anne

''ana haktır, sen bu sırra erdin mi?''*

bugün birgün gazetesinde annelik ile ilgili put kırıcı bir film tanıtımı okudum. "bacaklarım olsa seni tekmelerdim" filmin adı. film annelik bir kutsallık değil insan olma halidir diyor. en iyi kadın oyuncu dalında altın küre ödülü alan filmi vizyona girer girmez izlemek istiyorum.

anne…
dün gelen bir telefonla dizlerimin bağı çözüldü.
“gel beni hastaneye götür,” dedi kadın.
“ne oldu?”
“otobüs elime çarptı.”

nasıl oldu, ne ara oldu bilmiyorum. kafamın içindeki onca soruyla yola çıktım. yarım saatlik yol bana bir saat gibi geldi. aldım onu, hastaneye gittik. canının yandığı belliydi ama belli etmemeye çalışıyordu.

röntgen, muayene…
ve o an: bilek iki yerden kırık.
ikimizin de yüzü düştü.

“alçı odasına alalım, doktor gelecek,” dediler. doktor filme baktı, bana dönüp “siz dışarıda bekleyin, yerine oturtmamız lazım. dayanabilirseniz kalın,” dedi.
yok… çıkamam dedim, çıkayım.

ama annemin bağırmaları dışarıya kadar geliyordu. yüreğim sıkıştı. bir el… ama çok zor, çok.
ona bir şey olmasın.
bir daha yaşamak istemiyorum bunu.
onun acı çekmesini istemiyorum. dayanamam.

hastaneden çıktık, evine gittik, eşyalarını aldık, bana getirdim. bileğini oynatmayacakmış; yerinden kayarsa ameliyat dediler. şimdi pamuklara sardım onu. gözüm gibi bakıyorum.

üç boncuk…
bir kız çocuğu…
bir anne…
beş çocukla, mutlu mesut bir kahvaltı yapıyoruz.