asla mutlu olamayacak insanlar

farkındalığı yüksek olan insanlar.

böyle bir genelleme yapmak zor ama mutlu olması zor insanlar dersek:
kendine ve başkalarına katı ve yıkıcı eleştirici yaklaşan insanlar,
aşırı titiz, ve çok zor beğenen insanlar,
tatmin sorunu yaşayan ve büyük beklentilere sahip insanlar diyebilirim.

şiddetti çözüm yolu olarak görüp ilk olarak şiddete başvuranlar.

kul hakkı yiyen ve hırsızlık yapanlar. evet.

asla kısmını bilmiyorum ama 'ben kimim' sorusunu soramayan sorsa da cevabını bulamayan kişi mutlu olamaz. yani öyleymiş. keşke öyle olmasaymış ama öyle yazılmış kod.

kavramak ve anlamak yetmiyor her zamanki gibi. sormak yetmiyor.

düşünsene kendini bulamadın ve bütün o handikaplarınla öldün gittin. sevmediğin işi yaptın hayatın tadını çıkaramadın. öylece gittin. üstüne bir de, inanıyorsanız eğer, imansız gittiğini düşün. cehennemi de hak edemedin.*

en iyisi bu varoluşsal tanımdan çıkmak.

unutmadan, merve'ye kulak verebilirsiniz bu konuda. buradan

her ay belli ücret karşılığı çalıştığı patron şirketlerinde, o patrona put gibi tapan insanlar.

biri ben.(bkz: swh)

shaco mainler.

sadece insanların dış görünüşüne, parasına bakanlar.

kibirliler...

doyumsuz insanlar.
her zaman daha fazlasını isterler.

güzel kadın: daha güzel kadın
araba: daha güzel araba
para: daha çok para
mutluluk: daha fazla mutluluk

sorgulayanlar.

ne değişik başlık ismi lan bu. asla cennete giremeyecek 7 kişi der gibi.

mutluluğun kendinden bağımsız olarak var olacağını düşünen, mutluluğu bekleyen, sadece şikayet eden insanlardır. hayat her zaman kolay değil ve bazen yarının daha iyi olacağına olan inancımız sönüyor. bazen sadece düştükçe düşüyoruz ya da herkes anlaşmış gibi bir bir gidiyor. özlemek artık kemiklerine kadar kazınmış olabiliyor. çok çaresiz kalabiliyorsun bazen. olabilir. sen varsan hayat var, ben varsam mutlu olabilirim diyebilmek gerekiyor çoğu zaman. ben çiçeklerin açtığını görebildiğim, güneşi hissedebildiğim için bu kadar güzeller. ben kendimi yaralarımdan sarabileceğim için mutluyum. pes etmediğim için, kendimi sevdiğim için mutluyum. beklemiyorum. mutlu olmak bence döngüsel bir süreç ve umarım mutluluğu ıskalamam.

varoluşsal sancılar çeken insanlar. ben daha mutlu olanını görmedim, reçetesi varsa dm..

oblomovluk yaşayan insan

katiller.


birini öldürüp mutlu mutlu kahvaltıyı zor eder, zor yaşar, zor uyursun. olmasın da zaten!

her şey önüne bedavadan gelsinciler.

üzgünüm burada da var.
"yaa eskiden site çok güzeldii" diye sitem edip moderasyona kızıyorlar.

lan olum adamlar trollük ayağına tacizcilik yapıyor.
susuyorsunuz hatta "adam bunlar" diye destek oluyorsunuz, ardından şantajcılar geldi doğal olarak.

sonra oturup ağlıyorsunuz.

sus ve ağlamaya devam et ne diyem.

mutluluğa odaklı yaşayan insanlardır

benim. (bkz: prada black)

ben mutlu olamam. her zaman her şartta ve durumda mutsuz olacağıma şartlanmışım bir kere. içinde yaşadığım anın tadını çıkaramıyorum ve açık konuşmak gerekirse ne ben birini mutlu edebilirim ne de biri beni. gerçi geçici mutluluklarla oldukça mutlu olabiliyorum ama her birinden sonra üzerimdeki "ah" lara bir yenisi daha ekleniyor.

bi dönem haberlerde robotlar gelecek dertler bitecek deniliyordu, ne oldu o iş?