar arkadaşlarımıza tanıdık geldi değil mi bu selamlama?
evet hüzün candır'ı taklit ediyorum *.

efendim biz bugün pek değerli dostum ile şiir konusunda hasbıhal edeceğiz.
biliyorsunuz her hafta illa da okur kendisi bir-iki şiir, hatta birhan keskin'in taş parçaları * şiiri bizim programın olmazsa olmazıdır. durduramıyoruz efendim okuyor. eminim birhan keskin bu şiiri bu kadar okuyan hayranını bilmek isterdi. girişimlerim olabilir bu konuda hakkımı saklı tutuyorum.

bu arada tarihteki ilk şairin bir kadın olduğunu biliyor muydunuz? ben bilmiyordum. elbette dersimi çalışmakla beraber hep olduğu gibi ortada farklı bilgiler var ve benim kafam karışık.
ilk şairin sümerli ve kadın olduğu net ama hikaye karışık. sevgili hüzün candır bizi bu konuda da biraz aydınlatır diye düşünüyorum.

bir günde ama kafamız nasıl karışık diye program yapabilir miyiz acaba? *

sizin de şiirle ilgili diyecekleriniz veya merak ettikleriniz varsa *, sevdiğiniz şiirler varsa ya da sadece siz de taş parçalarını seviyorsanız bekleriz efendim.

ama kafamız nasıl güzel radyo programı saat 23’te sözlük radyoda!
buluşmak üzere...

biz iyileşmeyiz diyor ilhan
biz iyileşmeyiz bunu bil, diyor.
biliyordum: ağırdı
biliyorum: çok ağırdı
biliyorum: adım adım
…
ben seninle sevgilim
mutsuz ama bahtiyardım.

gece uzun mevzu derin...* ama kafamız nasıl güzel 23'te efenim, gelin şiirlerden bahsedelim...

introsunu her dinlediğimde boş bulunup kahkaha attığım... birbirinden tatlı iki yayıncımız, bugün bize birhan keskin'den yola çıkıp şiir temasını seçimişler. normalde şiirle sorunlu bir ilişkisi olarak yumuşak karnım ve hemşerim birhan keskin seçiminden dolayı tuvalete bile kalkmayarak dinlemeyi düşündüğüm yayın.

isimsiz şiir olur mu hiç?
insan güzel yürekli olunca olurmuş.
şiir okuyanındır ismini vermekte onun hakkıdır diyen şairimiz.
çok sevdiği, hayatını oluşturan arkadaşını kaybettikten sonra.

tanıştığımda şiirlerini çok sevdiğimi söylemiştim.
şiirlerine dizilmiş iltifatlar mutlu ediyordu şairimizi.

ara sıra da yardım ederdim istemese de.
zorlanıyordu bazen yardım istemezdi ama,
istekli olduğumu da bilirdi ses etmezdi.
severdi beni, şiirlerini sevdiğimden mi bilmem.

bir insanın başka bir insana duyduğu sevgiyi,
görmüştüm, imrenmiştim de dostluğuna.

dostuna yazdığı 46 sayfalık şiirin hepsini buraya sığdıramam fakat bir bölümünü paylaşabilirim

yabancısı olduğum program, fırsat bulmuşken radyoyu açtım.tok bir ses şiir okuyordu,tam moda girecekken şiir bitti gülüşme sesleri..
tok ses geliyor buradan devam ediyorum yine bir şeylere gülünüyor.(bkz: ama kafamız nasıl güzel)herhalde benim kafam güzel.neyse ki şarkı arası verildi de biraz kendime geldim.
anlık tok sesli abi şiire başladı.*

şiir okuyamayan arkadaşa selamlar.* alıştım,dinlemeye devam.iyi yayınlar.

herkese merhabalarrrr,

günler hızını tespit edemediğimiz bir şekilde birbirini kovalıyor uzun zamandır, ben takvim kullanmayı zorunlu durumlar hariç bıraktım ve geldik yine bir cumartesi gününe.

ilkokulda bize şöyle ezberletmişlerdi mevsimleri; ilkbahar, yaz, sonbahar, kış.
o zamanlar bilmezdik ilkbahar demek gevşeyen gönül yayları demekmiş, aşkmış, gönlü birine düşmekmiş,
sonbahar, kış ise; ayrılık, hazan, hüzün...

biz hüzün candır ile bugün kışı, kar ve yağmuru ve bize etkilerini konuşacağız.
ben ve olur olmaz gülmelerim, hüzün candır ve her an okumaya hazır olduğu şiirleri ile sizleri bekliyoruz efendim.

sever misiniz kışı? yoksa kendisinden hiç haz etmez misiniz?
camın önünde iki eliniz ile kahve kupasını tuttuğunuz bir yağmur pozunuz var mı peki sizin de? *

yazın bize düşüncelerinizi, konuşalım olmaz mı?

ama kafamız nasıl güzel radyo programı saat 23’te sözlük radyoda!
buluşmak üzere...

bak dışarıda yağmur var
görüyor musun
çabuk geçer bilirsin
kirpiklerin ıslak ağlıyor musun
hiç değişmemişsin...*



ama kafamız nasıl güzel saat 23'te bekleriz efenim...

iki kişilik tatlı bir radyo sohbeti.
eski radyo dinleme zamanımı yaşatır böyle yayınlar. ışığı söndürüp gece karanlığında trt radyosu dinlediğim nostalji zamanlarıma döndüm.

kışın sabah doğmadan kalıp okula veya işe gidip yine akşam, akşam ezanında eve gelmek gerçekten kışın tadını bozuyor. onun dışında karın yağması akşam dışarı çıkıp eğlenmek aşırı eğlenceli tek sıkıntı bu yıl ilk defa belime kadar kar yağdı ve evde mahsur kaldık dışarı çıkamadık. bence kışın en güzel yanı kar yağması olabilir, gerisi eziyet oluyor.

uyuyakaldığım için kaçırdığım yayın. kime ne bundan gerçi de niyetlenmiştim. üzüldüm. çok da üzülmedim. biraz.
uyumasam iyiydi.

sığamıyorsan eğer bir yerlere,
ne önemi var bir evin?
gidebileceğin bir yer yoksa eğer,
ne anlamı var başını alıp gitmelerin... *

merhabalar sevgili sözlük yazarları, biz geldik...
gündem kötü, haberler kötü, iyi şeyler pek yok ve bazen insanın içinden pek bir şey yapası da gelmiyor ama bir yandan da hayat devam ediyor. telafisiz şeyler olmasın diye temenni ederek biz bu akşam önce kendimize, sonra sizlere sormak istiyoruz.
kendimizle aramız nasıl?
klişe evet, yüz puanlık anket sorusu evet ama gerçekten kendinizle aranız nasıl?

mega starımız, canımız ciğerimiz tarkan mesela diyor ya;
parçalı bulutluyum
ama hâlâ umutluyum
dünya gözümden düştü
bu kadar acı yeter...

veya superstarımız, yıkılmayan çınarımız, allah nazarlardan korusun ajda pekkan'ımız diyor ki eğlen güzelim şarkısında;
düşün düşün aşamıyorum engelleri
varamıyorum yanına çarelerin
yıkıl duvar göremiyorum enginleri
gidemiyorum bırakıp uzaklara...

ya da duydunuz mu bilmem şöyle bir şarkı var; *
aklım başımda değil,
dostlar yanımda değil,
kimse umurumda değil,
sanırım her şey yolunda...

nasıl kendinizle aranız sayın dinleyen? yazın bize...

hüzün candır ile hazırladığımız ama kafamız nasıl güzel radyo programı saat 23’te sözlük radyoda!
buluşmak üzere...

yaralı tepeden tırnağa herkes yaralı
alışılmıyor acıya yok kaidesi kuralı
kanayıp ne kadar tutabilirsin gül uğruna dikeni
ne gelen anladı ne giden olanı biteni…

selamlar...

içinizden martı gibi geçiyorum..

en son yürükulum ile yola çıktım küçük bir zebellah bilir. ah başıma neler geldi .. o sarı tekne beni yanlış kıyılara vurdu.
vardığım yer sanırsam beykozdu.
tek tesellim martılardı onlar da bir anda doluştu, karşılama senfonisiyle güzel bir ahenk oluştu.
kısa sürdü bu hava, karanlık çöktüğünde her biri ortadan kayboldu..
karadan evime varmaya çalıştım, köklerim kuzguncuktu.
kandilli de bir balıkçı teknesinin halatı koptu. balıkçının 'olduramadım' deyişiyle yüreğim burkuldu.
yamacıma bir şarkı sokuldu:

bıktım usandım bu hataları tekrârlamaktan
onun bunun adına film olmaktan
özendim, bezendim her seferinde
bu defa acaba olur mu diye

ama kopuktu kopuktu, zincir olduramadım
ne yaptım, ne ettimse olduramadım

ah balıkçı üzülme, sadece sen değilsin olduramayan. vişnede de var sen de olan.
radyoyu açtım, bu sefer çalan şarkı mfö den:

boş laf bunlar hepsi bahane
hâlim ne kötü ne şahane
nedir bu böyle aynı hikâye?
suç kimde, neden böyle?

neden böyle sizce?
niye bu kadar endişe?

kendimle parçalı bulutlu benim.. bazen öpesim bazen boğasım var..

ama şu sıralar,
çat diye çatlamak üzereyim
neresinden tutup da düzeleyim
ortağı olmuşum düzeneğin
kendimi boğasım var.


çakkıdı çakkıdı diye diye vardım kuzguncuğa...

kendimle aram son zamanlarda her zamankinden çok çok daha iyi.sanki cok uzun yıllardır evli olup, yaşlılık döneminde birbirine minnet duygusu ile bağlı olan yaşlı bir çift gibiyiz. bunu söylemek, söyleyebilmek gerçekten çok güzel bir duygu. insanın dışarıda olan tüm olumsuzluklara rağmen kendini sevebilmesi, kendisi ile dost olabilmesi, kendisine yardım edebilmesi, şefkat ve merhamet göstermesi, kendi tarafını tutabilmesi kendisini olduğu gibi kabul edebilmesi bence pek kıymetli.

şöyle gözlerimi kapatıp geçmişe gidiyorum. kendimi hiç sevmeden, kendimden kaçar gibi yaşadığım, benden başka herkesin güzel, anlayışlı, zeki olduğu yıllar çok şükür geride kaldı. ben o yıllarda kendime düşmandım. kendimi tanımadığım, sınırlarımı bilmediğim, kendime guvenmedigim içinmiş. kendimle başbaşa kalmamak için her an yeni bir insan tanımaya çalışıp, sürekli meşgul olup, geçersiz hayallere kapilip, her defasında yüz üstü bırakılıp ve ya her defasında yanlış ata oynayıp sonra utanç ile kendi kapıma döndüğüm günlerde yaptığım tek şey evlatlarını terk eden ebeveynler gibi dolasirdim. sonra içimdeki o küçük kız çocuğu soguktan üşümüş parmakları, üstü başı kır pislik içinde, yalnız,sevgiye aç bir şekilde benden yalnızlığımızı dilenirdi.

hani ünzile sarksında korkar durur gitmez
köyün en son çitine
inanır o sınırda dünyanın bittiğine dediği gibi ben kendi sınırlarımın, yeteneklerimin, ihtiyaçlarımın neler olduğunu artık biliyorum. başkalarına bakarak değil kendime bakarak daha mutlu ve güçlü olduğumu fark ettim. o küçük kız çocuğunun elinden tutup sıcacık yuvamda başbaşa egleniyoruz.
yapamadığım şeyler için kendimle tartışmak yerine kolumu omzuna dolayıp, "amaaann, boşver!!! hadi gidip bı kahve yapalım, kütüphaneden aldığımız kitabın iade günü yaklaşıyor,okuyalım azıcık." diyorum. bir başkası ile gerçekten içimden gelerek dertleşmek. sohbet etmek,birine bir şey anlatmak için uzun zaman geçmesi gerekiyor artık. öyle iyi anlaşıyoruz ki kendimle, başbaşa kalabilmek için yeni tanışmış aşıklar gibi heyecanla bekliyoruz.
allah herkese nasip etsin dediğimiz bir duygu hali.

tanım: dışarda olmak zorunda olduğum için yine dinleyemeyecegim çok sevdiğim yazarın radyo programı. iyi yayınlar. *

ben kendimden memnunum ya.
valla billa.
beni iyi idare ediyor.
hüznümü bile gülümsemeye eviriyor.
buda mı başıma gelecekti diyorum
çok uzaklara bakıyorum.*
dudağımı burup, başımı camın kenarına dayıyorum.
sonra bir üşüme geliyor içime.*
tüm hücrelerime yayılıyor hüznüm.
ağzıma vişne tadı geliyor.
ne oluyor lan diyorum,
sonra kendim bana diyor ki,
bak şurda bir yıldız var,
sana bakıyor farkında mısın?
hadi ya diyorum,
niye bana baksın ki diyorum,
kız boşver diyor,
havaya gir işte, sana bakıyor diyorum
bir tane vuruyor kafama
kafamın acısı yüzünden, hüznüm kaçıp gidiyor.
cin çıkarır gibi hüzün çıkarıyor içimden
şiddete meyyal bir şey, kendim.
bazen, onu bana karşı saygısız görüyorum ama gene kafama vurur diye sesimi çıkartmıyorum.
canım kendim, bende seni seviyorum.
t: varlığı ile huzur veren yazarın radyo programı.
dinlemede olacam.

bazen o kadar çok kavga ediyoruz ki...
küsüyoruz uzun bir süre. birbirine mecbur iki sevgili gibi bir evin ayrı köşelerinde geçmesini bekliyoruz sinirimizin ama ayrılamayacağımızı anladık sanırım. her defasında dönüp dolaşıp barışıyoruz sonunda.
bazen o kadar çok kırgınım ki.
sarılmak zorundayım ona. küçüklüğüm o sarıldığım. çok üzülüyorum ona. "gel bakalım üzülme bu kadar" diyerek kıyamıyorum kendime. sarılıyorum uzun uzun. "senin suçun değil herkesin yaptığı hatalar onlar" dedikçe bir tarafım "yinede yapmamalıydın"diyor.
bazen bir anne gibi şefkatliyim bazen o kadar sinirliyim ki köşe bucak kaçıyorum kendimden. galiba o kavgaların sebebini de şimdi anlıyorum. her defasında safdil olarak inanan güvenen tarafıma kırgın ve kızgınım. fakat biliyorum ki onunda suçu yok. kuraklıktan çatlamış bir toprak gibi aç o birine güven duymaya, sevilmeye kim olursa olsun bu arkadaş, sevgili belki anne...
o yüzden güvenli gördüğü ilk limana kendini bırakması.ne yapacağımı bilemiyorum. ona sarılmakla kızmak arasında gidip geliyorum hep. ortasını bulamadım. yoruldum sanırım bu durumdan. bir gün barışmak dileğiyle canım kendim.

her insanın kendisiyle arası zaman zaman iyi de olabilir kötü de olabilir.
bence sıkıntı kendimizle aramızın kötü olmasında değil de bu kötü olmanın süresi sıkıntı.
yapılan bir hatadan veya bir yanlıştan dolayı kendimize uzun süre kızmamız, kendimizi neden böyle yaptım, böyle yapmasaydım çok daha farklı olurdu deyip haddinden fazla üzmemiz kendimize yaptığımız en büyük kötülük aslında.
kendimizle aramızın hep iyi olması mümkün bir şey değil zaten.
hata yapmamak elde değil. yaptığımız hatalardan dolayı pişman olmamız ve üzülmemiz de olması gereken bir şey.
yapılan yanlışlardan dolayı pişman olmayıp üzülmemek daha büyük bir yanlış olur.
o yüzden yaptığımız hataları ve yanlışları kabullenip yola kaldığımız yerden devam etmeli ve hiçbir şey için gereğinden fazla kendimizi üzmemeli.
iyi yayınlarınız olsun, iyi akşamlar diliyorum.

merhaba sayın dinleyen.
yok bu olmadı...
heyyyy sayın dinleyen! sen benim kim olduğumu biliyor musun?
peki ben?
ben benim kim olduğumu biliyor muyum?

tutunamayanlar'da oğuz atay diyordu ki;
insanlar diyorum olric...
seni sen yapan özellikleri severler.
sonra da onu senden alıp seni değiştirmeye çalışırlar.

hüzün candır ile beraber hazırladığımız ve "seni sen yapan cümlelerin nelerdir"i konuşacağımız ama kafamız nasıl güzel radyo programı saat 23’te sözlük radyoda!

artık her şeyi ondan öğrendiğimiz, hatta kendimize çok rahat tıbbi teşhisler bile koyduğumuz sevgili google'a bu başlığı girince milyonlarca cevap çıkıyor. ama en dikkat çekeni sanırım "seni sen yapan kazandığın savaşlar değil, kaybettiğin savaşlardır. insan kazanarak değil kaybederek öğrenir."

siz şimdiki halinize gelebilmek için nelerden vazgeçtiniz, neleri kaybettiniz de son halinize geldiniz?
yazın bize konuşalım olmaz mı?

buluşmak üzere...