asla yapmam denileni yaptığın an

bir kere bu anı yaşadım. biliyorum gözünüze mükemmel bir insan olarak görünüyorum ki hak veriyorum size ama ben de bir insanım sonuçta arkadaşlar.
dediğim gibi bu anı ben de yaşadım ve sakin karşıladım, heyecanlanmadan "neler yapabilirim?" bunun için diye düşündüm. sonuçta illaki bir çaresi vardı. odaklandım, kendimi tamamen soyutladım ve müthiş dehamın dehlizlerine inip en karanlık odalarına kadar girdim sorunu çözebilmek için.
ve sabah olduğunda eczaneye gidip , ertes 72 alarak, asla yapmam dediğim hatayı düzelttim.

boşuna "büyük lokma ye, büyük söz söyleme" dememişler.

(bkz: yanlış yoldayım ama yol nasıl güzel)

*

yapmam,etmem diye konuşursan böyle olursun işte diye aklıma gelir hep.

bir şeyin gerçekleşmesi için kritik eşiklerden biri de büyük konuşmaktır. tabi totem gibi olsun diye konuşmaktan bahsetmiyorum. hakikaten, kalpten, samimi bir şekilde özellikle de kibirle büyük konuşulursa hiç şüphe yok ki; o iş gerçekleşiyor. çok seferler görülmüş, şahit olunmuştur örneklerine. atalarımız konuyu şu şekilde özetlemişler aslında: tükürdüğünü yalamak

gerçekten üzücüdür.

başıma gelmedi umarım gelmez de dediğimdir.

aslında büyük konuşulmaması gerektiği ve yaptığın şeyin de o kadar kötü gelmediği andır. tabuların çatlar , kendini bir tuhaf hissedersin.

asla yapmam dediğim yanlış ve absürt şeyleri kendim yaparken, bunlar bana gayet normal ve sıradan geliyor; bu yüzden yüzüm bile kızarmıyor.;)